Totoo, wala gaanong kabuluhan ito sa mga taong walang computer. Pero sa pangkalahatan, masasabi kong para talaga sa mga taong may computer ang lahat ng laman ng Internet. Ibig sabihin, ang palagay ko, ang nakakabasa nito, sangkot sa mga usaping ito.

Tama, nasa tao talaga ang desisyon kung paano gagamitin ang teknolohiya. Sang-ayon din ako na “turuan” ang mga Pinoy sa maka-Pinoy na paggamit ng Internet — pero agad kong ihahabol na sa pangkalahatan ay maraming mas bukas na entry point para rito.

Sang-ayon din akong kung anuman ang ginagawa natin sa Internet ay dapat nating ilaan sa paglilingkod sa mga walang makain at nakakalat sa kalye, at para rin malunasan ang iba’t ibang klase ng adiksiyon — petisismo! — sa bansa natin.

Nasa taong gumagamit ang desisyon kung paano nila ito gagamitin.

Walang dapat labanan.ang dapat ay turuan ang mga Pinoy maging mulat at hayaang sila ang tumuklas ng paraan tulad ng gingagawa mo.

Pero mas marami pa rin ang drug addict, walang makain at nakakalat sa kalye para tulungan.

Salamat sa pag-appreciate, at sa paglahad ng mga ideya nang mas malinaw at mas matalas sa kakayanin ko — at mas pasulong! Hehe.

Dagdag ko sa mga tanong mo: Lahat ba talaga tayo, dapat mag-blog? Ilan lang sa atin? Gaano karaming oras?

Personal ba ang karanasan mo sa mga banta hinggil sa trabaho? Hehe.

Ano naman ang masasabi mo sa picture ni Fredric Jameson? Mailagay lang? Hehe.

and whoever thinks that one can actually assume various forms of identities in the internet, making it a subversive highway for ’soft subversions’ is utterly mistaken. He/she assumes that in the symbolic order – the ‘non-world wide web order’ is a realm where s/he take of his/her mask and becomes his/her true self. Whether in real life or in the blogosphere, we do wear a ‘mask.’ We assume a symbolic identity on account of our precipituous identification with a particular discourse. And whether in the net or in real life, the question of identification is the crux of the problem of ideological battles launched in all fronts.

And based on my online networks (some friends i have made tisod along the way, and those that i usally stalk but don’t make friends with kasi i’m such a snob, hehe), i have to agree with you teo, so true, mas marami pa ring nagsasubscribe sa cheap version ng liberal humanism, meron ding mga clerico-fascist, merong mga gustong umarrive pero di lang talaga kasya kaya kung ano-ano na lang kahangalan at cheap attachments ang itinatanghal–minsan nga naiisip ko, kung buhay lang si erving goffman, maglulupasay yun at maiisipan niyang i-overhaul ang kanyang konsepto ng impression mangagement at self presentation! haha!

totoo, huwag nating tawaran ang powers ng blogging at ng world wide web in general–pero di na nga natin kelangang sabihin ito dahil ito na mismo ang mensaheng gustong iparating ng mga IT think-tanks. walang pinagkaiba sa akademya, totoo, terrain of contention pero dun sa may oblation, may umaafro. ang problemahin natin ay yung kabilang mukha ng internet, yung pagiging ideolohikal na kasangkapan ng estado nito. dahil yun talaga ang problema natin. at batay doon, bilang progresibo o aktibista, ano ang lalamanin ng ating mga blog? ano ang mga impormasyon na kailangan o di kailangan na nandon? sino ang gagawing nating ka-network? at higit sa lahat, ano pang ibang klase ng pagkilos o gawain ang maaari nating gawin bukod sa pagboblog upang makamit ang ating mga ninanais?

dahil kung ang tanong natin ay kung paano natin imamaksimisa para sa ating bentahe ang blogging, para namang di natin alam na bago pa man natin naitanong yun ay namaksimasa na ng malalaking mamumuhunan ang ating attachment sa teknolohiyang ito.