Pasensya na sa pagiging paulit-ulit – sa teksto at sa imahen – pero kung may karapat-dapat man maging senador, iyan ay walang iba kundi sina Liza Maza at Satur Ocampo. Hindi maganda ang lagay nila sa mga sarbey, pero sila talaga ang matagal nang lumalaban para sa pagbabagong panlipunan, at ipinakulong pa nga ni Gloria. Tulungan silang mag-ala Trillanes! Iboto sila sa Senado! (Galing ang larawan sa itaas kay Karl Ramirez; ang sa baba, sa Anewbody. Salamat!)

Facebook Status, Edisyong Eleksyon

Minsan, nasabi ni Jim Hightower, nagpapakilalang “Kaliwa-populistang aktibista,” na sa kulturang pampulitika ng US, hindi mo masasabing malaganap ang isang ideya hangga’t hindi ito laman ng mga bumper sticker ng mga kotse. Sa kaso ng naaabot ng Internet sa Pilipinas, Facebook status na siguro ang masasabing katulad. Kaya heto ang ilang panukalang Facebook status kaugnay ng paparating na eleksyon. Sana ma-like.

Nu’ng sumigaw ng “Villar!” si Baby James at nagpahayag ng pagkatuwa si Villar, sinabihan siya ng mga maka-Noynoy: Huwag pagsamantalahan si Baby James. Nu’ng nag-presscon ang nanay ni Villar tungkol sa mga atake sa anak niya, sinabihan si Villar ng mga maka-Noynoy: Di na nahiya, ginamit pa ang nanay na malapit nang mamatay. Eh sino bang gumagamit kay Baby James at kay Cory Aquino to the max sa kampanya?

Kaka-text lang ng isang kaibigan mula Antique. May kumakalat daw na CD doon na may nakasulat sa labas na “NP-PKP, Bagong Alyansa” at may logo ng Nacionalista Party at Communist Party of the Philippines. Sa isang bayan daw doon, may nagkakalat ng “balita” na uupo sa gobyerno si Jose Maria Sison kapag nanalo si Villar. Hindi raw pala militar ang nagkakalat ng ganitong black propaganda, kundi ang mga taga-Liberal Party. Tunay nga: naliligo ngayon sa dagat ng paninira ng LP si Villar at ang Kaliwa.

Paki-verify: Sabi ng isang kaibigan, nu’ng mahina pa raw ang panawagang “Noynoy for President” matapos mamatay ni Cory Aquino, napanood daw niya sa TV na nag-presscon sina Mar Roxas at Butch Abad (campaign manager ngayon ni Noynoy). Ang sabi: Wala pang karanasan si Noynoy sa pamumuno, at dumadaan siya sa “psychiatric help” dahil sa nangyari sa kanya noong kinudeta ng mga rebeldeng sundalo ang nanay niya.

“Abnoy” raw ang tawag ng mga magsasaka ng Hacienda Luisita kay Noynoy. Hindi ko alam kung totoo, pero malinaw na ngayon, na ABNOY siya: American Boy si NOYnoy.

Tanong: Paano mamumuno ang walang nagawa bilang kongresista at senador, hindi tumampok sa paglaban kay Gloria, at tumatakbo ngayon sa kasikatan ng “Mama at Papa” niya? Sagot: Sasandig sa mga tagapayong neoliberal at sosyal-demokrata. Hindi man siya awtistik sa pakahulugan sa sikolohiya, awtistik naman siya sa pamamahala.

Ilang araw na lang, mahahalal na si Cong. Gloria Macapagal-Arroyo. Huwag nating kalimutan: may Randy David na kaya sana siyang labanan, nangakong lalaban sa kanya, pero naduwag noong dulo at umatras dahil daw sa “pamilya” niya. Hindi ba’t iyan ang pakahulugan ng “kasamaan (evil)” ni Alain Badiou? “Ang kasamaan ay ang yugtong wala akong lakas na maging tapat sa Kabutihang nag-uudyok sa akin.”

Baka ayaw lang ni Randy David na mawalan ng kolum sa Philippine Daily Inquirer kaya hindi siya tumakbo kontra kay Gloria. Paano pa siya mangangaral ngayon tungkol sa kanyang klase ng aktibismo? May kolum nga siya, wala naman na’ng kredibilidad.

Sabi dati ni Jessica Zafra, “Paano’ng nangyaring hindi pa ako nainterbyu para sa mga tinatawag na sarbey pang-opinyon? Na wala pang kaibigan ko ang nainterbyu para sa sarbey? Na wala pang kaibigan ng mga kaibigan ko ang nainterbyu para sa sarbey? Gusto ko tuloy silang tanungin: Gusto ninyo ng opinyon? Marami akong opinyon!”

May kakilala akong nagtrabaho dati sa dyaryong pag-aari ni Pastor Apollo Quiboloy, malapit na kaibigan ni Gloria at nag-endorso nitong huli kay Gibo. Noong gusto raw ng kakilala kong magsulat tungkol sa ekstrahudisyal na pagpaslang, sinabihan daw siya ng editor na huwag na lang. Hindi raw kasi gusto ng mahal na Pastor ang isyung ito.

“Pribadong usapin” daw ang isyu sa Hacienda Luisita, sabi ni Manuel Buencamino. May mga tao diyan, sobrang iniisip na ang magiging pagbabalik-gobyerno nila kapag nanalo si Noynoy kaya hindi na makapag-isip nang tuwid. O pribadong usapin ba ang pagtatrabaho dati sa gobyerno ni Cory at pagpapanggap na “independyente” ngayon?

Ang kolumnistang si Manuel L. Quezon III, ipinagtatanggol ang kawalan ng reporma sa lupa sa Hacienda Luisita. Karapat-dapat magtrabaho sa gobyernong Aquino! Makakabalik na kaya siya sa Malakanyang, siyang dating speech writer ni Gloria?

Aktibista 1: Ang tatag ng nag-iisang uod na hindi pa pumipirma sa pagkuha ni Lord kay Juan Ponce Enrile. Aktibista 2: Wala ba tayong pag-oorganisa sa mga uod?

Villar ka man o Aquino, sinuman ang manalong pangulo, kailangan may nagbabantay, naglalantad, at bumabanat sa gobyerno. Iboto: Liza Maza at Satur Ocampo sa Senado!

Revilla, Lapid, Enrile, Marcos – pasok lahat sa sarbey para sa halalang pang-senador. Magiging trend kaya ito sa mga susunod na halalan? Na kapag matindi ang tutok sa mainit na kumpetisyon sa presidente at bise-presidente, pipiliin na lang ng mga tao ang mga pangalang pamilyar o inaakala nilang kilala nila? Kahit dapat na’ng ibasura?

Sa tingin ko, ang sinasabi ni Jose Maria Sison sa panayam sa Bulatlat.com ay suicide, pagpapakamatay na para kay Gloria na sikapin pang manatili sa poder sa pamamagitan ng failure of elections o ibang paraan – pero hindi ibig sabihin na hindi siya magpipilit.

Mag-ingat sa napakaraming party-list ni Gloria! Huwag silang iboto! Para makasiguro, pumili sa subok na’ng mga partylist ng masa at para sa masa: Act Teachers, Anakpawis, Bayan Muna, Gabriela, Kabataan, Katribu. Pero huwag silang lahat ang iboto. Isa lang!

Sabi ng kolumnistang si John Nery, kapag isinulat daw ang kasaysayan ng eleksyong 2010, dalawang kapwa-kolumnista niya ang lalabas: si Conrado de Quiros, syempre pa, para sa pagpanawagang tumakbo si Noynoy na pangulo, at si Solita Monsod para sa “independyente” raw na paglalantad sa pekeng kwento ng karalitaan ni Villar. Talaga? Independyente? Lantad na maka-Gloria na halatang maka-Noynoy! Tsaka kasabay lang ng kolum niya ang kay William Esposo ng Philippine Star, na malinaw na kontra-Gloria.

Ito namang si Bong Revilla, wala man lang pagpapanggap na may dala ng isyu ng masa, puro “Otso-otso” na lang ang propaganda. Sapat na ang isyu ni Katrina Halili?

Ano ang ugnayan ng mga berdugong militar tulad ng senatoriable na si Jovito Palparan at ng nagpapanggap na aktibista pero maka-Kanang senatoriable na si Risa Hontiveros? Kumbaga, sina Palparan ang mga sundalong Hapon, si Hontiveros ang Makapili.

Noong eleksyong 2004, hindi masyadong maganda ang labas sa mga sarbey ng rebeldeng sundalong si Sen. Antonio Trillanes IV, pero nanalo siya. Tulungan nating mag-ala Trillanes ang mga rebeldeng mambabatas na ipinakulong din ni Gloria dahil sa matatag at mahusay na pagtutol sa kanya! Iboto sa Senado: Liza Maza at Satur Ocampo!

05 Mayo 2010

Ginunita ni Gabriel Kolko ang ika-35 anibersaryo ng pagbagsak ng Saigon, bahagi ng gera sa Vietnam na isinulong ng imperyalismong US.

Araling Gaga. May ilang teorista na ang nagmuni sa “sining” at kasikatan ni Lady Gaga. Heto ang imbentaryo ni Steve Shaviro. Heto naman ang isang magandang komentaryo ni Anwyn na sinasang-ayunan ko.

Pansinin ang editoryal ng Ang Bayan, opisyal na publikasyon ng CPP: maghanda raw sa pagsambulat ng krisis pampulitika sa bansa kaugnay ng eleksyon.

Jejemon, Jejemon, puro na lang Jejemon! Heto ang isinulat tungkol dito ni Dekano Rolando Tolentino at heto naman ang kay Marocharim. Totoo ba ang sabi ng isang kaibigan, na malaki ang papel ni Vice Ganda sa pagsikat nito?

Mabuhay ang pagbabalik ni Tanglad! Nagkomento siya sa entri ni Edgar Allan Paule tungkol sa bidyong propaganda ng mga maka-Noynoy — na may isa, dalawa, tatlong maganda at nakakatawang mga entri tungkol sa eleksyon.

Kuhang-kuha ng Arkibong Bayan ang laki ng hanay ng mga manggagawa at mamamayan na kumilos noong Mayo Uno. Bangon sa pagkakabusabos!

Isang update sa tinatakbo ng krisis at mga pakikibakang kontra-imperyalista ang mensahe ni Jose Maria Sison noong Pandaigdigang Araw ng Paggawa.

Narito ang pangangampanya ni Carol P. Araullo para kina Liza Maza at Satur Ocampo.

Hindi kasama sa konsepto ng “malayang midya” at “malayang pamamahayag” ng sistemang ito ang lagi at malalim na pagbabalita sa lagay at laban ng mga manggagawa – silang pangalawa sa pinakamarami sa bansa. Sa mismong mga kumpanya ng midya, hindi malaya – ni hindi maganda – ang lagay ng mga manggagawa. (Galing ang unang larawan kay Che, ang ikalawa kay Patrill.)

Walang Manggagawa sa Midya

Para sa pagdiriwang ng Mayo Uno ngayong taon, plano ng militanteng kilusang paggawa sa bansa, sa pangunguna ng Kilusang Mayo Uno, na kondenahin ang mahigit siyam na taong paghahari ng rehimeng US-Arroyo – partikular ang matinding pag-atake nito sa sahod, trabaho at karapatan ng mga manggagawang Pilipino. Igigiit nito ang pagparusa kay Gloria Macapagal-Arroyo para sa malulubhang krimen niya sa mga manggagawa at sambayanan – tampok ang pagpapatupad ng mga patakarang nagdulot ng malawakang kahirapan at kagutuman, pagdambong sa kabang-bayan, paglulunsad ng ekstrahudisyal na pagpaslang at pagdukot sa mga aktibista, at iba pa.

Ayon kay Michael Parenti, manunuring pampulitikang Amerikano, malinaw ang pagkiling ng midya ng US sa malaking negosyo o business. Wastong-wasto rin ang mga obserbasyon niya sa tinatakbo ng midya sa bansa: “Walang seksyon hinggil sa paggawa ang pinakamalalaking dyaryo… kaakibat ng seksyon nila para sa negosyo. May buu-buong staff silang nag-uulat ng balitang negosyo pero may nag-iisang labor reporter lang, kung mayroon man. At kadalasan, ang mga ‘labor’ reporter, batay sa mga nakilala ko, ay hindi nagpapakita ng partikular na paggagap sa mga pakikibaka ng mga manggagawa o ng pagiging sensitibo sa mga isyu nila. Kung ipakita man nila iyan, hindi sila tatagal sa assignment at mahuhusgahan pang ‘masyadong napapalapit’ sa pinapaksa nila.”

Dagdag pa niya, “Regular na iniuulat ng mga panggabing balita ng mga network ang Dow Jones average pero hindi sila nagbibigay ng lingguhang kwenta ng tanggalan, aksidenteng industriyal, at matagalang sakit dulot ng trabaho. Kapag mahusay ang araw para sa stock market, itinuturing itong magandang balita para sa ating lahat sa kung anong kadahilanan. Bihirang pansinin ng press ang pulitiko-ekonomikong kapangyarihan ng mga korporasyon. Inilalarawan ang ekonomiya bilang pinapatakbo ng gobyerno at negosyo, habang nakakaladkad lang ang organisadong paggawa bilang napakaliit at madalas na magulong kaakibat.” Sabi pa niya, “Kapag hindi nakawelga, halos naglalaho na ang mga manggagawa at mga unyon sa pambansang midya.”

Sabi pa niya, “Tinatrato ng midya ang mga alitang paggawa-negosyo bilang mga hiwa-hiwalay na insidenteng walang kaugnayan sa mas malalaking pwersang pang-ekonomiya.” Dagdag pa niya, “Itinuturing ang mga welga bilang aberyang panggulo sa normal na buhay, hindi sistemikong tunggaliang likas sa industriyal na kapitalismo.” Ang gobyerno, sa kabilang banda, “ay nyutral na tagapamagitan na kumikilos para sa ‘pambansang interes’… Ipinagpapalagay na pinakamahusay na napaglilingkuran ang interes ng publiko sa pag-iwas sa mga welga o pagpapabalik sa mga welgista sa trabaho, sa pinakamabilis na paraan, nang walang pakialam sa mga kondisyon ng pagkakaayos.” Hindi rin inilalarawan ang mga aparato ng Estado bilang “mga tagapagtanggol ng pag-aari ng mga korporasyon at bodyguard ng mga eskirol.”

Sabi pa ni Parenti, “Hindi na dapat ikagulat ang pagkiling na kontra-paggawa ng midya. Ang mga may-ari ng midya mismo ang ilan sa pinakamapagsamantala, kontra-unyong mga employer at tagabuwag ng mga welga.” Lagi raw sabi noon ni Katharine Graham, tanyag na may-ari ng Washington Post: “Nakakasagka ang mga unyon sa kalayaan sa pamamamahayag.” Hindi malaya ang midya kung maka-manggagawa?


Sa Pilipinas, may nakapagsabi sa akin ng trato ng malalaking estasyong pantelebisyon sa isang bungkos ng mga usaping pangmanggagawa: “Masyadong pribado” raw ang maraming isyu, lalo na iyung kaugnay ng Collective Bargaining Agreement o CBA sa loob ng isang kumpanya. Ayaw raw “manghimasok” ng mga estasyon sa ganito, kahit mga alitan sa CBA ang siyang madalas na ugat ng mga welga ng manggagawa. “Pero ibang bagay na kapag may mga manggagawang pinapatay at bumubulagta…” Parang masamang biro sa mga manggagawa at kakampi nila: kung gusto mong lumabas ang isyu ng mga manggagawa, ang mga welga nila, sa midya, kailangang may mamatay.

Pero minsan, kahit sa mga pagkakataong may namatay, hindi pa rin maayos ang pagbabalita ng midya. Nang paslangin noong 2005 si Diosdado “Ka Fort” Fortuna, presidente ng unyon ng mga manggagawa sa Nestle, ni hindi binanggit ng balita sa telebisyon at malalaking dyaryo ang pangalan ng kumpanyang pinagtrabahuan niya, tinawag lang siyang “lider-manggagawa.” Hindi ito mapapalampas dahil mainit pa ang welga ng mga manggagawa ng Nestle noon, at si Ka Fort na ang ikatlong presidente ng unyon sa Nestle na pinaslang. Dahil sa dami ng patalastas na ipinapasok nito sa midya, nagagawa ng Nestle na kontrolin ang huli. Kaya hindi man lang nabanggit ng midya ang ngalan nito, na mahalagang impormasyon sa pag-unawa sa pagpatay kay Ka Fort.

May mga kumpanyang pang-midya sa bansa na isinasapraktika ang mga patakaran sa paggawa na lihim nilang sinasang-ayunan. Ang ABS-CBN, halimbawa. Sabi ng isang kakilala, noong 2004, mahigit 1,200 pa ang regular na empleyado ng Kapamilya. Pero matapos kuhanin ng ABS-CBN ang isang dating opisyal ng kumpanya ni Danding Cojuangco – na kilala rin sa mga patakarang kontra-manggagawa sa mga kumpanya niya – naging 300 na lang ang bilang. Dumami ang kontraktwal, pero pinarami ang oras ng pagtatrabaho nila at pinababa ang sahod. At nitong nag-organisa ng unyon ang mga kontraktwal at nagtulak ng eleksyon para sa unyon, ang sagot ng ABS-CBN: hindi sila empleyado ng kumpanya – kahit taliwas ang maraming ebidensya sa pahayag na ito.

Hindi lumalabas sa midya ang nangyayari ngayon sa Dole Philippines – epekto marahil ng lakas sa patalastas ng kumpanya ng prinosesong pinya. Mahigit 6,000 ang manggagawa nito sa plantasyon ng pinya sa Timog Cotabato, na sa mahabang panahon ay pinapamunuan ng Amado Kadena, militanteng unyong nasa ilalim ng Kilusang Mayo Uno. Kakahalal lang muli sa mga militanteng opisyal ng unyon noong Agosto ng nakaraang taon. Ibig sabihin, may bago silang mandato ng mga manggagawa. Sa pamumuno ng Amado Kadena, naipagtagumpay ng mga manggagawa ng Dole ang pagregularisa sa mahigit 1,000 kontraktwal na manggagawa noong nakaraang taon.

Rumesbak ang kumpanya. Matapos ang mahabang panahon ng kampanya ng paninira sa unyon, naghanap ito ng mga butas na ligal sa pagpapatakbo ng unyon – mga papeles na hindi raw maayos at iba pa. Nagtulak ang unyong gawa ng manedsment ng Dole, ang UR Dole, ng pag-impeach sa mga militanteng opisyal ng unyon. Nanawagan ang UR Dole ng general assembly o GA. Noong hindi tumugon ang mga opisyal ng unyon, nagpatawag ang UR Dole ng sariling GA. Tinulungan ito ng manedsment, at mga sasakyan ng kumpanya ang ginamit sa paghakot sa mga manggagawa para dumalo sa GA. Sa iligal na GA na ito, in-impeach ang mga opisyal ng unyon at naghalal ng bagong opisyales. Kinilala ng Dole ang iligal na prosesong ito, at isinusulong na ngayon.


Hindi rin lumalabas sa midya ang kaso ni Vincent “Ka Bebot” Borja, lider-manggagawa at miyembro ng National Council ng KMU mula sa Silangang Visayas. Noong Abril 2007, ilang araw bago ang eleksyon, inaresto siya ng militar, hindi ng pulisya, sa isang pulong ng mga party-list coordinators sa rehiyon. Nasa pulong na iyun si Cong. Teddy Casiño, na noong nag-usisa sa ligal na batayan ng pag-aresto ay sinagot ng opisyal ng militar ng “Gusto mo, idamay kita?” Inakusahan si Ka Bebot ng pagiging opisyal ng New People’s Army, sa kabila ng mahaba at tuluy-tuloy na rekord niya ng pagkilos bilang lider-manggagawa, at pagdalo pa nga sa mga aktibidad ng KMU.

Pagpatay ang kasong isinampa sa kanya. Nakabatay ang kaso sa testimonya ng isang “saksi” na nagturo rin sa isa pang suspek na nauna pa ngang namatay – nang ilang buwan – sa sinasabing pinatay nila ni Ka Bebot. Hindi dumadalo ang “saksi” sa pagdinig ng kaso ni Ka Bebot, kaya napakabagal ng pagtakbo – este, pag-usad – ng kaso. Nakakulong pa rin si Ka Bebot hanggang ngayon at ang nakatakdang susunod na pagdinig ay tungkol sa petisyon niya para magpyansa. Isang eleksyon na naman ang idadaos ng bansa pero nakakulong pa rin siya – sa malabong batayan, sa iligal at marahas na paraan, sa napakabagal na prosesong malinaw na pagkakait ng katarungan.

Walang manggagawa sa midya. Ngayong malapit na ang Mayo Uno, nasa midya na sila uli, hanggang matapos na naman ang taun-taong ritwal na ito at babalik na naman sila sa ibang pagkatao nila sa mata ng midya – kriminal, biktima, karaniwang tao sa kalsada, pero hindi manggagawa. “Hindi naganap ang gera sa Iraq,” pamosong sabi ng pilosopong Pranses na si Jean Baudrillard noong maagang bahagi ng dekada ’90 – hindi para itangging naganap ang agresyong militar, tulad ng sabi ng mga kritiko niya, kundi para idiing hindi tradisyunal na “gera” ang natunghayan. Walang manggagawa sa midya, dahil hindi na tradisyunal na manggagawa ang nagtatrabaho rito. Inaalerto ang publiko sa bagong itsura ng paggawa: kontraktwal na ang mga bagong manggagawa.

30 Abril 2010

Nakakagalit ang mga huling pahayag ng senatoriable na si Risa Hontiveros-Baraquel – maka-Kanan na nagpapanggap na aktibista. Para lang manalo sa eleksyon, pinapalalim niya ang hidwaan ng Akbayan at ng pambansa-demokratikong Kaliwa. Dapat diyan, hindi lang hindi iboto, kundi ikampanya ang pagkatalo. Magandang laban? Ang baho ng pulitika mo!

May isa, dalawang magandang entri si Anton Dulce tungkol dito. Mayroon din sina Arnold Padilla at Mong Palatino.

May isinulat si Marocharim, pangkalahatang balik-tanaw sa bulok na rehimen ni Gloria.

Heto ang isang sulatin tungkol sa pinagmulan ng pagdiriwang ng Pandaigdigang Araw ng mga Manggagawa sa Mayo Uno.

Mukhang may inilulutong mayor na hakbangin ang mga Maoista sa Nepal para ngayong Mayo Uno.

May maikling ulat si Naomi Klein tungkol sa kumperensya hinggil sa kalikasan at climate change na naganap sa Bolivia.

Tingnan ang komento ni Manuel Buencamino sa blog ni Angela Stuart-Santiago. Kasunod noon ang komento ko. May bukas pa, oy!

Chill. Ito ang mensahe ni Ina Silverio-Gargar sa mga maka-Noynoy na kandarapa sa pagtanggi sa pag-endorso ni Andal Ampatuan, Jr.

Natawa ako, may rebyu ng isang album ni Whitney Houston sa The Feminist Review.

Sinusuportahan man nina Satur Ocampo at Liza Maza ang kandidatura ni Sen. Manny Villar sa pagkapangulo, hindi nila katulad si Villar, na isa pa ring tradisyunal na pulitiko. Maaaring hindi maganda ang pagkupkop niya sa mga pulitikong maka-Gloria, pero hindi ibig sabihing siya na ang sikretong kandidato ng rehimeng Arroyo — at may lohika ito sa takbo ng tradisyunal na pulitika sa bansa. (Salamat sa Bulatlat.com sa larawan.) 

Livin’ la Villar-Gloria

Tulad ng ibang kasama sa Kaliwa, nabahala ako noong una kong narinig ang akusasyong “Villarroyo.” Syempre, dahil si Sen. Manny Villar ang inendorsong kandidato sa pagkapangulo ng Makabayan, koalisyon ng mga progresibong partylist, at mortal na kalaban pa rin ng sambayanan – at, syempre pa, ng Kaliwa – ang rehimen ni Gloria Macapagal-Arroyo. Hindi katanggap-tanggap na sikretong kandidato ni Gloria si Villar. At talagang nakakagalit ang isiping palulusutin ni Villar, kung mahalal, si Gloria sa mga krimen nito — dahil krimen din ito at taliwas ito sa pangako niya sa Kaliwa at maging sa publiko. Maraming isyung ibinabato kay Villar at dapat siyang magpaliwanag. Pero para sa Kaliwa, mahalagang ilinaw na hindi sikretong kandidato ni Gloria si Villar. Matapang ang pahayag ni Ka Satur Ocampo: kung mapapatunayan daw ang kwento, kakalas na ang Makabayan kay Villar. Pero anu-ano kaya ang batayan ng kwentong ito? Totoo nga kaya? Ano ang ibig sabihin?

Kung tama ang alala ko, ang unang naglabas ng “ebidensya” ay si Lito Banayo, kolumnista ng dyaryong Malaya, nangangampanya ngayon para kay Sen. Noynoy Aquino, at huling tumampok sa press conference na sumira sa kandidatura sa pagkapangulo ni Sen. Chiz Escudero. Ang mga maka-Noynoy, dahil gustong angkinin at solohin ang pamumuno sa pakikibakang kontra-Gloria, ay tuwang-tuwa sa “rebelasyon” ni Banayo. Kasabay ng pagyayabang na matapat sila sa pagiging kontra-Gloria, nagdiwang sila sa sinabi ni Banayo, niyakap nila siya, at kinaligtaang siya ang opisyal pangmidya ni Sen. Ping Lacson noong tumakbong pangulo ang huli noong 2004 – bilang hindi-gaanong sikretong kandidato ni Gloria na humati sa boto ng oposisyon, ni Fernando Poe, Jr., noon. Hindi na inuungkat ngayon ng kampo ni Noynoy ang “rebelasyon” ni Banayo, dahil mahirap itong patunayan at, siguro sa pagtingin nila, may iba nang magagamit na “ebidensya” para sa sinasabi nila.

Pagkatapos, may lumaganap pang mensaheng e-mail na nag-aakusang nagkaroon ng pagpupulong sa bahay ni dating Sek. Mike Defensor si Villar at ilang susing opisyal ng rehimeng Arroyo, kung hindi man kasama si Gloria mismo. Wala nang anumang sumunod na impormasyon tungkol sa pulong na ito, na masasabing nakasira sa pinalulutang na teoryang si Villar nga ang sikretong kandidato ni Gloria, dahil hindi na naman napatunayan. Pwedeng pinalutang ito ng kampo ni Villar, pero mas malamang na mga propagandista ni Noynoy ang nagpakalat nito, sa layuning patibayin ang inilalako nilang istorya. Sa takbo kasi ng mga pangyayari, lumilitaw na hindi agad at seryosong hinarap ng kampo ni Villar ang akusasyong “Villarroyo” para gawin ang ganito noong mga panahong iyun.

Mayroon namang nakukumbinsi ng ganitong istorya sa batayang hindi malakas na tinutuligsa ni Villar si Gloria. Napaka-absurdo nito. Ano’ng klaseng kasunduan iyun, na ang kandidatong gustong ipanalo ni Gloria ay hindi tutuligsa sa kanya? Akala ko ba, tuso siya? Kung hahanap siya ng sikretong kandidato, gaya ng sinasabi ng mga maka-Noynoy, iyan ay dahil alam niyang siya ang isa sa sentral na isyu ng halalan. Kung ganoon, malaking kalokohan na probisyon sa kasunduan na hindi tutuligsa si Villar kay kanya – gaya ng ipinapakita na ng resulta ng mga survey ngayon. Kasing-absurdo ito ng pinapalabas ng mga maka-Noynoy na hindi alam ni Sek. Gibo Teodoro na si Villar ang tunay na kandidato ni Gloria, hindi siya. Talagang pinakamakitid na target nila si Villar, at kahit si Gibo ay gusto nilang gawing kaawa-awa – tutal, masyado naman siyang malayo sa mga survey para maging banta. Pero kung sikretong kandidato ni Gloria si Villar, tiyak na alam din iyan ni Gibo — at patunay ng makasariling interes ng mga maka-Noynoy ang pagpapalabas na hindi niya alam.

Eh bakit naman kinakanlong at pinapatakbo ni Villar sa tiket niya ang mga loyalista ni Gloria na sina Joc-joc Bolante, Mike Defensor, mga Marcos, mga Garcia ng Cebu, Chavit Singson, at iba pa? Hindi talaga maganda ang ganitong walang prinsipyong pamumulitika sa bansa, at ang pagkanlong pa nga sa mga damay sa mga krimen ni Gloria. Tiyak na pinuna ng Kaliwa sa pagharap kay Villar ang hakbanging ito. Pero si Manny Villar ay hindi talaga si Satur Ocampo, at sa balangkas ng tradisyunal na pulitika sa bansa, mauunawaan ang ganitong hakbangin. Sa isang panig, tumakbo si Noynoy sa udyok ng popularidad na dulot ng pagkamatay ng nanay niya, na tumining na kontra-Gloria, kaya pwersado talaga siyang malakas na pumosturang kontra-Gloria. Dahil dito, nanguna siya sa mga survey, at nagsunuran naman ang mga pamilya ng mga naghaharing uri sa pagsuporta sa kanya.

Singit lang: Dahil malakas na si Noynoy, dapat ngang mas mariin ang pagkondena sa kanya sa pagpapapasok pa sa tiket niya ng mga kilala ring maka-Gloria tulad nina Joey Salceda, Ralph Recto at mga Davide ng Cebu. Oo, dapat isama ang mga Davide ng Cebu dahil pumosturang “nyutral” at “boses ng katwiran” ang dating Chief Justice na si Hilario Davide, Jr. noong paglilitis sa impeachment ni dating Pangulong Erap Estrada. Iyun pala, maka-Gloria, hindi nagsalita noong nananawagan na ang bayan na patalsikin si Gloria, at tumanggap pa ng posisyon sa United Nations na malinaw na papremyo at suhol sa malalaking pabor niya. Hindi rin dapat palagpasin ang pagka-ipokrito ng kampo ni Noynoy sa pagkondena sa pagtanggap ni Villar sa tiket niya ng mga maka-Gloria gayung may isang dakot palang kamag-anak si Noynoy na direktang nagtatrabaho para kay Gloria. Ibang bagay ang mga kamag-anak? Hindi makontrol ng gustong mamuno ng bansa? Sila na ba ang mga bubuo ng bagong “Kamag-anak Incorporated” kapag nahalal na’t naupo si Presidente Noynoy?

Sa kabilang panig, dahil humina sa survey, kinailangan ni Villar ng mga maaalyadong lokal na pulitiko. At gaya ng ipinakita ng nangyari kay dating Sek. Lito Atienza, handang-handa rin ang pumapangatlong si Erap na kuhanin ang mga maka-Gloria sa kanyang tiket. Sa ganitong batayan marahil, nagbukas si Villar sa pagpasok ng mga maka-Gloria. O, marahil, inakit niya ang mga maka-Gloria sa tiket niya. Ito rin siguro ang dahilan – bukod sa sinasabi umano niyang bilang negosyante ay hindi siya “kumprontasyunal” tulad marahil ni Donald Trump – kung bakit hindi talaga tampok si Villar sa pagbanat kay Gloria. Tugma naman ito sa interes ng mga maka-Gloria sa lokal na gobyerno na isalba ang naghihingalong buhay-pulitika nila, at si Villar ang nagbubukas sa kanila. Muli: hindi ito maganda, at patunay ng namamayaning bulok na pulitika, pero may katwiran sa tanaw ng tradisyunal na pulitika sa bansa – at hindi pa rin nangangahulugang siya ang sikretong kandidato ni Gloria. Maaaring ikatalo ni Villar ang mga hakbanging ito, pero hindi ibig sabihing maka-Gloria siya.

Sa tingin ko, naging impluwensyal at kumapit sa opinyong publiko ang propagandang “Villarroyo” dahil nagawa ng kampo ni Noynoy na maksimisahin ang kalakasan ng kandidato nila: ang pagiging katiwa-tiwala niya – dahil, higit sa ano pa man, anak siya nina Cory at Ninoy, at hindi dahil naging katiwa-tiwala siya sa harap ng publiko. Sa kabilang banda, sikat na pulitiko at negosyante si Villar, at ang ganyang mga tao ay may bagahe ng hindi lubos na pagtitiwala ng publiko. Bukod pa diyan, makaisang-panig na nagpokus ang kampo ni Villar sa mga “positibong propaganda” nila, hindi pa nga masyado sa pagbanat kay Noynoy sa porma ng Hacienda Luisita, halimbawa. Hindi nito maagap at seryosong nasagot ang tsismis na “Villarroyo” na matagal nang lumalaganap, hanggang nitong nagkaroon na ng epekto sa mga survey. Kahinaan talaga ang bagay na ito – ang hindi pagkilalang mahalaga ang isyu ng rehimen ngayong halalan, matapos ang siyam na taong paghahari nito.

Sa kabilang banda, kailangan ng mga hibang at buhong na propagandista ni Noynoy, at ng buong kampo niya, na todong banatan si Villar sa iba’t ibang paraan. Bagamat nangunguna pa rin sa survey si Noynoy, hindi rin siya tumataas. Iyan na nga, sabi ng mga manunuring pampulitika, ang problema kapag nag-peak agad ang kandidato sa pagkapangulo sa mga survey. Bukod pa diyan, hindi rin kaya ng kampo ni Noynoy na magpalawig sa mga “plano at programa” niya para sa bayan dahil madaling malalantad na ito ay walang iba kundi ang maka-mayaman at kontra-maralitang neoliberal na mga patakarang ipinatupad ng kanyang ina at ng lahat ng sumunod na pangulo, kasama na si Gloria. Dahil hindi na makakaangat sa survey si Noynoy, at hindi na rin niya magawang magbago ng propaganda bukod sa “Mama at Papa,” kailangan niyang banatan si Villar. Walang problemang gumanansya si Erap dahil mas madali namang mailalantad at mapapabaho ito sa publiko.

Sa totoo lang, sa takbo ng pulitika sa bansa, hindi kataka-takang naghahanap ng pakikipag-usap ang kampo ni Gloria sa kampo ng mga nangungunang kandidato sa pagkapresidente. Hindi kataka-takang makipag-usap ito kay Villar, pero maging kay Noynoy rin. Pare-pareho naman silang mga naghaharing uri, na sanay sa maruruming kasunduan sa pulitika – at kung hindi naniniwala ang mga maka-Noynoy na ganito ang kandidato nila, balikan nila ang kasaysayan ng isyu ng Hacienda Luisita. Pero ano ang dapat tanganan ng Kaliwa, sa harap ng pakikipagkasundo ni Villar sa Kaliwa at sa publiko na paparusahan si Gloria kapag bumaba na sa pwesto? Ang mga sinasabi ni Villar, o ang mga pang-iintriga na malinaw na nagmumula sa kampo ni Noynoy at natural na pabor sa interes nito? Hindi naman talaga katiwa-tiwala ang mga pulitiko, pero mas wastong tanganan ang sinasabi nila – na napaglilingkod sa paglaban sa pinakamakitid na kaaway ng sambayanan, at magagamit din sa paglalantad at pag-upak sa kanila paglaon kapag bumuway at nagtaksil sila sa ipinapangako nila.

Mahusay, syempre pa, ang opinyon ni Prop. Jose Maria Sison. Sa halip nga naman na magpokus sa mababaw na propaganda ng dalawa — na nakaligo na sa dagat ng basura ang isa at hindi naman magnanakaw ang isa — at sa usapin ng sino ang tunay at hindi tunay na maka-Gloria, mas mainam na magpokus sa plataporma nina Noynoy at Villar. Narito nga naman ang tunay na pakinabang ng sambayanan sa halalang ito. Malinaw rin ang hatol ni Prop. Sison: si Villar ang may mas mahusay na plataporma para sa bansa, dahil naglalaman ito ng mga pagsalubong sa makabayan at makamasang plataporma ng Kaliwa. Ang kampo ni Noynoy, sa kabilang banda, ay malinaw na nagsusulong ng neoliberal na mga programa’t patakarang ipinatupad ni Gloria. Ipapatupad nito ang mga programa’t patakarang neoliberal, tutal narito na ang mga masugid na tagapayo ni Gloria, habang abala naman ang Akbayan at mga sosyal-demokrata sa pagbibigay rito ng “makatao” umanong itsura. Hindi kataka-takang nagpahayag na ang mga salot na ekonomistang neoliberal ng suporta kay Noynoy.

Ang sentral na islogan ng kampanya ni Noynoy, ang “Kung walang corrupt, walang mahirap,” ay hindi lang hindi totoo. Sa kabanatang “Corruption and Poverty: Barking up the Wrong Tree?” ng libro nilang The Anti-Development State [2004], pagkahaba-habang tinuligsa nina Walden Bello, unang nominado ng Akbayan, at Herbert Docena ang mitong katiwalian ang ugat ng kahirapan ng bansa. Sapat na nga namang tingnan ang mauunlad na bansang pawang may katiwalian pa rin sa gobyerno para pabulaanan ito. Pero may dagdag na punto ang dalawa: ang korupsyon sa pamahalaan ay matagal nang ginagamit ng imperyalismo, mga naghaharing uri at neo-kolonyal na Estado para pilit na bigyang-katwiran ang mga patakarang neoliberal sa ekonomiya. Sa diskursong ito, dahil tiwali ang gobyerno, hindi ito maaasahang makisangkot pa sa ekonomiya, kaya dapat na bumitaw na ito rito, at magpatupad na lang ng todong liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon sa ekonomiya.

Mas mainam kung sa usapin ng programa’t patakaran uminog ang kampanya — bagamat ilang araw na lang ay eleksyon na. Ayos si Bello sa usaping ito, at hindi siguro niya masikmurang manahimik sa harap ng nakakasukang propaganda ng pangulong sinusuportahan niya, kaya naglabas siya ng sanaysay na “Why Fighting Corruption is not Enough.” Tunay naman kasing nakakabahala kung lalaganap nang hindi nahahamon ang mapanlinlang na propaganda ng kampo ni Noynoy. At tutal, nasa programa’t patakaran na tayo, naalala ko ang isa sa unang patalastas sa telebisyon ni Noynoy. Dito, sabi niya, “Lalabanan natin ang sino mang manggugulo sa ating kapayapaan at katahimikan.” Sa pagsisikap niyang maging boses ng mga “panggitnang uri” sa bansa, gusto niyang ipahiwatig na magiging pursigido siya sa paglaban sa mga “terorista” na malamang ay kasama ang Kaliwa. Magandang may magtanong sa kanya nang direkta: ipapapatay mo rin ba kami katulad ni Gloria?

18 Abril 2010

Ang ipinagpuputok ng butsi ng mga Facebook tacticians. Sana lang, may mas magandang larawan, hindi ba? Hehe. Makatwiran ang militanteng pagkilos ng mga iskolar ng bayan ng PUP at UP nitong nakaraang buwan. Hindi ang pagkakamali ng mga aksyon ang inilalantad ng mga kumokontra, kundi ang kabulukan ng sarili nilang pulitika. (Salamat kay Lee Biscarra sa ikalawang larawan sa ibaba.)

Facebook Tacticians

Russian roulette is not the same without a gun.
– Lady Gaga

/1/

Noong isang araw, tuwang-tuwa sa kaka-Facebook ang isang kaibigan. Matapos ang militanteng pagkilos ng mga estudyante ng Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas, sumunod naman ang mga estudyante ng Unibersidad ng Pilipinas. Nagsunog ng mga bulok na upuan at gamit ang mga iskolar ng bayan sa PUP bilang protesta sa pagtaas ng matrikula na tulak ng administrasyon. Binato naman ng pintura ng mga iskolar ng bayan sa UP ang chancellor ng UP Los Baños na may pakana ng maraming kahangalan.

Tapos bigla siyang tumahimik. Maya-maya, galit na siya, kung anu-ano ang sinasabi. Nakita niya ang sagutan sa wall ng isang “kaibigang Facebook (Facebook friend)” niya. Kakasabi lang noon ng pinuno ng Commission on Higher Education na kokontrahin niya ang pagtaas ng matrikula sa PUP, at ipinagmamalaki ng kaibigang Facebook na nakamit ang tagumpay na ito sa pamamagitan ng militanteng pagkilos, hindi ng “diplomasya.” Wasto naman ang kongklusyon niya batay sa takbo ng mga pangyayari.

Pero hindi sang-ayon ang ilang tumugon. Mukha raw magagamit pa ang mga silya, sabi ng isang mukhang hindi pa nakakapunta sa PUP. Pwede raw igiit ang panawagan nang hindi nagsusunog, sabi ng isang halatang hindi pa nakakasama sa paggigiit ng mga panawagan ng mga estudyante. Dapat daw humingi ng paumanhin ang mga nagsunog, sabi ng isang hindi kailanman naggiit sa rehimen na magpaumanhin ito sa mga krimen sa bayan – o nagpaumanhin para sa itsura ng mukha niya sa Facebook.

/2/

Sa isang panayam, na nalimutan ko na kung saan ko nabasa, tinanong si Jose Maria Sison kung bakit niya pinangalanan ang mga di-kilalang lider ng Kaliwa na naglalabas ng mga sulating tumutuligsa sa kanya at sa mga batayang prinsipyo ng Kaliwa noong bukana ng dekada ’90. Tinutukoy ang mga tinawag nang “Sison’s greetings” at “fax attacks” na ipinadala ni Sison galing The Netherlands kung saan pinangalanan niya sina Ricardo Reyes, Romulo Kintanar at iba pang nag-iingay kontra sa kanya at sa Kaliwa.

Sabi ni Sison, binabaril siya ng mga ito mula sa dilim – ibig sabihin, nang nakatago ang mga pangalan, hindi kilala at ginagamit pa ang pangalan ng mga organisasyon nila sa Kaliwa. Dahil lantad sa publiko ang rekord at mga prinsipyo ni Sison at ng Kaliwa, madali silang “mabaril” ng mga taong nasa dilim, atakehin nang buung-buo at hindi lang nakatali sa isyung pinag-uusapan. Sabi ni Sison, hindi siya papayag na baril-barilin ng mga taong itong nasa dilim, kaya binuksan din niya ang ilaw sa kinaroroonan nila.

Kalakhan ng mga tugon sa Facebook na nabasa ko ay ganito na ang ginagawa – hindi pa ang pangalanan ang mga tumutuligsa kundi ang ilawan at ilarawan ang pulitika nila – bukod pa sa sagutin ang mga argumento nila, na siyang pangunahin. Dapat lang. Kung hindi napakababaw (“ayos pa ang mga silya”), napaka-histerikal bagamat sa tonong kalmado (“wala kayong ipinag-iba sa administrasyong Arroyo”) ng mga komento nila. Talagang tinatawag nila ang pansin ng mga tao sa klase ng pulitika nila.

/3/

Grabe ang mga paghahambing nila, walang sinasantong pagkakaiba. Nang may nagsabing “casualty” ang mga sinunog sa isang makatwirang laban, may sumagot na pwede ring gamiting pagtatanggol ito ni George W. Bush sa mga inilunsad niyang gera. Kinokondena raw ng mga maka-Kaliwa ang “kabastusan (indecency)” ni Gloria Macapagal-Arroyo pero ginagamit nila ito kapag pabor sa kanila. Gumagamit daw ang mga aktibista ng “dahas at pananakot” para mamilit ng mga tao, parang mga pulitiko.

Tanong ng isa, na parang tinatakot ang publiko pero ibinubulalas din ang takot niya: Kapag ba tutol ang isang tao sa sinasabi ng Kaliwa, pwede na rin niyang lusubin, batuhin ng itlog at sigawan ng mga mura ang mga lider-Kaliwa? Bakit daw inaatake ng Kaliwa ang karapatang pantao ng mga kalaban nito habang ipinapaglaban umano ang karapatang pantao? Porke raw ba hindi kasing-sama ng rehimen ang Kaliwa, pwede nang gawin ng huli ang kahit anong gusto nito? Ad absurdum, ad infinitum. Adik talaga.

At umulan na ng mga bansag sa Kaliwa: Wala raw ipinagkaiba sa administrasyong Arroyo, may “magkaibang pamantayan (double standards)” sa usapin ng dahas at kabastusan, ipokrito, gumagawa ng mali na hindi makakapagtama sa isa pang mali, at bulok ang mga prinsipyo. Sa bigat ng mga bansag na ito, mahahalatang hindi sa isyung ito lang tumutol ang mga tumugon sa hakbangin ng Kaliwa, at hindi sila kaso-por-kaso magsuri. May pinagmumulang galit sa Kaliwa ang mga pahayag ng mga nagsulat.

/4/

Bagamat wala silang kinikilalang pagkakaiba ng Kaliwa sa rehimeng Arroyo – liban na lang siguro ang sabihing mas masahol ang una – magiit sila sa isang pagkakaiba: Matalino sila at bobo ang mga aktibista. “Tipikal” daw sa mga “tibak” ang puro retorika, nang walang kakayahang intelektwal o bayag na sumuong sa “debateng intelektwal.” Nahugasan ang isip o “brainwashed” na raw ang mga ito. Wala raw kakayahan (“incompetent”) ang mga ito, habang mahilig sila sa diskursong intelektwal.

Pero nasaan ang talino sa ganitong pagbubungkos ng Kaliwa sa rehimeng Arroyo? Nasaan ang paggawang intelektwal? Nasaan ang diskurso? Kapantay ba ng pagsunog ng mga silyang bulok ang pagdambong sa kabang-yaman ng bayan? Kapantay ba ng pagbuhos ng pintura sa isang opisyal ang ekstrahudisyal na pagpaslang, pagdukot at pagtortyur? O ang pagpapangalan sa mga lider-estudyante na miyembro umano ng Communist Party of the Philippines, tulad ng ginagawa ngayon sa UP Los Baños?

Wala rin silang pakialam kung ano ang ipinaglalaban ng mga estudyante; sapat na para sa kanilang sabihing “sang-ayon” sila sa mga ito – bagamat may patunay na hindi talaga. Hindi nila dama ang bigat ng pagtaas ng matrikula sa PUP o ng lalong pagsikil sa demokrasya sa UP – dahil inaangat sila ng uri nila sa mga epekto ng mga ito. Wala silang pandama sa pagiging makatarungan ng ipinaglalaban ng mga iskolar ng bayan, kaya madali rin nilang mapalaki ang antas ng “dahas” ng mga hakbangin ng mga ito.

/5/

Ang mga alyado nilang blogger at komentarista, sa mga panahong gigil na gigil sa rehimeng Arroyo, ay mahilig magmuni, gumawa ng “kritisismong panlipunan,” kung bakit hindi sumasama ang mga tao, ang mga masa at nasa panggitnang uri, sa mga protesta para patalsikin ang rehimen. Samu’t sari ang sagot nila – mula sa kulturang Pinoy hanggang sa pagkalubog ng mga tao sa pang-araw-araw na pangangailangang pang-ekonomiya. Buntong-hininga ang rurok ng sulatin, at sila lang ang magaling.

Gusto nilang makakita ng isang malaking dahilan? Basahin nila ang mga Facebook tacticians. Nagpapalaganap ang mga ito ng diskursong pulitikal kunwari pero walang ibang epekto kundi pabalikin ang mga tao sa pagiging walang pakialam, sa pagiging apolitikal – nang magaang ang loob, dahil subaybay nila ang nangyayari, at may konsensya pa rin sila para sa mga inaapi. Pareho lang ang rehimen at mga lumalaban dito, kaya mabuti nang sariling buhay ang atupagin. Walang mapapala sa pulitika.

Ang totoo, nagpapatianod ang mga Facebook tacticians sa taktika sa propaganda ng imperyalismo, ng Estado, ng mga naghaharing uri, at ng rehimen. Masahol ang ekstrahudisyal na pagpaslang? Tingnan ninyo ang mga namatay sa pagpurga ng Kaliwa! At ang mga Facebook tacticians, matapos magbasa ng dyaryo, makinig sa radyo, manood ng telebisyon ay magagalit sandali, mapapabuntong-hininga. Pero kapag may hakbangin ang Kaliwa, iluluwa nila ang ipinalunok sa kanila. Sino ulit ang brainwashed?

/6/

Nagsimula sa pulitika ang mga Facebook tacticians sa kampus, kung saan tutol sila sa tindig ng mga aktibista sa mga isyung pang-unibersidad, bagamat tutol sila sa mga hakbangin ng rehimen. Sino ba ang sasang-ayon sa katiwalian at pandaraya sa halalan? Pero hindi sila kilala sa pagkilos. Kapag hawak nila ang konseho, tradisyunal na mga aktibidad lang ginagawa nila – at hindi pa nga sila mahusay rito. Wala silang paglubog sa masang anakpawis, liban sa pana-panahong pagsama sa mga pambansang rali.

Tradisyunal ang mga career path nila, at ang marami nga’y nag-aabogado o nagdodoktor nang walang tanaw na maglingkod sa bayan. Wala silang mahigpit na ugnay sa mga kilusang progresibo, kahit sa mga kilusang nagpapanggap na ganito. Pero ang marami sa kanila, mahigpit ang ugnay sa fraternity. Maaaring naniniwala silang kayang iwasto ng sistema ang sarili, pero nakikinabang sila sa koneksyong bigay ng kapatiran – nagiging “lider-estudyante” at nakakahanap ng magandang trabaho.

Kaya masyado namang mabait – giving too much credit – ang tawagin silang mga “liberal.” Hindi makikita sa mga isinusulat nila ang mga prinsipyo ng liberalismo. Nahubog sila para maging kontra-Kaliwa, bagamat nagpapanggap ngayong liberal. Dapat, ang panawagan sa kanila ay tumanda na mula sa karanasan ng pakikitunggali sa mga aktibista sa kampus. Grow up! Umibabaw sa karanasang ito. Get over it! Suriin ang mga isyu nang kaso-por-kaso, hindi sumandig sa bagaheng kontra-Kaliwa. Get real!

/7/

Simple lang naman ang ipinaglalaban ng mga iskolar ng bayan ng UP at PUP: edukasyon para sa lahat, demokratiko at patas na pamamalakad. Pero talagang napakasama ng kalagayan ng bansa ngayon na kailangang todong ipaglaban ang mga simpleng kahilingang ito. Paano pa kaya kung pagkain para sa lahat? Kung gumagamit man ng militanteng porma ng protesta ang mga iskolar ng bayan, ang dapat sisihin ay walang iba kundi ang sistema at mga nagpapatakbo nito, hindi silang iskolar ng bayan.

Kung talagang liberal ang mga Facebook tacticians na ito, dapat liberal sila sa puntong handa silang magduda sa pagiging liberal. Dapat handa silang pumanig at kumilos pana-panahon. Sa US, noong Vietnam War, halimbawa, kinailangang looban ng mga radikal na pasipista ang mga opisina ng gobyerno at sunugin ang mga dokumento ng mga nirereklutang maging sundalo. Kinailangan, syempre, ng sambayanan ng Vietnam na mamatayan nang marami at pumatay ng maraming sundalong Kano para lumaya.

Walang ipinanganak na may kagustuhang gawin ang mga bagay na ito – at si Bertolt Brecht nga ay humihingi ng paumanhin sa mga anak ng hinaharap, dahil “kaming gustong maglatag ng pundasyon ng kabaitan ay hindi nagawang maging mabait.” Pero kung tutuligsain natin ang paggamit ng mga militanteng porma ng pagkilos, inaalisan natin ng armas ang mga iskolar ng bayan at ang sambayanan sa paglaban sa mapanupil at walang-pakialam na mga kalaban nila. Pinapanatili natin ang bulok na sistema.

/8/

Grow up! Get over it! Get real! Kailangan ng militanteng pagkilos para mapanatiling bukas sa mahihirap ang edukasyon sa PUP. Kailangan ng militanteng pagkilos para mapigilan ang lalong pagiging di-demokratiko, di-patas at mapanupil ng UP. Kailangan ng militanteng pagkilos para ipaglaban na maging konsensya ng bayan ang mga pamantasang ito, at hindi mga sunud-sunurang tagapagtanggol ng sistema. Ganyan ka-sama ang sistema at mga taguyod nito. Grow up! Get over it! Get real!

At kung hindi man lubusang makamit ang mga layuning ito sa kasalukuyang lipunan, kailangan ang militanteng pagkilos para magsilbing tagapagmulat ng mga iskolar ng bayan at sambayanan sa kung ano ang kailangan para baguhin ang lipunan at takbo ng kasaysayan – higit pang militanteng pagkilos. Kailangan ito para masapul kung gaano pa kalawak na pagmumulat, pagpapakilos at pag-oorganisa ang kailangan nating gawin. Kailangan ito para mapanday tayo sa higit pang mga pagkilos sa hinaharap.

Sabi ni Lady Gaga, “Russian roulette is not the same without a gun.” At sadyang may mga pagkilos na hindi makakamit ang layunin kung hindi dudulo sa militanteng paglaban.

01 Abril 2010

Basahin ang ulat ng mahusay na manunulat at progresibong aktibistang si Arundhati Roy tungkol sa armadong pakikibakang inilulunsad ng mga Maoista sa India.

Heto ang sulatin ni Bikoy Villanueva tungkol sa naganap sa PUP at UP, kasama ang bonus na mahusay na sanaysay ni Frank Lloyd Tiongson.

Isa, dalawang sanaysay ni Prop. Roland Tolentino tungkol sa mga naganap.

Ayan, si Karl Marx na ang naglinaw: “Ang isang layunin na humihingi ng hindi-mabibigyang-katwirang pamamaraan ay hindi-mabibigyang-katwirang layunin.”

Nanggagalaiti si Rafael Anton Dulce sa pag-angkin ni Sen. Mar Roxas ng tagumpay ng sama-samang pagkilos ng mga iskolar ng bayan ng PUP.

Napapanahon ang pagsusuri ni Carol P. Araullo sa mga iskema ni Gng. Arroyo para manatili sa kapangyarihan.

May mga larawan si Jessica Zafra ng Maynila noong hindi pa gaanong matrapik dito.

Pagsusuri nina Richard Dawkins at Christopher Hitchens kay Pope Benedict XVI at sa mga eskandalong yumayanig ngayon sa Simbahang Katoliko.

May bagong blog si Raymund Villanueva. Enjoy!

Totoo nga ang sabi ng mga artikulo: Minumulto ngayon ang kandidatura ni Sen. Noynoy Aquino ng Hacienda Luisita. Pero taliwas sa gustong palabasin ng mga maka-Noynoy at ng mismong kampo ni Noynoy, hindi lang pang-eleksyon ang lupa at katarungang ipinapaglaban ng mga magbubukid sa hacienda. Dapat itong harapin, hindi ang itratong usaping pang-eleksyon lang. (Galing ang kalakhan ng mga painting ni Mark Justiniani rito. Galing naman ang larawan sa itaas kay KR Guda. Salamat!)

Pinakamahusay na Pangulo at iba pang Mito

/1/

Nitong nakaraan, nakabasa ako ng isang entri sa isang blog na nagpapahayag ng mga agam-agam sa kakayahan ni Sen. Noynoy Aquino na maging pangulo ng bansa. Sabi ng isang nagkomento, may ganyan din tayong agam-agam noon kay Cory Aquino, pero sa dulo, siya pala ang magiging pinakamahusay na pangulo ng bansa. Marami siguro ang may ganitong sentimyento ngayon, patunay na may talab pa sa opinyong publiko ang kaliwa’t kanang pagpaparangal sa dating pangulo noong namatay ito noong isang taon.

Pinakamahusay na pangulo? Tagahanga rin ako ni Cory, pero may problema ako sa ganitong pagtingin. Pwede pa sigurong pinakamahusay na taong naging pangulo – dahil pinanday ng pakikibaka sa kinamumuhiang diktadura, at ng mga kahirapang dulot nito – pero mahirap sabihing “pinakamahusay na pangulo.” Sa tingin ko, mas mahalaga sa progresibong pagsusuri ang igiit, sa gitna ng malaganap na pag-analisa ngayon sa pagkakaiba ng mga pangulo, na pare-pareho sila sa esensya sa pamumuno.

Sa isang banda, may bukod-tangi pa ngang lugar si Cory sa pagpapatupad sa mga maka-imperyalista at kontra-mamamayang mga patakaran sa bansa – mga patakarang nagpapatuloy ngayon at dahilan ng paglaganap ng kahirapan at kagutuman. (Ito ang dahilan kung bakit inilinaw ko sa parangal ko sa kanya na pinupuri ko siya bilang lumaban sa diktadurang Marcos, nagbigay ng ilang konsesyon sa Kaliwa habang pangulo, at bilang lumabang muli sa mga rehimeng Estrada at Arroyo pagkatapos.)

Dahil sa pagputok ng pandaigdigang krisis pampinansya at pang-ekonomiya noong huling bahagi ng 2008, marami ang nagbalik-aral sa opensibang neoliberal na inilunsad ng mga imperyalista at mga galamay nito noong dekada 1970 sa buong mundo. Sa Pilipinas, bagamat ipinatupad din ni Ferdinand Marcos ang mga patakarang neoliberal sa ekonomiya, maraming mayor na ambag dito si Cory – nang may tabing na siya ay “kaliwa-ng-gitna,” “liberal-demokratiko,” o “maka-mamamayan” gayung hindi naman.

Inisa-isa ni Carol P. Araullo ang mga patakaran ni Cory na nagpanatili sa kontrol ng mga naghaharing uri at imperyalista sa bansa: ang Comprehensive Agrarian Reform Program, mga patakarang dikta ng IMF-World Bank sa ekonomiya, at ang pagkilala ng gobyerno sa mga utang panlabas ng bansa sa ilalim ni Marcos gayung pwede namang hindi kilalanin. Hindi ipinatupad ang tunay na reporma sa lupa at makabayang industriyalisasyon. Sa halip, ibinalik lang ang mga seremonyas ng “demokrasya.”

Sa larangan ng paggawa, si Cory ang responsable sa maraming patakarang idinadaing ngayon ng mga manggagawa: ang kontraktwalisasyon ng paggawa, ang paggamit ng Assumption of Jurisdiction sa pagbuwag sa welga ng mga manggagawa (at siyang batayan ng pagpapadala ng mga sundalo sa Hacienda Luisita noong 2004), at ang pagtatayo ng regional wage boards (na nagpapahina sa paglaban ng mga manggagawa para sa makabuluhang dagdag-sahod para sa lahat ng manggagawa sa buong bansa).

Si Cory, pinakamahusay na pangulo? Hindi ako tutol sa katawagang ito dahil may iba akong panukala. Kung papatulan ang usapin, marahil, sa takbo ng opinyong publiko ngayon, si Cory nga ang paparangalan ng ganito. Pero nasa tagumpay ng pagtinging ito ang pagkabigo nito. Siya na siguro ang pinakamahusay, pero malaki ba ang kaibhan niya? Makabuluhan ba para sa paglaban para sa pagbabago ang tawagin siyang ganito? Hindi. Mas mabuti pa rin para sa sambayanan na idiing kapareho lang niya ang iba.

/2/

Bagamat si Sen. Manny Villar ang inendorso ng maka-Kaliwang koalisyong Makabayan, sa pagkakaalam ko, hindi kailangang maging kontra kay Sen. Noynoy Aquino ang Kaliwa. Kontra-Gloria pa rin naman si Noynoy, bagamat hindi siya tampok sa labanang ito, at ang rehimeng US-Arroyo pa rin naman ang pangunahing kalaban ngayon ng sambayanan. At malinaw ring nagmamaniobra pa rin ang rehimen para manatili sa kapangyarihan, kaya ito ang dapat na pangunahing puntirya ng tuligsa.

Pero hindi maiwasang tuligsain ng Kaliwa si Noynoy. Una, masyadong nagyayabang ang mga tagasuporta niya, na para bang kaantas na ni Gloria ang Kaliwa dahil hindi si Noynoy ang sinuportahan nito, kundi si Villar. Ikalawa, napakaraming pahayag ng kampo ni Noynoy ngayon na talaga namang kapuna-puna – tungkol, pangunahin na, sa Hacienda Luisita. Kandahirap ito na humulagpos sa nasabing isyu, na para bang kailangang maging walang bahid at walang kasing-linis ang kandidato nila sa eleksyon.

Kailangang ilinaw, bago ang lahat, na lehitimong isyu ngayon ang Hacienda Luisita. Hindi ito artipisyal na pinapainit para lang sirain ang kampanya ni Noynoy. Kahit hindi tumakbong pangulo si Noynoy, isyu ang pamamahagi ng lupa ng hacienda. Nagsampa kasi ng Temporary Restraining Order sa Korte Suprema ang pamilya Cojuangco at Aquino laban sa pamamahagi ng lupa ng hacienda sa mga magsasaka – bagay na itinulak na noon ng desisyon ng Presidential Agrarian Reform Council.

Sabi ni Noynoy, ang pamilya raw niya ang “inaapi (oppressed)” sa isyu dahil ginagamit lang daw ng mga kalaban niya ito kontra sa kanya. Hindi raw interes ng mga kalaban niya ang katotohanan. Kung nagagamit man ng mga kalaban niya ang isyu, iyan ay dahil sa halip na resolbahin ito, nagbibigay pa ang kampo niya ng mga pahayag na bumabaluktot sa katotohanan. Lalo tuloy nagngangalit ang mga maka-Kaliwa, na may mahigpit na pagsubaybay sa isyu ng Hacienda Luisita kahit bago pa ang welga doon.

Mahalagang tandaan na si Noynoy rin ang unang bumaluktot sa katotohanan sa isyung ito. Sa isang talumpati sa Kongreso pagkatapos ng masaker, sinabi niyang kinokondena niya kaisa ng mga kinatawan ng Bayan Muna ang nangyari. Pero, aniya, may balita raw na noong paatras na ang mga sundalo sa ginawa nilang masaker noong 16 Nobyembre 2004, may mga nagpaputok daw mula sa mga komunidad sa paligid ng hacienda. Pagkatapos niyang kondenahin ang “nangyari,” pinalabas niyang makatwiran ito.

Tugma pa rin dito ang linya ng kampo niya ngayon. Sabi ni dating Sek. Corazon “Dinky” Soliman, dalawa lang ang napatay sa masaker. Matapos umani ng tuligsa, bumawi siya: dalawa lang daw ang nakita niyang napatay at baka raw tagalabas ang iba. Dugtong na rito ang sinabi ni Viel Aquino-Dee, kapatid ni Noynoy: hindi raw dapat sisihin ang pamilya nila dahil napasok ng mga maka-Kaliwa ang hanay ng mga nagwelga. Ganoon ba? Basta may “maka-Kaliwa” sa welga, pwede nang imasaker?

Sabi naman ni Ballsy Aquino-Cruz, kapatid din ni Noynoy, paglaki ng populasyon ng mga magbubukid ng Luisita ang ugat ng alitan ng pamilya Cojuangco at Aquino at ng mga magbubukid. Nasusunod din daw ang layaw ng mga ito (“pretty spoiled”) – may lupa para sa bahay, serbisyong pangkalusugan, at maluwag na pautang. Bakit nga naman kasi hindi magplano ng pamilya ang mga magbubukid, eh P9.50 na nga lang kada araw ang naiuuwi nila sa pamilya sa dami ng inaawas? Talagang mga spoiled nga!

Paano itutugma dalawang huling pahayag na ito ang ginawang pangako ni Noynoy na ipamamahagi na ng pamilya niya ang lupain ng Luisita pagdating ng 2014? “Usapin ng prinsipyo” raw ang hakbanging ito, sabi ng tagapagsalita niya, hindi lang pangakong pang-eleksyon. Kung anong prinsipyo, hindi na niya sinabi. Pero bakit ipapamahagi ang lupain kung pagdami naman pala ng anak ang ugat ng suliranin? Bakit pa, kung sunod naman pala sa layaw ang pamumuhay ng mga magbubukid sa hacienda?

/3/

Sobra na talagang maka-Noynoy ang Philippine Daily Inquirer. Sa editoryal nitong “Noynoy’s albatross,” iginiit nitong dapat magpaliwanag si Fernando Cojuangco, pinsan ni Noynoy at chief operating officer ng Hacienda Luisita Incorporated, sa sinabi nitong walang plano ang pamilyang Cojuangco at Aquino na ipamahagi ang lupain ng hacienda sa mga magbubukid. Lumabas ang pahayag niya sa “For Philippine Family in Politics, Land Issue Hits Home,” bantog na artikulo tungkol sa hacienda na inilathala ng New York Times. Pinanindigan ng NYT na totoong sinabi ni Cojuangco ang pahayag.

Pero pinilit din ng editoryal na sirain ang kredibilidad ng nasabing artikulo – sa isang paraang napakababaw at malisyoso. Kinwestyon nito ang “madalas na pamantayang metikuloso (usually rigorous standards)” ng NYT dahil daw ang mga ginamit nitong batis ng impormasyon ay kilalang hindi simpatetiko sa pamilyang Aquino o sa mismong Comprehensive Agrarian Reform Program. Pinangaralan nito ang NYT, na maraming kulay ang hanayang pampulitika sa Pilipinas. Parang nagsusumbong ito, gustong ipatanggal ang bureau chief para sa Southeast Asia ng NYT na si Carlos H. Conde.

Napakababaw ng halimbawa nito. Bakit daw si Anakpawis Rep. Rafael “Ka Paeng” Mariano ang pinagkunan ng impormasyong “kinukwestyon ng karamihan ng mga grupo ng magsasaka, iskolar at negosyante ang… datos” ng Department of Agrarian Reform tungkol sa laki ng lupaing naipamahagi sa ilalim ng CARP. Hindi raw nito gustong kwestyunin ang kakayahan ni Mariano, gusto lang nitong sabihing ideolohikal ang pagtutol niya sa CARP, na tutol siya sa ekstensyon nito, at malapit na alyado siya ng mga senatoriable na nasa tiket ng malapit na karibal ni Noynoy sa pagkapangulo.

Bakit, sa sariling pagsusuri ba ng Inquirer, hindi totoo ang sinabi ni Mariano na marami ang kumukwestyon sa datos ng DAR, lalo na sa usaping ito? Naniniwala ba ang Inquirer sa datos ng DAR tungkol sa naipamahagi nitong lupain? Gago lang ang Inquirer kung “oo” ang sagot nito sa mga tanong na ito. Kahit hindi mga kasama o kaalyado ni Mariano, may dahilang kumwestyon sa datos ng DAR. Hindi nakatali ang usapin sa ideolohiya. Hindi rin ito usapin ng pagiging kadikit ng kalaban ni Noynoy – dahil bago pa tumakbo ang huli, ito na ang sinasabi ni Mariano at ng iba pang grupo sa bansa.

Sa ganitong pagkwestyon lumilinaw ang pagkiling at malisya ng Inquirer. Para maipagtanggol ang manok nito sa eleksyon, pinapahina nito ang kritikal na pagsusuri at ginagawang kapani-paniwala ang datos ng gobyerno na itinuturing na peke ng marami. Higit pa diyan, pinagmumukha nitong isyung pang-eleksyon lang ang kampanya para sa pamamahagi ng lupa sa hacienda at para sa tunay na reporma sa lupa. Dalawang bagay ang nagsasanib sa artikulong ito: ang taos-pusong pagmamahal ng Inquirer kay Noynoy at ang maalab din nitong pagkasuklam sa Kaliwa sa bansa.

Sana, para kumpleto ang larawang ipinakita sa NYT, dapat sinabi ng editoryal na ang Inquirer ang opisyal na pahayagan ng kampanya ni Noynoy, na pinatampok nito ang pagkilos para sa ekstensyon ng CARP na sinang-ayunan ng malalaking panginoong maylupa sa Kongreso – at hindi sinang-ayunan ni Noynoy. Baka kahit ang maliliit na “reporma” na inilagay ng alyado niya ngayong Akbayan, hindi niya matanggap. Totoong maraming kulay ang hanayang pampulitika sa bansa – at bahagi ang Inquirer ng mga gustong panatilihin ang sistema basta lagyan lang ito ng makataong mukha.

20 Marso 2010

Basahin ang nakakaaliw na komentaryo ni Ina Silverio-Gargar tungkol sa mga drama ni Kris Aquino nitong huli. Hindi mo naman kailangang ipaliwanag kung bakit ka nanonood ng The Buzz, Ma’am!

Hindi rin daw asiwa si Noynoy na supilin ang mga lumalaban sa gobyerno, sabi ni Marya Salamat. Kaya pala sa patalastas niya sa telebisyon, sabi niya, “Lalabanan natin ang mga nanggugulo sa bayan.” Ipapapatay rin kaya niya ang mga aktibista?

Maganda ang sulatin ng Bulatlat tungkol sa buhay at pakikibaka ni Prop. Judy M. Taguiwalo, ang aktibista at kasalukuyang makabayang propesor.

Maganda rin ang sulatin nito tungkol kay Josefina “Josie” Lichauco, kaugnay ng pagpanaw ng huli.

Panalo ang protesta ng mga iskolar ng bayan ng Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas laban sa pagtaas ng matrikula! Mabuhay!

Yumaman pa raw nang 50% ang mga bilyonaryo sa mundo nitong nakaraang taon!

Ipinapakita ni Alexander Cockburn kung paanong ipinagpapatuloy ni Barack Obama ang mga patakaran ng imperyalismo sa iba’t ibang bansa at rehiyon sa mundo.

Ayan, si Bertrand Russel na ang nagsasabi ng alituntunin ng kapitalismo sa blog ni Curate.

Tingnan ang ibobotong senador ni Gingmaganda. Sa blog na niya nakakapangampanya ang manika niya. Hehe.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 134 other followers