Ang kontra-imperyalista at palabang lider ng Venezuela, si Hugo Chavez Frias. Sabi ng isang awtor, nagbibigay siya ngayon ng “Viagra-effect” sa rebolusyon sa Cuba at sa kontra-imperyalistang pakikibaka sa Latina Amerika at sa mundo. (Galing ang larawan ni Chavez dito. Galing naman ang mga larawan sa ibaba sa The Design Inspiration. Salamat!)

V para sa Venezuela, Cuba, Bolivia

Sa libro niyang Pirates of the Caribbean: Axis of Hope [2008], pinaksa ni Tariq Ali, sosyalistang intelektwal na dating Trotskyista, ang mga proyektong pampulitika na nagaganap ngayon sa Cuba, Venezuela, Bolivia at iba pang bansa sa Latina Amerika. Positibo sa pangkalahatan ang presentasyon at ebalwasyon niya sa mga nangyayari, bagamat may mga negatibong puna rin siya. Magaang ang pagkakasulat niya, at ginamit niya ito sa pagpapakilala sa kasaysayan at kalagayan ng nasabing mga bansa, gayundin sa paglalantad sa mga kasinungalingang pinapalaganap tungkol sa kanila.

Naluklok sa gobyerno ng mga bansang ito ang mga progresibo dahil sa malawak na suporta ng mga mamamayan, lalo na ng nakakaraming masang anakpawis, kasama ang maraming inaaping mamamayang katutubo at galing Aprika. Dalawa ang tampok na sentimyento ng masa: pagkasuklam sa gutom at kahirapan at pakiramdam na hindi sila bahagi ng bansa, na itinataboy sila rito. Sa Cuba, armadong kinubkob ng mga pwersa ni Fidel Castro ang kapitolyong Havana noong 1959. Sa Venezuela, nanalong presidente sa eleksyon si Hugo Chavez noong 1998; sa Bolivia naman, si Evo Morales noong 2006.

Ang tumatahi sa mga gobyerno ng mga bansang ito: Lantad nilang tinatawag na “rebolusyon” at “sosyalista” ang isinusulong nila. Matatag silang naggigiit ng soberanya kontra sa mga dikta ng imperyalismong US – pero mas pinili ni Ali na gamitin ang mga katagang “Washington Consensus” at “Imperyo” – lalo na sa anyong “neoliberal” ng mga ito. Matapang at matatas din sila sa pagtuligsa sa imperyalismo, lalo na sa ginagawa nitong pang-ekonomiyang pandarambong at agresyong militar, at sa pagpanawagan sa mga inaaping mamamayan ng daigdig na magkaisa at lumaban.

Sa isang banda, katunggali ng mga gobyernong ito ang mga naghaharing uri, ang tinawag ni Ali na “oligarkiya,” sa mga bansa nila; nasa destiyero ang dating oligarkiya ng Cuba habang makapangyarihan pa rin ang sa Venezuela at Bolivia bagamat hindi dominante sa gobyerno. Sa kabilang banda, nagdulot sila ng pag-unlad sa kabuhayan ng masang anakpawis: kumpara sa mga rehimeng pinalitan nila, nagawa nilang bawasan ang kagutuman at kahirapan at palaganapin ang edukasyon at serbisyong pangkalusugan. Sinisikap nilang organisahin ang masang anakpawis sa kanilang bansa.

Lahat sila, sa iba’t ibang antas, itinuturing na inspirasyon si Simon Bolivar (1783-1830), mandirigmang Venezuelan na namuno sa matatagumpay na kampanyang militar na nagpalaya sa maraming bansa sa kontinente at nagpalayas sa mananakop na Espanyol. “Rebolusyong Bolivarian” nga ang tawag ni Chavez sa ginagawa niya, pinapatampok ang pagiging kontra-imperyalista. Pangarap ni Bolivar ang pagkakaisa ng kontinente, at madiin dito ang tatlong lider. Nanindigan din siya para sa pagpapalaya sa mga alipin, at tinatayang mahigit sa kalahati ng pwersa niya ay mga mamamayang galing Aprika.

Target sina Castro, Chavez at Morales ng pagpapabagsak, at ng pagpatay pa nga, ng imperyalismo at mga lokal na naghaharing uri. Si Castro, halimbawa, ay sinasabing napakaraming beses nang tinangkang patayin ng US – at ang isa ay sa pamamagitan ng bomba sa tabako niya. Si Chavez ay ilang beses nang tinangkang ibagsak ng mga pakanang malinaw na inaprubahan at sinuportahan ng gobyernong Amerikano. Sa mga kampanyang ito, mahalagang kaakibat ang tuluy-tuloy na paglalarawan sa tatlo bilang masama, kundi man mga demonyo, ng midya ng imperyalismo at oligarkiya.

KUDETA, KONTRA-REBOLUSYON

Makikita ang masamang papel ng imperyalismong US, ng oligarkiya ng Venezuela, ng bulok na mga elementong militar dito, at ng midyang internasyunal at lokal – pero lalo na ang suporta ng masang anakpawis at militar kay Chavez – sa kudeta noong Abril 2002. Ito ang masinsing isiniwalat ng dokumentaryong War on Democracy [2007] ni John Pilger, kilalang progresibong dokumentarista. Gamit ang mahuhusay na mga footage, ebidensyang dokumentaryo at matatalas na panayam, inilantad ni Pilger ang kudeta bilang pakana ng imperyalismo – kasama ang iba pang krimen nito sa Latina Amerika.

Nag-organisa ang mga pwersang kontra-Chavez ng isang malaking mobilisasyon isang araw noong Abril. Ang “isyu”: ang “di-demokratiko” at “awtoritaryan” na pamumuno ng presidente. Kumilos sa mobilisasyon maging ang mga unyon ng manggagawa na kontrolado ng oligarkiya. Biglang-bigla, inanunsyo ng mga organisador ng rali na tutungo ang hanay sa Miraflores, Malakanyang ng Venezuela. Tensyon agad ang dulot nito dahil may maka-Chavez na mobilisasyon din sa araw na iyun, patungo ring Miraflores. Posibleng magdulot ng gulo’t salpukan ang pagsasalubong ng dalawa.

Pagdating sa Miraflores, pinagbabaril ang mga kontra-Chavez. Mahigit 10 tao ang napatay at marami ang sugatan. Pagkatapos, ipinakita ng midyang pantelebisyon ang hanay ng mga maka-Chavez, may ilang namamaril. Ang kongklusyong gustong likhain: pinagbabaril ng mga maka-Chavez ang mga kontra. Hindi nagtagal, lumabas sa telebisyon ang ilang opisyal-militar, binabawi ang suporta kay Chavez at hinihiling sa kanyang magbitiw sa pwesto. Syempre, kakoro ang mga pagtuligsa ng midyang lokal at internasyunal. Agad pinaligiran ng mga pwersang militar ng kudeta ang Miraflores.

Isiniwalat ni Pilger ang hindi ipinakita ng midyang pantelebisyon ng Venezuela: Na hindi ang mga kontra-Chavez ang binabaril ng mga maka-Chavez, kundi ang mga sniper na nasa mga gusali na bumabaril noon sa mga nauna at bumabaril rin sa ikalawa. Malisyoso ang pagkukumbina ng footage ng hanay na binabaril at ng footage ng maka-Chavez na namamaril. Ito, kasama ang ibang ebidensya na posibleng naka-rekord, hindi live, ang panawagan ng mga opisyal-militar kay Chavez sa telebisyon, ang nagpapakitang planado ang lahat, pati ang pamamaril – at pagkamatay ng mga tao.

Inaresto ng mga nagkudeta si Chavez noong gabi at inilipad paalis sa Miraflores. Noong madaling araw, agad ipinroklamang pangulo sa palasyo ang negosyanteng si Pedro Carmona sa harap ng malinaw na hanay ng mga naghaharing uri at, ayon sa isang gobernador sa libro ni Ali, ilang opisyal-militar ng US. Pinagbubuwag ang ehekutibo, lehislatura at hudikatura. Ito, ayon kay Ali, ang nagpakitid ng suporta sa bagong “gobyerno” at nagdulot ng pagkakahati-hati ng mga nagsabwatan. Mabilis ding nagkaroon ng iringan tungkol sa mga itinalagang opisyal ng bagong “pangulo.”

May magandang kwento si Ali, sukatan ng kapit ni Chavez sa militar. Bago ang programa ng panunumpa ni Carmona, kinausap ng isang opisyal-militar ang bandang militar na nasa Miraflores. Sabi nito, kapag pumasok ang presidente, agad patugtugin ang pambansang awit. Sabi ng isang batang sundalo, “Sino’ng presidente? Isa lang ang presidenteng kinikilala namin, si Hugo Chavez.” Nagalit ang opisyal at sinabihan ang nakakabata na sumunod sa mga utos. Sabi ng batang sundalo, “Tutal, mukhang sabik na sabik kayong patugtugin itong mga instrumento, kayo na ang magpatugtog.”

Hindi pumirma si Chavez sa kahit anong dokumento na nagsasabing nagbitiw niya – o sa kahit anong dokumento. Inilinaw sa publiko na kudeta, golpe de estado, ang nagaganap at hindi nagbibitiw si Chavez. Ayon kay Ali, mahalaga ang hakbanging ito dahil lahat ng kinukumbinsing pumanig sa bagong gobyerno, naghanap ng pirma ni Chavez. Lumalabas paglaon na payo ito ni Fidel Castro: huwag pumirma sa kahit ano at huwag ding mag-ala Salvador Allende, ang sosyalistang pangulo ng Chile na armadong lumaban at napatay sa matagumpay na kudeta kontra sa kanya noong 1973.

Kumalat ang balita sa mga komunidad ng maralita, na karamihan ay nakatira sa gilid ng mga bundok sa palibot ng Caracas. Sabi ng isa sa pelikula ni Pilger, noong una, naiyak siya sa balita, na parang namatayan ng magulang. Makikita rin ang ginawa ng mga maralitang nakamotorsiklo, na naglibot sa mga komunidad para pag-alabin ang damdamin ng mga tao na kumilos. Nagbabaan ang mga tao, at daan-daang libo ang pumaligid sa Miraflores. Sumisigaw sila: Gusto naming makita si Chavez! Sa rali nila sa palasyo, ibinabalita ang paparaming opisyal na naghahayag ng pagsuporta kay Chavez.

Nagtagumpay sila. Nakabalik si Chavez sa Miraflores noong hatinggabi 48 oras matapos siyang ilipad. Ipinagbunyi ng hanay sa Miraflores ang pagbalik niya sakay ng helikopter. Sabi niya kay Pilger, dahil sambayanan ang nagligtas sa kanya at nagpahaba ng buhay niya, iaalay na niya ang nalalabing buhay sa sambayanan. At dapat talaga siyang magpasalamat: mismong rehimen ni George W. Bush ng US, agad nagdeklara ng suporta sa kudeta gamit ang imperyalistang midya – habang hindi na naglabas ang midya ng Venezuela ng balita noong lumakas at nagtagumpay ang mga “Chavista.”

SULIRANIN SA SOSYALISTANG KONSTRUKSYON

Sa isang komentaryo niya, nabanggit ni Slavoj Zizek, kilalang progresibong pilosopong Slovenian, ang isang bansag kay Chavez: “Fidel na may langis.” Kontrolado kasi ng gobyerno ni Chavez ang Petroleos de Venezuela SA o PDVSA, malaking kumpanya ng langis sa bansa niya. Tinaasan ni Chavez ang singil sa pag-angkat ng langis ng ibang bansa at inilaan ang kinita sa mga serbisyong panlipunan. Sa ganitong paglalarawan, may implikasyong nagawa ni Chavez sa Venezuela ang nagawa ni Castro sa Cuba at mas matagumpay ang nauna dahil may hawak nga itong mahalagang rekursong langis.

Pero kung susuriin ang pag-aari sa mga pwersa sa produksyon sang-ayon sa Marxismo, at batay sa libro ni Ali at iba pang sulatin, lalabas na mas radikal ang mga pagbabagong nagawa sa Cuba kaysa sa Venezuela. Lalabas kasing pagkontrol “lang” sa malaking rekursong langis ang nagawa ng gobyernong Chavez – at, maidadagdag, pagtulong sa pag-okupa ng mga manggagawa sa mga pabrika. Naibagsak ng rebolusyong Cubano ang mga dating naghaharing uri at mas masaklaw ang kontrol ng Estadong Cubano sa bansa. Baka “May langis, magiging Fidel” ang tamang pagrebisa sa nabanggit ni Zizek.

Ang implikasyon nito sa pulitika, mas malakas ang kakayahan ng imperyalismong US – sa pakikipagsabwatan ng mga naghaharing uri, bulok na elemento ng militar, at lokal na midya – para pahirapan, guluhin at sikaping ibagsak ang gobyernong Chavez. Higit pa sa pagpapalaganap ng mga serbisyong panlipunan, nagsisikap ang gobyernong Chavez na imulat, organisahin, palahukin at maging armasan ang mga mamamayang Venezuelan para sa pagpapatakbo sa gobyerno. Kakaiba ang landas na tinatahak ng rebolusyong Bolivarian, at masasabing mahaharap pa ito sa mga mapagpasyang laban.

Na hindi nangangahulugang wala ring problema ang sosyalistang konstruksyon sa Cuba. Nalantad ang mga problemang ito noong bumagsak ang Unyong Sobyet, kasama ng iba pang modernong rebisyunistang rehimen sa Silangang Europa noong maagang bahagi ng dekada ’90. Ayon kay Ali, sa mahabang panahon, nakasandig ang Cuba sa murang langis ng Unyong Sobyet, at noong naging lantad na kapitalista ang huli, nagtakda ito sa Cuba ng mas malaking bayad, sa dolyar, kapalit ng langis. Ang resulta: ang kinikilala ng mga Cubano na pinakamahirap na yugto sa kasaysayan ng bansa nila.

Sa panahong ito pala umusbong ang panawagang “Sosyalismo o Kamatayan” sa Cuba – panahong naharap talaga sa bingit ng kamatayan ang sambayanang Cubano. At nagkaroon pala ng debate sa gobyernong Cubano kung susunod na sila sa landas ng Unyong Sobyet – o ng Miami, na pugad ng Cubanong kontra-rebolusyon. Bumungad sa mga Cubano ang opsyong lampasan ang mismong Miami sa pagiging Miami para hindi na ito bumalik sa Cuba. Ang alam daw ng mga tao, mahalaga si Fidel sa pinal na pasya ng gobyerno: Aniya, wawasakin ng kapitalismo ang mga tagumpay ng rebolusyon.

Pero usapin lang kaya ng langis ang suliranin sa sosyalistang konstruksyon ng Cuba? O mas malalim pa? May isang pagsusuri, halimbawa, na bunsod ng matinding pagkagipit dahil sa mga salik na internal (atrasadong ekonomiya noong simula) at eksternal (pagsara ng ibang bansa sa kalakalan dahil sa presyur ng US), napwersa ang Cuba na sumandig sa naghaharing rehimen sa Unyong Sobyet. Nabansot ang industriyalisasyon sa Cuba dahil naglingkod ang ekonomiya sa sosyal-imperyalistang Unyong Sobyet – na hindi na proletaryong internasyunalismo ang isinusulong simula pa noong taong 1956.

Lampas at mas mahalaga ang usaping ito sa direktang puna ni Ali sa nagaganap sa tatlong bansa, na tungkol sa napakalaking papel sa mga ito ng kani-kanilang lider – nina Chavez, Fidel at Evo. Sa mga sulating Marxista, ang popular na prase para sa suliraning ito ay “kulto ng personalidad” na naunang ginamit bilang tuligsa ng modernong rebisyunistang si Nikita Khrushchev kay Joseph Stalin. Tinuligsa ito ni Ali, alinsunod sa dati na niyang puna sa naging pagsasapraktika sa Marxismo, dahil itinuturing ang lider bilang Diyos o pari, na laging mapagpasya at bulag na sinusunod.

Sa sanaysay niyang “The Cultural Revolution: The Last Revolution?” [Polemics, 2006], sinuri ni Alain Badiou, pilosopong Pranses, ang kulto ng personalidad kay Mao Zedong. Aniya, hindi natutuligsa nang ganito ang relihiyon at sining kahit ganito rin ang nagaganap sa kanila – at kahit mas mahalaga pa ang “personalidad” na sangkot sa pulitika. Pero sa dulo, sinabi niyang natural na tunguhin ang pagkakaroon nito ng presensya ng Partido sa rebolusyon. Kailangan, aniya, ng “kinatawan ng kinatawan” ng proletaryado sa isang tao. Pero hindi klasikong Partido ang nasa tatlong bansa.

Anu’t anuman ang talakay ni Badiou, magiging nakakabahala ang labis na pagsandig sa lider kung – ganito kaya sa tatlong bansa? – makikita sa kongkreto ang kakapusan sa sosyalistang edukasyon ng mga mamamayan. Isang bagay kung, tulad ng ipinapakita sa pelikulang Breaking with Old Ideas [1975], nahaharap ang masa sa mga tunggalian kung saan sinisikap nilang magkaroon ng wastong Marxistang tindig at pagkatapos ay pinagtibay ni Mao ang tindig nila. Dito, ang lider ay kinakasiyahan dahil napatunayan ng masa na kaisa nila ang siya. Ibang bagay pa kung sumusunod lang sila nang bulag.

Sa dulo, sekundarya ang mga kritisismo sa pakikibaka ng mga mamamayan ng Cuba, Venezuela at Bolivia; pangunahin ang pagsaludo’t pakikiisa sa kanilang nagsisikap magbuo ng lipunang maglilingkod sa kapakanan ng nakakarami, hindi ng iilan at mga imperyalista – na labas sa anumang saklot ng pandaigdigang sistemang kapitalista. Magiting nilang sinusuong ang masalimuot at mapanganib na pagtunggali sa imperyalismo at lokal na reaksyon; karapat-dapat sila sa suporta nating mga pilit ding humuhulagpos katulad nla. Tagumpay, victoria, ang gusto nating makamit nila.

28 Mayo 2010

Bisitahin ang Venezuelanalysis.com nina Gregory Wilpert, progresibong mamamahayag, tungkol sa mga nagaganap sa Venezuela. Nasa YouTube ang War on Democracy ni Pilger. Heto ang artikulo ni Naomi Klein, na sinipi ni Ali sa libro, tungkol sa pagkagulat ng publikong Amerikano sa pagkakatuklas ng tortyur sa Abu Ghraib. Heto naman ang website ni Jed Brandt tungkol sa rebolusyong Maoista sa Nepal.

Basahin ang prangkang pagtatasa ni Jose Maria Sison sa resulta ng eleksyon. Ipinagtatanggol ni Bikoy Villanueva ang Kabataan Partylist kaugnay ng mga grafitti nito: Hindi ang grafitti ang nagpapangit ng paligid; pangit na talaga ang paligid. Ang kailangan, iyung tatapos sa ganitong kapangitan. Hindi ko naisama sa naunang mga entri: Heto ang manikang nangampanya para kay Ka Satur, at heto ang pagsusuri ni Gingmaganda, may-ari ng manika, sa eleksyon.

Ay, may ganito palang hinaing si Raymund Villanueva tungkol sa mga dating aktibistang kontra sa mga naging hakbangin ng Kaliwa sa eleksyon. Heto ang magandang sagot ni Mark Fisher (K-Punk), na nagsusuri rin ng resulta ng eleksyon sa bansa niya, sa kanila: “Humahantong lang ang pragmatismong walang utopyanismo sa pasukong pagpapalamon sa mundo (worldliness)” na katangian ng Akbayan; “pero isasadlak tayo ng utopyanismong walang pragmatismo sa katayuan ng busilak ang kaluluwa (beautiful soul), malinis ang mga kamay pero wala namang gamit.”

May tuligsa si Louis Proyect, nagpapakilalang “hindi nagsisisi sa pagiging Marxista” kay Slavoj Zizek. Artikulo tungkol sa pagiging Komunista ng sikat na pintor na si Pablo Picasso.

Hala! May nakakabahalang sipat si Juana Change sa kampo ng bagong pangulong Noynoy Aquino. Yehey! May tenure na si Prop. Sarah Raymundo!

Lalong mag-aambag ang resulta ng eleksyong 2010 sa ganitong tungkulin ng Kaliwa, at alam nitong hindi ganyan kadali ang tungkulin ng pagrerebolusyon – hindi lang pagtatanim o pagboto sa eleksyon. Galing ang mga larawan ng mga likhang-sining sa Venezuela sa blog na No Sabemos Disparar. Ay, oo nga pala: ni hindi tipong Hugo Chavez si Noynoy Aquino, malayo.

Walang Ilusyon sa Eleksyon

Bago ito: isang araw pagkatapos ng eleksyon, parang tapos na rin ang bilangan – hindi katulad dati na umaabot nang ilang linggo at buwan. Presidente na si Noynoy Aquino at bise-presidente na si Jojo Binay, kung hindi umaapela si Mar Roxas sa Malakanyang.

Kondukta ng eleksyong automated
Para sa tulad kong sinikal sa takbo ng eleksyon sa ilalim ng sistemang panlipunan sa bansa, parang hindi kapani-paniwala ang ipinapakitang kredibilidad ng halalan. Oo, hanggang ngayon, kalat-kalat at hindi malalaki ang mga ebidensya para kwestyunin ito – kaya pwedeng sabihing wala akong patunay para tuligsain ito. Pero nasaan naman ang mga patunay na magpapatibay sa kredibilidad ng eleksyon? Masyadong sarado ang sistemang automated sa pagsipat at pagberipika ng ibang grupo bukod sa Comelec. At hindi ito usapin ng pagbanat sa mga nanalo, kundi historikal na duda sa proseso.

Noong umaga lang ng eleksyon, usap-usapan ang hindi pagboto ng maraming botante – dahil sa pagbubungkos ng mga presinto at sa samu’t saring problema ng mga makinang PCOS na parehong nagdulot ng paghaba ng pila sa botohan. Naniniwala akong nagpunyagi ang mga tao para makaboto – hinabaan ang pasensya, ininda ang init, tyinaga ang pila – para maranasan ang unang eleksyong automated ng bansa at para magprotesta rin sa rehimeng Arroyo. Pero hindi ako makumbinsi ng 75% turnout na sinasabi at ipinagbubunyi ng Comelec. Hindi kaya lumobo ito sa ibang dahilan?

Mula sa dating kaliwa’t kanan ang reklamo sa eleksyon, tahimik ngayon ang mga dapat nagbantay ng botohan at bilangan. Ang PPCRV nga, naging tagabilang na lang ng resultang inilalabas din ng makina ng Comelec. Sa isang banda, iyun naman ang layon ng eleksyong automated, ang alisin ang mga bulnerabilidad sa pandaraya ng proseso. Pero ang nangyari, hindi na rin maberipika kung tama pa ang nagaganap – natatakpan ng plastik ng kable, dumadaloy sa alambre at ere. Ang nakakatanaw lang sa buo at pwedeng magsabi na ayos ang lahat ay ang Comelec. Lubos ba ang tiwala natin dito?

Sa mata ng publiko siguro, may kredibilidad ang inilalabas ngayong resulta dahil tugma sa tinakbo ng mga sarbey bago ang botohan. Bago ang 10 Mayo, marami ang nangambang “Garci na de-kompyuter” ang magaganap. Pero noong lumabas ang mga resultang tugma sa sarbey, wala nang pumalag. Ganoon na lang ba iyun? Tiwa-tiwala na lang – sa Comelec, Smartmatic-TIM at sa rehimeng Arroyo? O dapat napapatunayan ang kredibilidad ng eleksyon sa kongkretong pagmamatyag? Ano ito, kaisahang ipinapatanggap bilang demokratiko sa pamamaraang kaduda-duda o awtoritaryan?

Pagkatalo ni Manny Villar
Tumanggap na ng pagkatalo si Sen. Manny Villar kay Noynoy. Tugma ito sa sinabi niya noong bumoto siya noong 10 Mayo, na tatanggapin niya ang resulta basta’t may kredibilidad ito. May mga nakapansin ding nabawasan ang mga patalastas niya sa telebisyon ilang araw bago ang botohan – at pinalitan naman ng katakut-takot na patalastas ni Noynoy. Siguro, naramdaman na niyang patalo na ang kampanya niya kaya hindi na siya lumaban pa. Pero posible ring totoo ang usap-usapan tungkol sa kanya: na hindi siya kumprontasyunal, dala ng pagkahubog sa pagiging negosyante.

Ano man ang dahilan nitong huli, ang pag-iwas ng kampanya niya sa mga bakbakang pulitikal ang tampok na kahinaan nito, at malaking salik, kung hindi man siyang pinakamalaking salik, sa pagkatalo niya. C-5 at Taga, Villarroyo, iba’t ibang isyu ng katiwalian at kalokohan – hindi maagap at matalas ang sagot niya sa mga ito. Eh sa kulturang pampulitika natin, “Mukhang guilty” ang kahulugan ng pananahimik na ganito. Habang agresibo ang kampo ni Noynoy, at nitong huli maging ang kampo ni Erap Estrada, sa pag-atake sa kanya, hindi rin siya agresibo sa pag-atake sa mga ito.

Pagkapanalo ni Noynoy Aquino
Pwedeng kilalanin na nanalo si Noynoy dulot ng malakas na sentimyentong kontra-Arroyo ng mga mamamayan. Matagumpay niyang naipakilala ang sarili bilang kaiba kay Gloria, at kontra pa nga rito – kahit sa larangan lang ng korupsyon, dahil nga hindi naman ito totoo pagdating sa mga patakarang pang-ekonomiya. Mahalaga sa pagkapanalo niya ang positibong propaganda (Mama at Papa, walang bahid) at negatibong propaganda (pag-atake sa mga kalaban) niya – na buong giliw namang ibinudyong sa mga mamamayan ng midyang halatang kamping-kampi sa kanya.

Masaya ang imperyalismong US sa pagkapanalo niya. Napalitan si Gloria na mabaho na sa mga mamamayan, at ng isang pulitikong mabango naman – gayung katulad din ni Gloria na taguyod ng mga neoliberal na patakaran. Tapos, dahil sa pagiging popular ni Noynoy, na ipinakita ng mga sarbey at kinumpirma ng resulta ng halalan – kahit pa kaduda-duda ang aktwal na kondukta nito – wala gaanong angal at protesta sa resulta ng eleksyon, wala gaanong gulo. Tumulong din ang midyang imperyalista at burgis-komprador na ipanalo siya. Sa kabuuan, napapatatag ang sistemang neokolonyal.

Ang tanong: mapapatunayan ba ni Noynoy ang mga ipinangako niya? Tutugisin ba niya si Gloria dahil sa marami’t malulubhang kasalanan nito sa bayan? Higit pa riyan: babaguhin ba niya ang mga patakaran ni Gloria na nagdulot ng kahirapan, gutom at sakit sa nakakaraming mahihirap? Kung batay sa walang kalatuy-latoy na rekord niya sa pulitika, sa papel niya sa Hacienda Luisita, at sa plataporma niya, nakakapagduda. Pwedeng hindi siya mangurakot, pero mapapatunayang hindi sapat iyun, na ang kailangan ay pagbabago sa patakaran, sa sistema, at hindi lang sa namumuno sa bansa.

Pagkatalo nina Satur Ocampo at Liza Maza
Pustahan tayo: sasagarin ng mga kontra-Kaliwa ang pagkatalo sa halalang pang-senador nina Satur Ocampo at Liza Maza para sabihing patunay ito ng pagbasura ng mga mamamayan sa Kaliwa – at may iba ring magsasabing dahil ito sa pakikipag-alyansa kay Villar. Para maupakan ang Kaliwa, kinakaligtaan nila ang bulok at elitistang katangian ng pulitika’t eleksyon sa bansa at ang malakas na atakeng hinarap at laging hinaharap ng mga kandidato ng Kaliwa – mga pag-atake sa propaganda, red-baiting, militarisasyon ng mga erya ng mga tagasuporta, kawalan ng pondo, at iba pa.

Sa kabila ng lahat ng kahirapang ito, hindi rin biro ang nakuhang tatlong milyong boto ng dalawa. Nagamit ang kandidatura nila bilang pagkakataon para umabot ang Kaliwa sa mas marami, at makapagmulat at makapag-organisa para sa matagalang pakikibaka para sa tunay na pagbabago. Nagbigay sila ng halimbawa ng kampanya para sa Senado na prinsipyado at tunay na makabayan – at inilantad ang mga reaksyunaryo sa proseso. Naghahawan ng landas at magbibigay ng maraming aral ang pagtakbo nilang ito para sa mga susunod pang paglahok ng Kaliwa sa reaksyunaryong eleksyon sa bansa.

Ipagyayabang din ng mga kontra-Kaliwa ang ika-13 pwesto ni Risa Hontiveros ng Akbayan, grupong tinawag ni dating Hen. Hermogenes Esperon na “mabubuting maka-Kaliwa.” Pero bukod sa mataas na pwesto, ano ang nakamit nila? Puhunan ba ito para sa anumang proyekto para sa pagbabagong panlipunan? May ganoon pa bang proyekto ang Akbayan? Sa kabila ng pagpabor sa kanya ng Liberal Party, ng pondo niya para sa mga patalastas sa telebisyon, ng pagpuhunan sa “ganda” niya (sabay-sabing “feminista” siya), at kahit repormista lang siya, hindi pa rin siya nanalo.

Ang hinaharap sa rehimeng Noynoy
Lalakas ang pagpanawagan at paghamon sa rehimeng Noynoy na tuparin ang mga pangako nito sa sambayanan. Titindi ang krisis pang-ekonomiyang hinaharap ng bansa, kaya lalakas din ang pagpanawagan ditong baguhin ang mga patakaran ni Gloria. Walang ipinakita si Noynoy na kakayahang gawin ang mga bagay na ito. Sa ganitong kalagayan, malalantad ang rehimeng Noynoy bilang walang ipinag-iba sa naunang mga rehimeng papet, pahirap at kontra-mamamayan. Sasamantalahin ng Kaliwa, na walang ilusyon kay Noynoy, ang pagkakataon para lalong magpalawak at magpalakas.

Ngayon pa lang, gusto nang siraan ng mga kontra-Kaliwang maka-Noynoy ang Kaliwa kung lalaban ito sa rehimeng Noynoy. Kesyo magiging kahanay ng Kaliwa si Gloria sa oposisyon. Marami namang hindi kanais-nais na karakter noong rehimeng Arroyo na kontra-Gloria, pero hindi nakaapekto sa Kaliwa dahil may mga isyung batayan ang pagkontra nito. Napakainam ng kalagayan para sa Kaliwa: ang mga sosyal-demokrata at mga grupong tulad ng Akbayan ay nilamon na ni Noynoy; hamon sa pambansa-demokratikong Kaliwa na pamunuan ang masa at ilinaw ang tunay na alternatiba.

11 Mayo 2010

Pasensya na sa pagiging paulit-ulit – sa teksto at sa imahen – pero kung may karapat-dapat man maging senador, iyan ay walang iba kundi sina Liza Maza at Satur Ocampo. Hindi maganda ang lagay nila sa mga sarbey, pero sila talaga ang matagal nang lumalaban para sa pagbabagong panlipunan, at ipinakulong pa nga ni Gloria. Tulungan silang mag-ala Trillanes! Iboto sila sa Senado! (Galing ang larawan sa itaas kay Karl Ramirez; ang sa baba, sa Anewbody. Salamat!)

Facebook Status, Edisyong Eleksyon

Minsan, nasabi ni Jim Hightower, nagpapakilalang “Kaliwa-populistang aktibista,” na sa kulturang pampulitika ng US, hindi mo masasabing malaganap ang isang ideya hangga’t hindi ito laman ng mga bumper sticker ng mga kotse. Sa kaso ng naaabot ng Internet sa Pilipinas, Facebook status na siguro ang masasabing katulad. Kaya heto ang ilang panukalang Facebook status kaugnay ng paparating na eleksyon. Sana ma-like.

Nu’ng sumigaw ng “Villar!” si Baby James at nagpahayag ng pagkatuwa si Villar, sinabihan siya ng mga maka-Noynoy: Huwag pagsamantalahan si Baby James. Nu’ng nag-presscon ang nanay ni Villar tungkol sa mga atake sa anak niya, sinabihan si Villar ng mga maka-Noynoy: Di na nahiya, ginamit pa ang nanay na malapit nang mamatay. Eh sino bang gumagamit kay Baby James at kay Cory Aquino to the max sa kampanya?

Kaka-text lang ng isang kaibigan mula Antique. May kumakalat daw na CD doon na may nakasulat sa labas na “NP-PKP, Bagong Alyansa” at may logo ng Nacionalista Party at Communist Party of the Philippines. Sa isang bayan daw doon, may nagkakalat ng “balita” na uupo sa gobyerno si Jose Maria Sison kapag nanalo si Villar. Hindi raw pala militar ang nagkakalat ng ganitong black propaganda, kundi ang mga taga-Liberal Party. Tunay nga: naliligo ngayon sa dagat ng paninira ng LP si Villar at ang Kaliwa.

Paki-verify: Sabi ng isang kaibigan, nu’ng mahina pa raw ang panawagang “Noynoy for President” matapos mamatay ni Cory Aquino, napanood daw niya sa TV na nag-presscon sina Mar Roxas at Butch Abad (campaign manager ngayon ni Noynoy). Ang sabi: Wala pang karanasan si Noynoy sa pamumuno, at dumadaan siya sa “psychiatric help” dahil sa nangyari sa kanya noong kinudeta ng mga rebeldeng sundalo ang nanay niya.

“Abnoy” raw ang tawag ng mga magsasaka ng Hacienda Luisita kay Noynoy. Hindi ko alam kung totoo, pero malinaw na ngayon, na ABNOY siya: American Boy si NOYnoy.

Tanong: Paano mamumuno ang walang nagawa bilang kongresista at senador, hindi tumampok sa paglaban kay Gloria, at tumatakbo ngayon sa kasikatan ng “Mama at Papa” niya? Sagot: Sasandig sa mga tagapayong neoliberal at sosyal-demokrata. Hindi man siya awtistik sa pakahulugan sa sikolohiya, awtistik naman siya sa pamamahala.

Ilang araw na lang, mahahalal na si Cong. Gloria Macapagal-Arroyo. Huwag nating kalimutan: may Randy David na kaya sana siyang labanan, nangakong lalaban sa kanya, pero naduwag noong dulo at umatras dahil daw sa “pamilya” niya. Hindi ba’t iyan ang pakahulugan ng “kasamaan (evil)” ni Alain Badiou? “Ang kasamaan ay ang yugtong wala akong lakas na maging tapat sa Kabutihang nag-uudyok sa akin.”

Baka ayaw lang ni Randy David na mawalan ng kolum sa Philippine Daily Inquirer kaya hindi siya tumakbo kontra kay Gloria. Paano pa siya mangangaral ngayon tungkol sa kanyang klase ng aktibismo? May kolum nga siya, wala naman na’ng kredibilidad.

Sabi dati ni Jessica Zafra, “Paano’ng nangyaring hindi pa ako nainterbyu para sa mga tinatawag na sarbey pang-opinyon? Na wala pang kaibigan ko ang nainterbyu para sa sarbey? Na wala pang kaibigan ng mga kaibigan ko ang nainterbyu para sa sarbey? Gusto ko tuloy silang tanungin: Gusto ninyo ng opinyon? Marami akong opinyon!”

May kakilala akong nagtrabaho dati sa dyaryong pag-aari ni Pastor Apollo Quiboloy, malapit na kaibigan ni Gloria at nag-endorso nitong huli kay Gibo. Noong gusto raw ng kakilala kong magsulat tungkol sa ekstrahudisyal na pagpaslang, sinabihan daw siya ng editor na huwag na lang. Hindi raw kasi gusto ng mahal na Pastor ang isyung ito.

“Pribadong usapin” daw ang isyu sa Hacienda Luisita, sabi ni Manuel Buencamino. May mga tao diyan, sobrang iniisip na ang magiging pagbabalik-gobyerno nila kapag nanalo si Noynoy kaya hindi na makapag-isip nang tuwid. O pribadong usapin ba ang pagtatrabaho dati sa gobyerno ni Cory at pagpapanggap na “independyente” ngayon?

Ang kolumnistang si Manuel L. Quezon III, ipinagtatanggol ang kawalan ng reporma sa lupa sa Hacienda Luisita. Karapat-dapat magtrabaho sa gobyernong Aquino! Makakabalik na kaya siya sa Malakanyang, siyang dating speech writer ni Gloria?

Aktibista 1: Ang tatag ng nag-iisang uod na hindi pa pumipirma sa pagkuha ni Lord kay Juan Ponce Enrile. Aktibista 2: Wala ba tayong pag-oorganisa sa mga uod?

Villar ka man o Aquino, sinuman ang manalong pangulo, kailangan may nagbabantay, naglalantad, at bumabanat sa gobyerno. Iboto: Liza Maza at Satur Ocampo sa Senado!

Revilla, Lapid, Enrile, Marcos – pasok lahat sa sarbey para sa halalang pang-senador. Magiging trend kaya ito sa mga susunod na halalan? Na kapag matindi ang tutok sa mainit na kumpetisyon sa presidente at bise-presidente, pipiliin na lang ng mga tao ang mga pangalang pamilyar o inaakala nilang kilala nila? Kahit dapat na’ng ibasura?

Sa tingin ko, ang sinasabi ni Jose Maria Sison sa panayam sa Bulatlat.com ay suicide, pagpapakamatay na para kay Gloria na sikapin pang manatili sa poder sa pamamagitan ng failure of elections o ibang paraan – pero hindi ibig sabihin na hindi siya magpipilit.

Mag-ingat sa napakaraming party-list ni Gloria! Huwag silang iboto! Para makasiguro, pumili sa subok na’ng mga partylist ng masa at para sa masa: Act Teachers, Anakpawis, Bayan Muna, Gabriela, Kabataan, Katribu. Pero huwag silang lahat ang iboto. Isa lang!

Sabi ng kolumnistang si John Nery, kapag isinulat daw ang kasaysayan ng eleksyong 2010, dalawang kapwa-kolumnista niya ang lalabas: si Conrado de Quiros, syempre pa, para sa pagpanawagang tumakbo si Noynoy na pangulo, at si Solita Monsod para sa “independyente” raw na paglalantad sa pekeng kwento ng karalitaan ni Villar. Talaga? Independyente? Lantad na maka-Gloria na halatang maka-Noynoy! Tsaka kasabay lang ng kolum niya ang kay William Esposo ng Philippine Star, na malinaw na kontra-Gloria.

Ito namang si Bong Revilla, wala man lang pagpapanggap na may dala ng isyu ng masa, puro “Otso-otso” na lang ang propaganda. Sapat na ang isyu ni Katrina Halili?

Ano ang ugnayan ng mga berdugong militar tulad ng senatoriable na si Jovito Palparan at ng nagpapanggap na aktibista pero maka-Kanang senatoriable na si Risa Hontiveros? Kumbaga, sina Palparan ang mga sundalong Hapon, si Hontiveros ang Makapili.

Noong eleksyong 2004, hindi masyadong maganda ang labas sa mga sarbey ng rebeldeng sundalong si Sen. Antonio Trillanes IV, pero nanalo siya. Tulungan nating mag-ala Trillanes ang mga rebeldeng mambabatas na ipinakulong din ni Gloria dahil sa matatag at mahusay na pagtutol sa kanya! Iboto sa Senado: Liza Maza at Satur Ocampo!

05 Mayo 2010

Ginunita ni Gabriel Kolko ang ika-35 anibersaryo ng pagbagsak ng Saigon, bahagi ng gera sa Vietnam na isinulong ng imperyalismong US.

Araling Gaga. May ilang teorista na ang nagmuni sa “sining” at kasikatan ni Lady Gaga. Heto ang imbentaryo ni Steve Shaviro. Heto naman ang isang magandang komentaryo ni Anwyn na sinasang-ayunan ko.

Pansinin ang editoryal ng Ang Bayan, opisyal na publikasyon ng CPP: maghanda raw sa pagsambulat ng krisis pampulitika sa bansa kaugnay ng eleksyon.

Jejemon, Jejemon, puro na lang Jejemon! Heto ang isinulat tungkol dito ni Dekano Rolando Tolentino at heto naman ang kay Marocharim. Totoo ba ang sabi ng isang kaibigan, na malaki ang papel ni Vice Ganda sa pagsikat nito?

Mabuhay ang pagbabalik ni Tanglad! Nagkomento siya sa entri ni Edgar Allan Paule tungkol sa bidyong propaganda ng mga maka-Noynoy — na may isa, dalawa, tatlong maganda at nakakatawang mga entri tungkol sa eleksyon.

Kuhang-kuha ng Arkibong Bayan ang laki ng hanay ng mga manggagawa at mamamayan na kumilos noong Mayo Uno. Bangon sa pagkakabusabos!

Isang update sa tinatakbo ng krisis at mga pakikibakang kontra-imperyalista ang mensahe ni Jose Maria Sison noong Pandaigdigang Araw ng Paggawa.

Narito ang pangangampanya ni Carol P. Araullo para kina Liza Maza at Satur Ocampo.

Hindi kasama sa konsepto ng “malayang midya” at “malayang pamamahayag” ng sistemang ito ang lagi at malalim na pagbabalita sa lagay at laban ng mga manggagawa – silang pangalawa sa pinakamarami sa bansa. Sa mismong mga kumpanya ng midya, hindi malaya – ni hindi maganda – ang lagay ng mga manggagawa. (Galing ang unang larawan kay Che, ang ikalawa kay Patrill.)

Walang Manggagawa sa Midya

Para sa pagdiriwang ng Mayo Uno ngayong taon, plano ng militanteng kilusang paggawa sa bansa, sa pangunguna ng Kilusang Mayo Uno, na kondenahin ang mahigit siyam na taong paghahari ng rehimeng US-Arroyo – partikular ang matinding pag-atake nito sa sahod, trabaho at karapatan ng mga manggagawang Pilipino. Igigiit nito ang pagparusa kay Gloria Macapagal-Arroyo para sa malulubhang krimen niya sa mga manggagawa at sambayanan – tampok ang pagpapatupad ng mga patakarang nagdulot ng malawakang kahirapan at kagutuman, pagdambong sa kabang-bayan, paglulunsad ng ekstrahudisyal na pagpaslang at pagdukot sa mga aktibista, at iba pa.

Ayon kay Michael Parenti, manunuring pampulitikang Amerikano, malinaw ang pagkiling ng midya ng US sa malaking negosyo o business. Wastong-wasto rin ang mga obserbasyon niya sa tinatakbo ng midya sa bansa: “Walang seksyon hinggil sa paggawa ang pinakamalalaking dyaryo… kaakibat ng seksyon nila para sa negosyo. May buu-buong staff silang nag-uulat ng balitang negosyo pero may nag-iisang labor reporter lang, kung mayroon man. At kadalasan, ang mga ‘labor’ reporter, batay sa mga nakilala ko, ay hindi nagpapakita ng partikular na paggagap sa mga pakikibaka ng mga manggagawa o ng pagiging sensitibo sa mga isyu nila. Kung ipakita man nila iyan, hindi sila tatagal sa assignment at mahuhusgahan pang ‘masyadong napapalapit’ sa pinapaksa nila.”

Dagdag pa niya, “Regular na iniuulat ng mga panggabing balita ng mga network ang Dow Jones average pero hindi sila nagbibigay ng lingguhang kwenta ng tanggalan, aksidenteng industriyal, at matagalang sakit dulot ng trabaho. Kapag mahusay ang araw para sa stock market, itinuturing itong magandang balita para sa ating lahat sa kung anong kadahilanan. Bihirang pansinin ng press ang pulitiko-ekonomikong kapangyarihan ng mga korporasyon. Inilalarawan ang ekonomiya bilang pinapatakbo ng gobyerno at negosyo, habang nakakaladkad lang ang organisadong paggawa bilang napakaliit at madalas na magulong kaakibat.” Sabi pa niya, “Kapag hindi nakawelga, halos naglalaho na ang mga manggagawa at mga unyon sa pambansang midya.”

Sabi pa niya, “Tinatrato ng midya ang mga alitang paggawa-negosyo bilang mga hiwa-hiwalay na insidenteng walang kaugnayan sa mas malalaking pwersang pang-ekonomiya.” Dagdag pa niya, “Itinuturing ang mga welga bilang aberyang panggulo sa normal na buhay, hindi sistemikong tunggaliang likas sa industriyal na kapitalismo.” Ang gobyerno, sa kabilang banda, “ay nyutral na tagapamagitan na kumikilos para sa ‘pambansang interes’… Ipinagpapalagay na pinakamahusay na napaglilingkuran ang interes ng publiko sa pag-iwas sa mga welga o pagpapabalik sa mga welgista sa trabaho, sa pinakamabilis na paraan, nang walang pakialam sa mga kondisyon ng pagkakaayos.” Hindi rin inilalarawan ang mga aparato ng Estado bilang “mga tagapagtanggol ng pag-aari ng mga korporasyon at bodyguard ng mga eskirol.”

Sabi pa ni Parenti, “Hindi na dapat ikagulat ang pagkiling na kontra-paggawa ng midya. Ang mga may-ari ng midya mismo ang ilan sa pinakamapagsamantala, kontra-unyong mga employer at tagabuwag ng mga welga.” Lagi raw sabi noon ni Katharine Graham, tanyag na may-ari ng Washington Post: “Nakakasagka ang mga unyon sa kalayaan sa pamamamahayag.” Hindi malaya ang midya kung maka-manggagawa?


Sa Pilipinas, may nakapagsabi sa akin ng trato ng malalaking estasyong pantelebisyon sa isang bungkos ng mga usaping pangmanggagawa: “Masyadong pribado” raw ang maraming isyu, lalo na iyung kaugnay ng Collective Bargaining Agreement o CBA sa loob ng isang kumpanya. Ayaw raw “manghimasok” ng mga estasyon sa ganito, kahit mga alitan sa CBA ang siyang madalas na ugat ng mga welga ng manggagawa. “Pero ibang bagay na kapag may mga manggagawang pinapatay at bumubulagta…” Parang masamang biro sa mga manggagawa at kakampi nila: kung gusto mong lumabas ang isyu ng mga manggagawa, ang mga welga nila, sa midya, kailangang may mamatay.

Pero minsan, kahit sa mga pagkakataong may namatay, hindi pa rin maayos ang pagbabalita ng midya. Nang paslangin noong 2005 si Diosdado “Ka Fort” Fortuna, presidente ng unyon ng mga manggagawa sa Nestle, ni hindi binanggit ng balita sa telebisyon at malalaking dyaryo ang pangalan ng kumpanyang pinagtrabahuan niya, tinawag lang siyang “lider-manggagawa.” Hindi ito mapapalampas dahil mainit pa ang welga ng mga manggagawa ng Nestle noon, at si Ka Fort na ang ikatlong presidente ng unyon sa Nestle na pinaslang. Dahil sa dami ng patalastas na ipinapasok nito sa midya, nagagawa ng Nestle na kontrolin ang huli. Kaya hindi man lang nabanggit ng midya ang ngalan nito, na mahalagang impormasyon sa pag-unawa sa pagpatay kay Ka Fort.

May mga kumpanyang pang-midya sa bansa na isinasapraktika ang mga patakaran sa paggawa na lihim nilang sinasang-ayunan. Ang ABS-CBN, halimbawa. Sabi ng isang kakilala, noong 2004, mahigit 1,200 pa ang regular na empleyado ng Kapamilya. Pero matapos kuhanin ng ABS-CBN ang isang dating opisyal ng kumpanya ni Danding Cojuangco – na kilala rin sa mga patakarang kontra-manggagawa sa mga kumpanya niya – naging 300 na lang ang bilang. Dumami ang kontraktwal, pero pinarami ang oras ng pagtatrabaho nila at pinababa ang sahod. At nitong nag-organisa ng unyon ang mga kontraktwal at nagtulak ng eleksyon para sa unyon, ang sagot ng ABS-CBN: hindi sila empleyado ng kumpanya – kahit taliwas ang maraming ebidensya sa pahayag na ito.

Hindi lumalabas sa midya ang nangyayari ngayon sa Dole Philippines – epekto marahil ng lakas sa patalastas ng kumpanya ng prinosesong pinya. Mahigit 6,000 ang manggagawa nito sa plantasyon ng pinya sa Timog Cotabato, na sa mahabang panahon ay pinapamunuan ng Amado Kadena, militanteng unyong nasa ilalim ng Kilusang Mayo Uno. Kakahalal lang muli sa mga militanteng opisyal ng unyon noong Agosto ng nakaraang taon. Ibig sabihin, may bago silang mandato ng mga manggagawa. Sa pamumuno ng Amado Kadena, naipagtagumpay ng mga manggagawa ng Dole ang pagregularisa sa mahigit 1,000 kontraktwal na manggagawa noong nakaraang taon.

Rumesbak ang kumpanya. Matapos ang mahabang panahon ng kampanya ng paninira sa unyon, naghanap ito ng mga butas na ligal sa pagpapatakbo ng unyon – mga papeles na hindi raw maayos at iba pa. Nagtulak ang unyong gawa ng manedsment ng Dole, ang UR Dole, ng pag-impeach sa mga militanteng opisyal ng unyon. Nanawagan ang UR Dole ng general assembly o GA. Noong hindi tumugon ang mga opisyal ng unyon, nagpatawag ang UR Dole ng sariling GA. Tinulungan ito ng manedsment, at mga sasakyan ng kumpanya ang ginamit sa paghakot sa mga manggagawa para dumalo sa GA. Sa iligal na GA na ito, in-impeach ang mga opisyal ng unyon at naghalal ng bagong opisyales. Kinilala ng Dole ang iligal na prosesong ito, at isinusulong na ngayon.


Hindi rin lumalabas sa midya ang kaso ni Vincent “Ka Bebot” Borja, lider-manggagawa at miyembro ng National Council ng KMU mula sa Silangang Visayas. Noong Abril 2007, ilang araw bago ang eleksyon, inaresto siya ng militar, hindi ng pulisya, sa isang pulong ng mga party-list coordinators sa rehiyon. Nasa pulong na iyun si Cong. Teddy Casiño, na noong nag-usisa sa ligal na batayan ng pag-aresto ay sinagot ng opisyal ng militar ng “Gusto mo, idamay kita?” Inakusahan si Ka Bebot ng pagiging opisyal ng New People’s Army, sa kabila ng mahaba at tuluy-tuloy na rekord niya ng pagkilos bilang lider-manggagawa, at pagdalo pa nga sa mga aktibidad ng KMU.

Pagpatay ang kasong isinampa sa kanya. Nakabatay ang kaso sa testimonya ng isang “saksi” na nagturo rin sa isa pang suspek na nauna pa ngang namatay – nang ilang buwan – sa sinasabing pinatay nila ni Ka Bebot. Hindi dumadalo ang “saksi” sa pagdinig ng kaso ni Ka Bebot, kaya napakabagal ng pagtakbo – este, pag-usad – ng kaso. Nakakulong pa rin si Ka Bebot hanggang ngayon at ang nakatakdang susunod na pagdinig ay tungkol sa petisyon niya para magpyansa. Isang eleksyon na naman ang idadaos ng bansa pero nakakulong pa rin siya – sa malabong batayan, sa iligal at marahas na paraan, sa napakabagal na prosesong malinaw na pagkakait ng katarungan.

Walang manggagawa sa midya. Ngayong malapit na ang Mayo Uno, nasa midya na sila uli, hanggang matapos na naman ang taun-taong ritwal na ito at babalik na naman sila sa ibang pagkatao nila sa mata ng midya – kriminal, biktima, karaniwang tao sa kalsada, pero hindi manggagawa. “Hindi naganap ang gera sa Iraq,” pamosong sabi ng pilosopong Pranses na si Jean Baudrillard noong maagang bahagi ng dekada ’90 – hindi para itangging naganap ang agresyong militar, tulad ng sabi ng mga kritiko niya, kundi para idiing hindi tradisyunal na “gera” ang natunghayan. Walang manggagawa sa midya, dahil hindi na tradisyunal na manggagawa ang nagtatrabaho rito. Inaalerto ang publiko sa bagong itsura ng paggawa: kontraktwal na ang mga bagong manggagawa.

30 Abril 2010

Nakakagalit ang mga huling pahayag ng senatoriable na si Risa Hontiveros-Baraquel – maka-Kanan na nagpapanggap na aktibista. Para lang manalo sa eleksyon, pinapalalim niya ang hidwaan ng Akbayan at ng pambansa-demokratikong Kaliwa. Dapat diyan, hindi lang hindi iboto, kundi ikampanya ang pagkatalo. Magandang laban? Ang baho ng pulitika mo!

May isa, dalawang magandang entri si Anton Dulce tungkol dito. Mayroon din sina Arnold Padilla at Mong Palatino.

May isinulat si Marocharim, pangkalahatang balik-tanaw sa bulok na rehimen ni Gloria.

Heto ang isang sulatin tungkol sa pinagmulan ng pagdiriwang ng Pandaigdigang Araw ng mga Manggagawa sa Mayo Uno.

Mukhang may inilulutong mayor na hakbangin ang mga Maoista sa Nepal para ngayong Mayo Uno.

May maikling ulat si Naomi Klein tungkol sa kumperensya hinggil sa kalikasan at climate change na naganap sa Bolivia.

Tingnan ang komento ni Manuel Buencamino sa blog ni Angela Stuart-Santiago. Kasunod noon ang komento ko. May bukas pa, oy!

Chill. Ito ang mensahe ni Ina Silverio-Gargar sa mga maka-Noynoy na kandarapa sa pagtanggi sa pag-endorso ni Andal Ampatuan, Jr.

Natawa ako, may rebyu ng isang album ni Whitney Houston sa The Feminist Review.

Sinusuportahan man nina Satur Ocampo at Liza Maza ang kandidatura ni Sen. Manny Villar sa pagkapangulo, hindi nila katulad si Villar, na isa pa ring tradisyunal na pulitiko. Maaaring hindi maganda ang pagkupkop niya sa mga pulitikong maka-Gloria, pero hindi ibig sabihing siya na ang sikretong kandidato ng rehimeng Arroyo — at may lohika ito sa takbo ng tradisyunal na pulitika sa bansa. (Salamat sa Bulatlat.com sa larawan.) 

Livin’ la Villar-Gloria

Tulad ng ibang kasama sa Kaliwa, nabahala ako noong una kong narinig ang akusasyong “Villarroyo.” Syempre, dahil si Sen. Manny Villar ang inendorsong kandidato sa pagkapangulo ng Makabayan, koalisyon ng mga progresibong partylist, at mortal na kalaban pa rin ng sambayanan – at, syempre pa, ng Kaliwa – ang rehimen ni Gloria Macapagal-Arroyo. Hindi katanggap-tanggap na sikretong kandidato ni Gloria si Villar. At talagang nakakagalit ang isiping palulusutin ni Villar, kung mahalal, si Gloria sa mga krimen nito — dahil krimen din ito at taliwas ito sa pangako niya sa Kaliwa at maging sa publiko. Maraming isyung ibinabato kay Villar at dapat siyang magpaliwanag. Pero para sa Kaliwa, mahalagang ilinaw na hindi sikretong kandidato ni Gloria si Villar. Matapang ang pahayag ni Ka Satur Ocampo: kung mapapatunayan daw ang kwento, kakalas na ang Makabayan kay Villar. Pero anu-ano kaya ang batayan ng kwentong ito? Totoo nga kaya? Ano ang ibig sabihin?

Kung tama ang alala ko, ang unang naglabas ng “ebidensya” ay si Lito Banayo, kolumnista ng dyaryong Malaya, nangangampanya ngayon para kay Sen. Noynoy Aquino, at huling tumampok sa press conference na sumira sa kandidatura sa pagkapangulo ni Sen. Chiz Escudero. Ang mga maka-Noynoy, dahil gustong angkinin at solohin ang pamumuno sa pakikibakang kontra-Gloria, ay tuwang-tuwa sa “rebelasyon” ni Banayo. Kasabay ng pagyayabang na matapat sila sa pagiging kontra-Gloria, nagdiwang sila sa sinabi ni Banayo, niyakap nila siya, at kinaligtaang siya ang opisyal pangmidya ni Sen. Ping Lacson noong tumakbong pangulo ang huli noong 2004 – bilang hindi-gaanong sikretong kandidato ni Gloria na humati sa boto ng oposisyon, ni Fernando Poe, Jr., noon. Hindi na inuungkat ngayon ng kampo ni Noynoy ang “rebelasyon” ni Banayo, dahil mahirap itong patunayan at, siguro sa pagtingin nila, may iba nang magagamit na “ebidensya” para sa sinasabi nila.

Pagkatapos, may lumaganap pang mensaheng e-mail na nag-aakusang nagkaroon ng pagpupulong sa bahay ni dating Sek. Mike Defensor si Villar at ilang susing opisyal ng rehimeng Arroyo, kung hindi man kasama si Gloria mismo. Wala nang anumang sumunod na impormasyon tungkol sa pulong na ito, na masasabing nakasira sa pinalulutang na teoryang si Villar nga ang sikretong kandidato ni Gloria, dahil hindi na naman napatunayan. Pwedeng pinalutang ito ng kampo ni Villar, pero mas malamang na mga propagandista ni Noynoy ang nagpakalat nito, sa layuning patibayin ang inilalako nilang istorya. Sa takbo kasi ng mga pangyayari, lumilitaw na hindi agad at seryosong hinarap ng kampo ni Villar ang akusasyong “Villarroyo” para gawin ang ganito noong mga panahong iyun.

Mayroon namang nakukumbinsi ng ganitong istorya sa batayang hindi malakas na tinutuligsa ni Villar si Gloria. Napaka-absurdo nito. Ano’ng klaseng kasunduan iyun, na ang kandidatong gustong ipanalo ni Gloria ay hindi tutuligsa sa kanya? Akala ko ba, tuso siya? Kung hahanap siya ng sikretong kandidato, gaya ng sinasabi ng mga maka-Noynoy, iyan ay dahil alam niyang siya ang isa sa sentral na isyu ng halalan. Kung ganoon, malaking kalokohan na probisyon sa kasunduan na hindi tutuligsa si Villar kay kanya – gaya ng ipinapakita na ng resulta ng mga survey ngayon. Kasing-absurdo ito ng pinapalabas ng mga maka-Noynoy na hindi alam ni Sek. Gibo Teodoro na si Villar ang tunay na kandidato ni Gloria, hindi siya. Talagang pinakamakitid na target nila si Villar, at kahit si Gibo ay gusto nilang gawing kaawa-awa – tutal, masyado naman siyang malayo sa mga survey para maging banta. Pero kung sikretong kandidato ni Gloria si Villar, tiyak na alam din iyan ni Gibo — at patunay ng makasariling interes ng mga maka-Noynoy ang pagpapalabas na hindi niya alam.

Eh bakit naman kinakanlong at pinapatakbo ni Villar sa tiket niya ang mga loyalista ni Gloria na sina Joc-joc Bolante, Mike Defensor, mga Marcos, mga Garcia ng Cebu, Chavit Singson, at iba pa? Hindi talaga maganda ang ganitong walang prinsipyong pamumulitika sa bansa, at ang pagkanlong pa nga sa mga damay sa mga krimen ni Gloria. Tiyak na pinuna ng Kaliwa sa pagharap kay Villar ang hakbanging ito. Pero si Manny Villar ay hindi talaga si Satur Ocampo, at sa balangkas ng tradisyunal na pulitika sa bansa, mauunawaan ang ganitong hakbangin. Sa isang panig, tumakbo si Noynoy sa udyok ng popularidad na dulot ng pagkamatay ng nanay niya, na tumining na kontra-Gloria, kaya pwersado talaga siyang malakas na pumosturang kontra-Gloria. Dahil dito, nanguna siya sa mga survey, at nagsunuran naman ang mga pamilya ng mga naghaharing uri sa pagsuporta sa kanya.

Singit lang: Dahil malakas na si Noynoy, dapat ngang mas mariin ang pagkondena sa kanya sa pagpapapasok pa sa tiket niya ng mga kilala ring maka-Gloria tulad nina Joey Salceda, Ralph Recto at mga Davide ng Cebu. Oo, dapat isama ang mga Davide ng Cebu dahil pumosturang “nyutral” at “boses ng katwiran” ang dating Chief Justice na si Hilario Davide, Jr. noong paglilitis sa impeachment ni dating Pangulong Erap Estrada. Iyun pala, maka-Gloria, hindi nagsalita noong nananawagan na ang bayan na patalsikin si Gloria, at tumanggap pa ng posisyon sa United Nations na malinaw na papremyo at suhol sa malalaking pabor niya. Hindi rin dapat palagpasin ang pagka-ipokrito ng kampo ni Noynoy sa pagkondena sa pagtanggap ni Villar sa tiket niya ng mga maka-Gloria gayung may isang dakot palang kamag-anak si Noynoy na direktang nagtatrabaho para kay Gloria. Ibang bagay ang mga kamag-anak? Hindi makontrol ng gustong mamuno ng bansa? Sila na ba ang mga bubuo ng bagong “Kamag-anak Incorporated” kapag nahalal na’t naupo si Presidente Noynoy?

Sa kabilang panig, dahil humina sa survey, kinailangan ni Villar ng mga maaalyadong lokal na pulitiko. At gaya ng ipinakita ng nangyari kay dating Sek. Lito Atienza, handang-handa rin ang pumapangatlong si Erap na kuhanin ang mga maka-Gloria sa kanyang tiket. Sa ganitong batayan marahil, nagbukas si Villar sa pagpasok ng mga maka-Gloria. O, marahil, inakit niya ang mga maka-Gloria sa tiket niya. Ito rin siguro ang dahilan – bukod sa sinasabi umano niyang bilang negosyante ay hindi siya “kumprontasyunal” tulad marahil ni Donald Trump – kung bakit hindi talaga tampok si Villar sa pagbanat kay Gloria. Tugma naman ito sa interes ng mga maka-Gloria sa lokal na gobyerno na isalba ang naghihingalong buhay-pulitika nila, at si Villar ang nagbubukas sa kanila. Muli: hindi ito maganda, at patunay ng namamayaning bulok na pulitika, pero may katwiran sa tanaw ng tradisyunal na pulitika sa bansa – at hindi pa rin nangangahulugang siya ang sikretong kandidato ni Gloria. Maaaring ikatalo ni Villar ang mga hakbanging ito, pero hindi ibig sabihing maka-Gloria siya.

Sa tingin ko, naging impluwensyal at kumapit sa opinyong publiko ang propagandang “Villarroyo” dahil nagawa ng kampo ni Noynoy na maksimisahin ang kalakasan ng kandidato nila: ang pagiging katiwa-tiwala niya – dahil, higit sa ano pa man, anak siya nina Cory at Ninoy, at hindi dahil naging katiwa-tiwala siya sa harap ng publiko. Sa kabilang banda, sikat na pulitiko at negosyante si Villar, at ang ganyang mga tao ay may bagahe ng hindi lubos na pagtitiwala ng publiko. Bukod pa diyan, makaisang-panig na nagpokus ang kampo ni Villar sa mga “positibong propaganda” nila, hindi pa nga masyado sa pagbanat kay Noynoy sa porma ng Hacienda Luisita, halimbawa. Hindi nito maagap at seryosong nasagot ang tsismis na “Villarroyo” na matagal nang lumalaganap, hanggang nitong nagkaroon na ng epekto sa mga survey. Kahinaan talaga ang bagay na ito – ang hindi pagkilalang mahalaga ang isyu ng rehimen ngayong halalan, matapos ang siyam na taong paghahari nito.

Sa kabilang banda, kailangan ng mga hibang at buhong na propagandista ni Noynoy, at ng buong kampo niya, na todong banatan si Villar sa iba’t ibang paraan. Bagamat nangunguna pa rin sa survey si Noynoy, hindi rin siya tumataas. Iyan na nga, sabi ng mga manunuring pampulitika, ang problema kapag nag-peak agad ang kandidato sa pagkapangulo sa mga survey. Bukod pa diyan, hindi rin kaya ng kampo ni Noynoy na magpalawig sa mga “plano at programa” niya para sa bayan dahil madaling malalantad na ito ay walang iba kundi ang maka-mayaman at kontra-maralitang neoliberal na mga patakarang ipinatupad ng kanyang ina at ng lahat ng sumunod na pangulo, kasama na si Gloria. Dahil hindi na makakaangat sa survey si Noynoy, at hindi na rin niya magawang magbago ng propaganda bukod sa “Mama at Papa,” kailangan niyang banatan si Villar. Walang problemang gumanansya si Erap dahil mas madali namang mailalantad at mapapabaho ito sa publiko.

Sa totoo lang, sa takbo ng pulitika sa bansa, hindi kataka-takang naghahanap ng pakikipag-usap ang kampo ni Gloria sa kampo ng mga nangungunang kandidato sa pagkapresidente. Hindi kataka-takang makipag-usap ito kay Villar, pero maging kay Noynoy rin. Pare-pareho naman silang mga naghaharing uri, na sanay sa maruruming kasunduan sa pulitika – at kung hindi naniniwala ang mga maka-Noynoy na ganito ang kandidato nila, balikan nila ang kasaysayan ng isyu ng Hacienda Luisita. Pero ano ang dapat tanganan ng Kaliwa, sa harap ng pakikipagkasundo ni Villar sa Kaliwa at sa publiko na paparusahan si Gloria kapag bumaba na sa pwesto? Ang mga sinasabi ni Villar, o ang mga pang-iintriga na malinaw na nagmumula sa kampo ni Noynoy at natural na pabor sa interes nito? Hindi naman talaga katiwa-tiwala ang mga pulitiko, pero mas wastong tanganan ang sinasabi nila – na napaglilingkod sa paglaban sa pinakamakitid na kaaway ng sambayanan, at magagamit din sa paglalantad at pag-upak sa kanila paglaon kapag bumuway at nagtaksil sila sa ipinapangako nila.

Mahusay, syempre pa, ang opinyon ni Prop. Jose Maria Sison. Sa halip nga naman na magpokus sa mababaw na propaganda ng dalawa — na nakaligo na sa dagat ng basura ang isa at hindi naman magnanakaw ang isa — at sa usapin ng sino ang tunay at hindi tunay na maka-Gloria, mas mainam na magpokus sa plataporma nina Noynoy at Villar. Narito nga naman ang tunay na pakinabang ng sambayanan sa halalang ito. Malinaw rin ang hatol ni Prop. Sison: si Villar ang may mas mahusay na plataporma para sa bansa, dahil naglalaman ito ng mga pagsalubong sa makabayan at makamasang plataporma ng Kaliwa. Ang kampo ni Noynoy, sa kabilang banda, ay malinaw na nagsusulong ng neoliberal na mga programa’t patakarang ipinatupad ni Gloria. Ipapatupad nito ang mga programa’t patakarang neoliberal, tutal narito na ang mga masugid na tagapayo ni Gloria, habang abala naman ang Akbayan at mga sosyal-demokrata sa pagbibigay rito ng “makatao” umanong itsura. Hindi kataka-takang nagpahayag na ang mga salot na ekonomistang neoliberal ng suporta kay Noynoy.

Ang sentral na islogan ng kampanya ni Noynoy, ang “Kung walang corrupt, walang mahirap,” ay hindi lang hindi totoo. Sa kabanatang “Corruption and Poverty: Barking up the Wrong Tree?” ng libro nilang The Anti-Development State [2004], pagkahaba-habang tinuligsa nina Walden Bello, unang nominado ng Akbayan, at Herbert Docena ang mitong katiwalian ang ugat ng kahirapan ng bansa. Sapat na nga namang tingnan ang mauunlad na bansang pawang may katiwalian pa rin sa gobyerno para pabulaanan ito. Pero may dagdag na punto ang dalawa: ang korupsyon sa pamahalaan ay matagal nang ginagamit ng imperyalismo, mga naghaharing uri at neo-kolonyal na Estado para pilit na bigyang-katwiran ang mga patakarang neoliberal sa ekonomiya. Sa diskursong ito, dahil tiwali ang gobyerno, hindi ito maaasahang makisangkot pa sa ekonomiya, kaya dapat na bumitaw na ito rito, at magpatupad na lang ng todong liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon sa ekonomiya.

Mas mainam kung sa usapin ng programa’t patakaran uminog ang kampanya — bagamat ilang araw na lang ay eleksyon na. Ayos si Bello sa usaping ito, at hindi siguro niya masikmurang manahimik sa harap ng nakakasukang propaganda ng pangulong sinusuportahan niya, kaya naglabas siya ng sanaysay na “Why Fighting Corruption is not Enough.” Tunay naman kasing nakakabahala kung lalaganap nang hindi nahahamon ang mapanlinlang na propaganda ng kampo ni Noynoy. At tutal, nasa programa’t patakaran na tayo, naalala ko ang isa sa unang patalastas sa telebisyon ni Noynoy. Dito, sabi niya, “Lalabanan natin ang sino mang manggugulo sa ating kapayapaan at katahimikan.” Sa pagsisikap niyang maging boses ng mga “panggitnang uri” sa bansa, gusto niyang ipahiwatig na magiging pursigido siya sa paglaban sa mga “terorista” na malamang ay kasama ang Kaliwa. Magandang may magtanong sa kanya nang direkta: ipapapatay mo rin ba kami katulad ni Gloria?

18 Abril 2010

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 143 other followers