Malay Niya kay Maita

Love is chilled by the value
that the ego places on itself.
– Theodor Adorno

Gaya ng ipinakita ng kakatapos na Araw ng mga Patay, malaki ang pagpapahalaga nating mga Pilipino sa mga yumao na. Isang halimbawa rin ang pag-iwas nating magsabi ng mga negatibong bagay tungkol sa mga kakamatay lang – kahit pa nga, sa ilang pagkakataon, katuli-tuligsa talaga ang namatay.

Pero hindi kasama diyan ang mang-aawit na si Heber Bartolome, na sa “Music, Martial Law and Maita Gomez,” ay nagbitiw ng mga negatibong komentaryo tungkol sa dati niyang asawang nasa titulo ng artikulo. Hindi rin ang manunulat na si Eric S. Caruncho, na buong giliw na nagsulat ng sanaysay. At hindi rin ang Sunday Inquirer Magazine, na naglathala ng naturang mahabang artikulo nitong Setyembre, sa edisyong laan sa paggunita sa ika-40 anibersaryo ng deklarasyon ng Batas Militar.

Tawag-pansin ang pambungad ni Caruncho, ibang bagay pa kung makatotohanan. Inaamin na raw ng Communist Party of the Philippines ang pagbomba sa Plaza Miranda noong 1971 at ang mga “pagpurga” ng huling hati ng dekada ’80, kaya ang natitirang “misteryo” na lang ng Kaliwa ay kung paano nagkatuluyan sina Heber at Maita. Mariing itinatanggi at hindi inaamin ng CPP ang pagbomba, at nagpupuna ito sa sarili at hindi itinatanggi ang tinatawag ni Caruncho na “pagpurga.” Iba rin si Caruncho: para ibenta ang sariling sulatin, nakipagkoro pa sa paninira sa Kaliwa.

Pero agad ginawang tiyak ni Caruncho ang layunin ng sanaysay: hindi lang ang ikwento ang pag-iibigan at pagsasama nina Heber at Maita kundi ang pamosong paghihiwalay na kinahantungan nito. Inakusahan daw ni Maita si Heber ng “domestic abuse” – na maraming pakahulugan, simula pambubugbog hanggang pananakot at pandodomina – nang maghiwalay ang dalawa noong 1984. “Ngayon, pagkakataon na ni Bartolome na magsalita,” taimtim na deklarasyon ni Caruncho. Ngayon nga namang patay na si Maita at hindi na maipapaliwanag at maipagtatanggol ang sarili.

Kung makapagbida si Heber sa artikulo, akala mo, siya si John Lloyd Cruz. Nagkakilala raw sila ni Maita sa isang safehouse sa Bulacan kung saan nagtipon ang mga tagahanga niya. Sabi niya, “Iniwan [ni Maita] ang kabundukan para makasama ako. Naging instrumento ako para makabalik siya sa normal na buhay.” Nagseselos daw si Maita at nang minsang gumawa siya ng kanta para sa isang dating karelasyon, nagalit si Maita at tinapakan ang tanging nakarekord na kopya ng kanta. Kung bakit niya ginawa iyun noong mag-asawa na sila ni Maita, hindi niya ipinaliwanag.

Asal-mayaman si Maita, makamasa si Heber, at naapi si Heber. Ito ang isang paliwanag ni Heber kung bakit naghiwalay sila ni Maita. Kesyo de-uniporme ang mga katulong sa bahay ng nanay ni Maita at “señora” ang tawag nila kay Maita at “señorito” sa mga bata. Kesyo naglalagay ng pasas sa ulam sina Maita, bagay na hindi matagalan ni Heber dahil nakagawian niyang pampyesta lang ang mga ito – kahit pa ang totoo’y mura na lang ang mga ito. At kesyo nagbabasag ng gamit si Maita kapag nagagalit – na gawi lang ng mayayaman, hindi ng mahihirap ayon kay Heber.

May mabubuting salita naman si Heber tungkol kay Maita. Una, “matangkad na magandang babae” – bagay na alam ng lahat, nagpapakita ng paimbabaw na pagkilala, at pagpapakilalang kinabwisitan noon ni Maita. Ikalawa, para raw si Gautama Buddha si Maita, nagimbal sa karalitaan at nakipamuhay sa mahihirap. Marami nang pumuri sa pakikisangkot sa lipunan ni Maita bilang aktibista at gerilya, at mayroong mas magagandang paliwanag kaysa sa inihain ni Heber.

Pagdating sa pagiging asawa at ina ni Maita, bagay na aasahang may bagong masasabi si Heber, ganito ang pagsusuri niya: “May problema ang mga Gemini sa mga pigura ng awtoridad,” aniya, at “nagdulot ito ng kawalan [ni Maita] ng kakayahang magsustine ng mga relasyon sa mga lalake,” paliwanag ni Caruncho. Ipinapaalala ng pahayag nila ang kalakarang kasing-tanda siguro ng mga bituin at horoscope: ang lalake ang siyang awtoridad sa relasyon at ang babae ay dapat tumalima lang sa lalake. Malinaw ang pahayag ng dalawa: Si Maita ang may problema.

Umamin din naman ng kahinaan si Heber: “Ang isang pinakamalaking kabiguan ko sa buhay ay hindi ko napalaki ang dalawang anak kong lalake.” Pero ang kahinaan niya, gaya ng alam ng lahat, ay pinunuan ni Maita: Si Maita ang nagpalaki sa dalawang anak ni Heber, na ayon sa artikulo’y naging “mga alagad ng sining, manunulat at guro.” Pero sa bahaging ito, sa pagkilala sa pagpapalaki ni Maita sa kanyang mga anak, walang mabuting salita si Heber, lalong walang pasasalamat.

Sa dulo, sabi ni Heber, “Galing kami sa magkaibang uring panlipunan. Nagkapareho kami sa pagtatanggol sa mahihirap, pero pagdating sa pagrerelasyon, hindi kami bagay sa isa’t isa.” Nyutral ang pagtatapos sa artikulong negatibo ang paglalarawan kay Maita. Sa kabila nito, halos tatlong dekada matapos nilang maghiwalay ni Maita, nagagawa pa rin ni Heber na sabihin ang ganito, hindi maubos-maisip ang kahit anong kahinaan: “Hindi ko talaga makita kung bakit siya nagalit sa akin.”

07 Nobyembre 2012

Galing dito ang mga larawan.

Rebyu ni Scott McLemee ng libro ng mga political scientist tungkol sa eleksyong 2012 sa US. Parangal kay Shulamith Firestone, radikal na feministang namatay nitong nakaraang mga linggo. Ilang pagmumuno ng Keynesian na ekonomistang si Paul Krugman sa kabuluhan ng pananaliksik niya sa mundo.

Nai-link ko na ba ito? Pinaiksing kritika ni Ramon “Bomen” Guillermo sa Pantayong Pananaw. Seme-semetre pa rin bang ipinapabasa ang PP sa mga estudyante? Dapat mapabasa rin ang sanaysay ni Prop. Guillermo.

Parang scam na parang hindi raw ang pagtuturo ng malikhaing pagsulat. Nakakaiyak ang kabayanihan ni Nanay PJ. Magandang parangal sa isang kaibigan at nanay nito ni Giba Guevarra. Magandang tula ni Eduardo Galeano, isinalin ni Ronalyn Olea.

Kwentong Akbayan

(1) Totoo, nauna ang Akbayan sa paglahok sa eleksyong partylist. Hindi kailangang ipagsigawang noong 1998 pa lang ay lumahok na ito samantalang ang mga progresibong partylist tulad ng Bayan Muna, noong 2001 pa lang.

Nasa loob pa lang ng Kaliwa ang mga pasimuno ng Akbayan, gustung-gusto na nilang lumahok sa eleksyon at pumasok sa gobyerno ng mayayaman at makapangyarihan. Labis-labis ang pagpapahalagang ibinigay nila sa paglahok sa eleksyon at pagpasok sa gobyerno, kumpara sa pagmumulat, pag-oorganisa at pagpapakilos sa masa para sa tunay na pagbabago. Tiyak na mayroon sa kanilang tumingin sa ikalawa bilang pamamaraan lang para epektibong magawa ang una.

Nagkalat sila ng ilusyong walang pagpipilian ang Kaliwa kundi ang lumahok sa eleksyon, pumasok sa gobyerno, at bitawan ang iba pang porma ng pakikibaka. Mayroon ding ang pagtingin ay sa ganitong pamamaraan lang maisusulong ang mga reporma. At mayroon ding ang pagtingin ay patse-patseng reporma na lang ang posible, hindi na ang tunay na pagbabago.

Kasama ang kaisipan ng mga promotor ng Akbayan sa mga iwinasto ng Kaliwa noong dekada ’90. Tinunggali sa loob ng Kaliwa ang labis na pagpapahalaga sa paglahok sa eleksyon at pagpasok sa gobyerno. Idiniin ang pagiging pangunahin ng pagmumulat, pag-oorganisa at pagpapakilos sa masa para sa tunay na pagbabago. Kinilalang may halaga ang paglahok sa eleksyon at pagpasok sa Kongreso pero bilang sekundaryo, malayong sekundaryong porma ng pakikibaka.

Kaya nauna talaga ang Akbayan na lumahok sa eleksyong partylist. Patapos pa lang ang pagwawasto ng Kaliwa sa mga lumaganap na maling kaisipan, kasama na ang dala-dala ng mga promotor ng Akbayan, noong dulo ng dekada ’90. Pero nang magpasya ang Kaliwa na lumahok noong 2001 sa porma ng Bayan Muna Partylist, napatunayan ang bisa ng pagbibigay-halaga sa pagmumulat, pag-oorganisa at pagpapakilos sa masa para sa tunay na pagbabago: Numero Uno agad ang Bayan Muna.

Sa mga sumunod na eleksyon, hindi man partylist ng Kaliwa ang naging Numero Uno, ang Kaliwa naman ang nakakuha ng pinakamaraming pinagsama-samang boto kumpara sa kahit anong blokeng nagpapakilalang progresibo. Partida pa iyan dahil pinalasap ito ng matinding pandarahas at pandaraya.

(2) Nagtuluy-tuloy naman ang Akbayan hindi lang sa paglahok sa eleksyon at pagpasok sa Kongreso, kundi maging sa pagsisikap na makapwesto sa gobyerno. Tampok na porma nito ang pakikipag-alyansa sa sinumang pangulo ang maupo.

Noong 1992, umawit na ng papuri ang mga promotor ng Akbayan sa gobyerno ni Fidel Ramos. Kesyo hindi raw siya tradisyunal na pulitiko, kesyo karapat-dapat bigyang-pagkakataon ang programang Philippines 2000, at iba pa. Nagtuluy-tuloy ang gawing ito hanggang kina Joseph Estrada at Gloria Macapagal-Arroyo. Dumistansya lang sila sa dalawa nang nalantad na ang baho ng mga ito.

Pero naging pinakamalapit ang Akbayan kay Noynoy Aquino. Marami siyang ibinigay na matataas na posisyon sa gobyerno sa Akbayan. Bilang kapalit, sa pangkalahatan, humanay ang Akbayan sa mga posisyon ng rehimeng Aquino sa iba’t ibang usapin. Kung tumuligsa man ang Akbayan, iyan ay papitik-pitik, at mas ginawa para hindi lubusang malantad at mahiwalay sa mga progresibong grupo sa ibang bansa na hinihingian nito ng pondo – dati, at malamang hanggang ngayon.

(3) Kaya naman pagdating ngayong taon, bisperas ng eleksyong 2013, may batayan ang Anakbayan at iba pang grupo ng kabataan kasama ang sentrong unyong Kilusang Mayo Uno, na hilingin ang diskwalipikasyon ng Akbayan sa eleksyong partylist. Kahit ang Parish Pastoral Council for Responsible Voting o PPCRV, kinilalang makapangyarihan at “overrepresented” na ang Akbayan sa gobyernong Aquino at kailangan nang tanggalin sa eleksyong partylist.

Hindi matanggap ng Akbayan ang paghahain ng petisyon para sa diskwalipikasyon nito. Sa isang banda, buong buhay nga naman nito, inilaan nito sa pagtakbo sa eleksyong partylist at pagpasok sa Kongreso ng mga haciendero at malalaking kapitalista. Sabi ng isang tagapagtanggol nito, “lumampas sa pampulitikang linya (crossed the political line)” ang Anakbayan at KMU nang hilingin ang diskwalipikasyon.

Dahil matibay at madaling maunawaan ng publiko ang batayan ng diskwalipikasyon nito, mabilis na naging desperado ang Akbayan. Lalo na’t nabigyang-itsura ang pagpapakasasa nito sa kapangyarihan sa gobyernong Aquino noong nabisto ang lider nitong may petisismo sa baril at piniratang DVD sa nakaraang mga buwan.

Sa desperasyon nito, inakusahan nitong prente ng radikal na Kaliwa, ng Communist Party of the Philippines, ang Anakbayan, KMU at iba pang organisasyon. Si Walden Bello, unang nominado ng Akbayan at nangunguna sa pagpapanggap na progresibo ang Akbayan, ito ang sinabi. Si Mon Casiple, nagpapanggap na “independyenteng manunuring pampulitika” gayung Akbayan talaga, hinubad ang lahat ng pagpapanggap at ganito rin ang sinabi. Pinakilos pa maging ang mga lider-estudyante ng Akbayan para palaganapin ang ganitong kasinungalingan.

Dahil diyan, nagprotesta ang Anakbayan sa isang press conference ng Akbayan. Kinondena nito ang “red-baiting” na ginagawa ng huli. Natural, mapanganib ang mabansagang prente ng CPP. Ito ang naging paliwanag ng militar, tampok ni Ret. Gen. Jovito Palparan, sa pagdukot, pagtortyur at pagpaslang sa napakaraming aktibista noon – at nagpapatuloy ang mga ito ngayon.

Syempre pa, pinalabo ng Akbayan ang isyu. Pinalabas na ang protesta’y para sa diskwalipikasyon nito, gayung hindi; tungkol ang protesta sa red-baiting. Pinaratangan ang mga aktibista na arogante at hindi sibilisado, gayung ang naturang mga aktibista ang biktima ng arogante at barbarikong atake ng militar sa utos ng reihmeng Aquino at sa tulong na rin ng pagbibigay-katwiran ng Akbayan.

(4) May mga kaibigan naman ng Kaliwa at ng Akbayan na gumigitna, nananawagan ng tigil-putukan, kumbaga, at nagpapahayag ng pagkalungkot o pagkabahala sa pagtuligsa ng Kaliwa sa Akbayan na umano’y “kapatid” nito at “kapwa-progresibo.”

Labag sa lohika ang panawagan nila. Una, matibay ang batayan kung bakit dapat idiskwalipika ang Akbayan. Ikalawa, sa desperasyon nitong makatakbo sa eleksyong partylist at makapanatili sa kapangyarihan, binibigyang-katwiran ng Akbayan ang pandarahas ng militar sa mga nasa Kaliwa. Kung ilang pwesto sa Kongreso ang posibleng mawala sa Akbayan, aktwal na buhay ang nawawala sa mga aktibista dahil sa pagtatanggol sa sarili ng Akbayan. Aanhin mo ang kaaway kung may kapatid kang ganyan, tulad ng Akbayan, hindi ba?

At ikatlo, ang progresibo ay nasa gawa, hindi sa salita. Kahit si Adolf Hitler, “sosyalista” ang pakilala sa sarili, pero pasista. Hindi sapat na nagpapakilalang progresibo ang Akbayan para ituring itong kasama o kapanalig sa pakikibaka para sa progresibong pagbabago. Sa rekord nito sa ilalim ng rehimeng Aquino, nagbigay lang ito ng progresibong bihis sa mga patakarang neoliberal – pabor sa mga imperyalista at naghaharing uri at kontra sa mga mamamayan.

Porke ba nagpakilalang progresibo, progresibo na? Hindi ba pwedeng nagpapanggap lang? Hindi ba pwedeng umiiwas lang sa makatwirang puna? At porke ba gumigitna, hindi na pwedeng pumanig? Hindi ba pwedeng naninimbang lang sa dalawa pero pumapanig din – sa tama at sa progresibo?

(5) Pero naging malinaw na sa mga mamamayan ang tunay na isyu. Alam nilang hindi na mardyinalisado ang Akbayan, na overrepresented na ito sa gobyernong Aquino, at karapat-dapat nang idiskwalipika sa eleksyong partylist.

Pilit palalabuin ng Akbayan ang isyu. Ang gusto nitong palabasin: labanan ito ng moderatong Kaliwa at radikal na Kaliwa, ng pino at ng barbariko, ng nakaupo sa pwesto at ng naiingit dahil hindi nakaupo sa pwesto. Pero mabuway ang batayan nito. Ang totoo, labanan ito ng tama bersus mali: ng mga mamamayan bersus isang partidong hindi na mardyinalisado pero nangungunyapit sa kapangyarihan at nagpapahamak ng mga aktibista sa pangungunyapit – at nagpapanggap pang progresibo. Ng mga mamamayan bersus isang partidong abusado.

Sa yugto ngayon, kung makakatakbo man ang Akbayan, malalantad ito at ang gobyernong Aquino na nagsisikap dominahin ang sistemang partylist, katulad din ni Arroyo noon, para hadlangan ang mga kritiko ng gobyerno. Makatakbo man ito, tiyak na uulanin ito ng tanong at batikos, direkta mula sa karaniwang tao. “Ah, kayo pala iyung Kapalmuks Partylist!” At tiyak, magpapatuloy pa ang paglalantad ng Kaliwa sa Akbayan at, higit sa lahat, ng Akbayan sa sarili nito.

19 Oktubre 2012

Ang mga larawan ay walang kahihiyang pinagkukuha sa Facebook ni Federico Boyd Sulapas Dominguez. Maraming salamat po!

Magsasara na pala ang Newsweek? Sino ang dapat sisihin? Pinag-iiba ang seksismo sa misogyny ng iba’t ibang feminista. Sipat sa mga dekada mula ’50, mula kay Fredric Jameson. Kritika sa komunismo ni Slavoj Zizek: masyado raw magaan. Maikling sulatin niya tungkol sa kapitalismo; nakakagpaisip tuloy. Maikli pang parangal sa radikal na historyador na si Eric Hobsbawm.

Simply Jesse

Nang mamatay si Sec. Jesse Robredo ng Department of Interior and Local Government, pinapurihan siya nang todo ng gobyernong Aquino, ng mga imperyalistang institusyon, at ng grupong Akbayan, kasabwat ang dominanteng masmidya. Inilarawan siya na pulitikong malinis, tunay at puspusan sa paglilingkod, simple ang pamumuhay, malapit sa karaniwang tao, nagdulot ng mga pagbabago, at marami pang iba. Sinamantala ang kanyang pagkamatay at ginamit ang pagpaparangal sa kanya hindi lamang para pabanguhin ang gobyernong Aquino, kundi ang umiiral na gobyerno sa pangkalahatan.

Marami na ang nakapansin na kakatwa ang naging pagpaparangal sa kanya. Ang gobyernong nagkait sa kanya ng kontrol sa Philippine National Police kahit kasama ito sa posisyon niya, hindi pursigidong nagtulak ng kumpirmasyon niya sa Commission on Appointments, at nakatunggali niya sa ilang usapin, ay nagpakilalang kaisa at numero unong tagahanga niya. Ang pagiging bukod-tangi niyang pulitiko, ginamit para ipakitang may pag-asa pa ang nakakaraming pulitiko, para isalba ang reputasyon ng mga pulitikong may katangiang naiiba, kundi man direktang kabangga, ng kanya.

/1/

Sa kanilang sanaysay na “Jesse Robredo’s lessons for the Left,” inabante pa nina Joy Aceron at Francis Isaac ang propaganda ng mga naghahari tungkol kay Robredo para pangaralan ang Kaliwa. Bagamat konstruktibo o pamungkahi ang paglalahad, itinuturo ng mga awtor – na galing sa tatlong A: Ateneo School of Government, Active Citizenship Foundation, at Akbayan – ang itinuturing nilang mga kahinaan ng Kaliwa. Bagamat walang dudang itinuturing nila ang kanilang sarili at ang Akbayan na bahagi ng Kaliwa, malinaw na ang pambansa-demokratikong Kaliwa ang talagang pinapangaralan nila.

Inilitanya ng mga awtor ang mga pagpapahalagang pinagsaluhan umano ni Robredo at ng Kaliwa: paglilingkod sa sambayanan, pag-aangat sa kabuhayan ng mga maralita at pagbibigay-kapangyarihan sa kanila, pagkakapantay-pantay, at kahit ang “pagsisikap na baguhin ang pampulitikang sistema ng bansa…” Lumalabas, gayunman, batay sa sipi nila sa anti-Kaliwang manunulat na si Nathan Quimpo, na ang pagkakaiba lang ng Kaliwa kay Robredo ay ang nauna’y “humahantong sa hindi-tradisyunal, maging radikal o rebolusyunaryong pamamaraan” para umano “magkaroon ng kapangyarihan.”

/2/

Nasa interes nina Aceron, Isaac at ng Akbayan na gawing masaklaw ang pakahulugan sa “Kaliwa” para makasama sila rito. Ang problema, sobrang masaklaw ang depinisyon nila, sa puntong kahit ang mga sinasabi nilang pinagsasaluhan ni Robredo at ng Kaliwa ay sinasabi rin ng IMF, World Bank at mga NGO na kadikit ng mga ito. Parang gusto pang palabasing lahat ng tutol sa ganitong pakahulugan sa “Kaliwa” ay lulong sa “kaisipang vanguardist, naniniwalang may monopolyo sila sa sinseridad at kagandahang-loob, at sila lang ang mapagpasyang makakaresolba sa samu’t saring suliraning panlipunan…”

Magandang ibalik ang “Kaliwa” sa pangalang laging kadikit nito, sa pangalan ni Karl Marx – na bagamat binabanggit ng mga taga-Akbayan sa ilang pagkakataon ay hindi naman nila niyayakap nang lubos at tinutuligsa pa nga. Ayon mismo kay Marx, ang ambag niya ay “(1) ipakitang ang pag-iral ng mga uri ay nakabatay sa mga tiyak na istorikal na yugto sa pagsulong ng produksyon, (2) na humahantong ang tunggalian ng mga uri sa diktadura ng proletaryado, at (3) ang diktadurang ito ay walang iba kundi isang transisyon tungo sa pagbuwag sa lahat ng uri at sa isang lipunang walang uri.”

Sa ganitong pakahulugan, hindi talaga Kaliwa si Robredo. At isa iyun sa mainam sa kanya: hindi niya sinabing maka-Kaliwa siya at hindi siya nangahas pangaralan ang Kaliwa na tularan siya. Kung naging mabuting pulitiko man siya, iyan ay hindi para ibagsak ang kasalukuyang sistema at palitan ito ng bago, kundi, sa pinakamainam, para mapabuti ang kalagayan ng mga mamamayan – sa ilalim ng kasalukuyang sistema. Mainam ring hindi niya ipinagsigawan ang kagustuhan niyang panatilihin sa esensya ang kasalukuyang sistema pero malinaw naman ang hangganan ng abot-tanaw niya.

Walang problemang ipakita ang pinagsasaluhan ng Kaliwa at ng mga pulitikong bukod-tangi sa kabutihan. Pero ang angkinin sila bilang bahagi ng Kaliwa? May problema ang mga nagpapakilalang maka-Kaliwa na magsasabing Kaliwa si Robredo. Lulong sila sa baha-bahaging pagbabago ng umiiral na sistema at wala nang tanaw na ibagsak at baguhin ito. Dahil diyan, bilib na bilib sila sa mahuhusay na taong nagdudulot ng “pagbabago,” sa kapabayaan ng pagtitiwala at pagsandig sa masa para lumikha ng pagbabago. Tagapagpaganda sila ng nabubulok na sistema at hindi tagapagbagsak nito.

/3/

Hindi mahirap para sa Kaliwa na kilalaning “may mga lider na hindi maka-Kaliwa… na tunay na nagsusulong sa interes ng mga mamamayan.” Ang problema, sa elipsis sa naturang pangungusap, binura ang nasa parentesis na “tulad ni Robredo.” May mga lider na ang adbokasiya sa iba’t ibang isyu ay tugma sa Kaliwa; maaaring ganito si Robredo. Maaaring tanggaping angat at bukod-tangi siya sa mga pulitiko sa bansa. Pero ang sabihing nagsulong siya sa interes ng mga mamamayan sa pangkalahatan? Sobra naman yata. Nakasama ba siya sa paglaban ng mga manggagawa, magsasaka at maralita?

May mga pulitikong nagsulong sa interes ng mga mamamayan. Ang pinakamalinaw na mga halimbawa: sina Sen. Claro M. Recto, Lorenzo M. Tañada at Jose W. Diokno. Mawalang-galang na, pero malayo sa kanila si Robredo. Kailangan ding agad ihabol: ga-patak lang sila sa karagatan ng mga bulok na pulitiko at anuman ang mabuting nagawa nila ay kulang, pansamantala at madaling bawiin ng sistema. Kahit ang positibong nagawa ni Robredo: Ano nga ba ang tangkang pagloob ni Undersecretary Rico Puno ng DILG sa bahay niya kung hindi ang pagsawata sa mga imbestigasyong binuksan niya?

Tatanggihan ng Kaliwa ang paniniwalang “pwede nang makamit ang pagbabagong nagtatransporma sa buhay ng mga tao sa maraming lugar, iba’t ibang labanan, at samu’t saring larangan,” dahil ipinagpapalagay na magagawa ito sa kasalukuyang sistema. At dahil lang sa mga nagawa ni Robredo? Dahop na dahop ang maka-Kaliwang maniniwala rito: sa teoryang maka-Kaliwa, sa pag-unawa sa kasaysayan ng Pilipinas at ng mundo, sa pag-unawa sa esensyal na katangian ng lipunang Pilipino at sa pagbabagong posible rito, sa mga karanasan ng radikal na pagbabago sa mundo, sa kalagayan ng masang Pilipino.

May mga proyekto ang mga NGO at lokal na pamahalaan na bumabago sa buhay ng mga karaniwang mamamayan? Posible, pero pagbabago ba itong malalim, matagalan at tunay? Nagpapalakas ba ito sa kamalayan, organisasyon at pagkilos ng masa nang hiwalay sa Estado at mga naghaharing uri? O naghahain ng masa sa pagkontrol nila? Tumatalakay ang Kongreso ng mga progresibong panukalang batas? Progresibo para kanino? Sa IMF, World Bank at rehimeng Aquino? Malamang, ang mga nasa Kongreso, wala nang ilusyong nagdudulot sila ng pagbabago – mas angat pa kina Aceron at Isaac.

/4/

Ano kayang mga lider ang nakita nina Aceron at Isaac sa Akbayan at sobrang bilib sila kay Robredo? Marami raw lider na katulad ni Robredo na nariyan at kailangan lang hanapin ng Kaliwa. Bukas ang Kaliwa sa maraming lider, pero maraming lider-Kaliwa na puspusan at matapat na naglilingkod nang walang sweldo, yumayakap sa simpleng pamumuhay. Tahimik silang naglilingkod kahit walang midya at posibilidad na ma-midya. Matatag sila kahit laging may banta ng pagdukot, pagpaslang at pagtortyur. At inaani nila ang tiwala ng mga mamamayan, sukdulang depensahan sila ng buhay.

Dalawang pagwawasto sa mga “datos” nina Aceron at Isaac: Una, hindi mga libing ang pinakamalalaking mobilisasyon ng Kaliwa sa kasaysayan. Hindi hamak na mas malaki ang pagkilos nito sa First Quarter Storm, Edsa 1, Edsa 2 at sa iba’t ibang isyu kumpara sa kahit anong libing. Iyan ang hirap sa mga sumasangguni sa mga “prominenteng radikal na intelektwal” na mali-mali ang pag-unawa sa kasaysayan. Ikalawa, hindi radikal na hakbangin ang Reproductive Health Bill. Totoo, nilalabanan ito ngayon ng Simbahang Katoliko, pero itinutulak naman ito ng IMF, World Bank, at mga NGO nila.

Sa dulo, hindi nakakagulat at hindi palaisipan ang pag-ani ni Robredo ng parangal sa tinatawag nina Aceron at Isaac na “Kaliwa” – na walang iba kundi ang Akbayan. Kakatwang itinuturing nila itong palaisipan, patunay na wala silang kahit palatandaan man lang sa tinatahak na pulitika ng kanilang partido. Kasabwat ang Akbayan ng rehimeng US-Aquino hindi lang sa pagsusulong sa mga kontra-mamamayang patakaran nito, kundi sa pagpapatatag nito sa sarili at sa buong naghaharing sistema sa bansa. Bahagi niyan ang ibayong pagdakila kay Robredo na inabante pa ng sanaysay ng dalawa.

12 Oktubre 2012

Galing ang mga larawan dito. Isang parangal sa Marxistang intelektwal na si Neil Smith. Paglilinaw hinggil sa human nature mula sa isang radikal na historyador.

Mahal ko na talaga si Dr. Margarita Singco-Holmes sa kanyang mga pananaw sa Batas Militar. Bukod pa sa pagiging endorser ni Satur Ocampo noong nakaraang eleksyon. Magandang paglilinaw tungkol sa maiiksing tulog sa araw. Hehe.

Blog ng progresibong manunuri ng migrasyon sa Pilipinas: Robyn Magalit-Rodriguez. Heto ang maikling sumada ng kanyang libro.

Nalimutan ko! Lahat ng aktibista, dapat mabasa ang isinulat ni Anton Dulce tungkol sa Akbayan. At dapat lahat, ipabasa sa mga kaibigang aktibista sa ibang bansa.

Cybercrime After Time

Sabi ni Paul Virilio, pilosopong Pranses, “Ang bawat teknolohiya ay nagpoprodyus, nag-uudyok, nagpoprograma ng isang partikular na aksidente… Ang pagkakaimbento ng highway ay ang pagkakaimbento ng tatlong daang kotseng nagsasalpukan sa loob ng limang minuto. Ang pagkakaimbento ng eroplano ay ang pagkakaimbento ng pagbagsak ng eroplano… [Pure War, 1997].” Ano kaya ang aksidenteng partikular sa teknolohiyang Internet? Kung anuman iyun, tiyak na hindi ang pagsupil dito, gaya ng gustong gawin ng gobyernong Aquino ngayon, dahil eksternal ito sa teknolohiya.

Para sa isang gobyernong halatang mataas ang pagpapahalaga sa pagpapapogi o pagpapaganda sa propaganda, kakatwang walang paghahandang pampropaganda sa pagpasa ng Cybercrime Prevention Act of 2012. Wala man lang pagpapatampok sa child pornography, halimbawa, o sa talaga namang abusadong kritisismo, kung anuman iyun, sa gobyerno bago ito ipinasa para maging katanggap-tanggap sa publiko. O talagang sinadyang ang porma ang siya ring nilalaman, kumbaga? Mapanupil ang nilalaman at kailangang golpe de gulat ang pag-apruba at pagpapatupad?

Ang naiwang impresyon tuloy sa publiko, napikon lang si Sen. Tito Sotto sa mga pagtuligsa sa kanya  – na umabot sa puntong pati ang umano’y nakaraan ng mga kapatid niya kay Pepsi Paloma ay nahalungkat – sa debate sa Reproductive Health Bill kaya isiningit niya ang mga probisyon tungkol sa libelo. Pero bakit ipinagtanggol rin ng Malakanyang ang hakbangin ng kalaban umano nito sa debate sa RH Bill? May pag-uusap ba sila tungkol sa hangganan ng “sibilisadong” debate hinggil sa naturang panukalang batas? O may koordinasyon sila sa ibang bagay?

Anu’t anuman, lumalabas na todo-suporta sa bagong batas ang gobyernong Aquino, walang modang kahiyaan lang. Kakambal raw ng kalayaan ang responsibilidad, kahit ayon sa mga eksperto ay lampas sa kasong ito ang gobyerno sa kalayaang ibinibigay rito ng Konstitusyon. Kakatwa ito, dahil lubos pa rin naman ang suporta ng malalaking kumpanya sa midya, at maging ang maraming komentaristang online, sa gobyernong Aquino. Sa pagpasa sa Cybercrime Law, ang totoo, nagkakalamat ang ugnayan ng gobyerno sa naturang mga komentarista at maging sa midya.

Bakit sinusuportahan, kung hindi man talagang itinulak, ng Malakanyang ang naturang batas na hindi popular? Nagsunuran ang mga sintomas ng sagot: pakikipag-alyansa kay Sen. Bongbong Marcos para sa eleksyong 2013 at pagsuporta kay Sen. Juan Ponce Enrile nitong mga nakaraang panahon – sa kabila ng mga krimen ng mga ito sa pamilya ng pangulo, bukod pa sa sambayanan. Ang pulitika ay pagdadagdag, paliwanag ng nangungunang pahayagan na matapat pa rin sa pangulo. Walang mga permanenteng kaibigan, mga permanenteng interes lang, dagdag pa nito.

Dating gawi sa pulitika ito, na syempre’y nakaugat sa dating gawi sa ekonomiya. Ang batayan ng gobyerno: sinusuportahan nila ang “adyendang pang-reporma” ng pangulo. Bakit, gaano ba kasahol ang adyendang pang-reporma na iyan at kailangan ang suporta ng mga pulitikong alamat na ang pagiging kaaway ng pamilya ng pangulo? Gaano na ba ka-desperado ang gobyerno na maipatupad ang mga ito? At saan magmumula ang inaasahan nitong pagtutol? Sa mga mamamayan, syempre pa: Charter Change, pagpapababa ng sahod, pang-aagaw ng lupa, demolisyon…

Sa huling State of the Nation Address ni Aquino, hindi siya nakapagpigil na tuligsain ang tinawag niyang “industriya ng kritisismo.” Mas malamang, alam niyang patuloy itong lalago sa hinaharap. Kaya nga hindi sang-ayon si Noam Chomsky sa pahayag ng kapwa-intelektwal na si Edward W. Said, na “Ang tungkulin ng intelektwal ay sabihin ang katotohanan sa kapangyarihan.” Alam ng kapangyarihan ang katotohanan at ang kailangang makaalam nito ay ang nakakarami sa lipunan, at alam din ng gobyernong Aquino na nagagawa ito ngayon, sa isang antas, sa Internet.

Muli, nagpapakita ang gobyernong Aquino ng arogansya sa pagsalaksak sa mapanupil na batas na ito. Sa proseso, ipinapakita nito ang marupok na batayan ng arogansyang iyan. Takot ito sa pagbabahagi ng kritikal na impormasyon at kuru-kuro, sa pagbibigay ng mga mamamayan ng kahit katiting na reaksyon, sa larangan kung saan maaaring mabilis at malawak na makapanawagan ng pagkilos. Alam nito: May hangganan ang magagawa ng kontrol nito sa midyang dominante. Pero sa pagbabanta nitong supilin ang kalayaang magpahayag, ginagalit nito ang marami.

01 Oktubre 2012

Kahit si Jessica Zafra, umaalma sa Cybercrime Law. Pagbibigay-halaga ni Karlo Mikhail Mongaya kay Che Guevara. Ang pagbabalik ng blogger na si Mark Fisher – sa Tumblr. Patay na ang progresibong geographer na si Neil Smith. At agad namang humabol ang Komunistang historyador na si Eric Hobsbawm.

Kakalathala pa lang, nabanatan na: inilinaw ni Angela Stuart-Santiago ang ilang bahagi ng memoir ni Juan Ponce Enrile. Bakit kaya wala pa sa Pixel Offensive ang magagandang pinapalaganap nito sa Facebook ngayon?

Angie, Angie

… when will those clouds disappear?
– Rolling Stones

Rebyu ng Angie Bisuña-Ipong, Mars Marata, at iba pang bilanggong pulitikal, A Red Rose for Andrea: Writings from Prison. Quezon City: Southern Voices Printing Press, 2012. 148 pahina.

Sa panahong ginugunita ng sambayanan ang deklarasyon ng Batas Militar 40 taon na ang nakakaraan, natatawag ang pansin natin sa mga paglabag sa karapatang pantao hindi lang sa panahong iyun, kundi maging sa kasalukuyan. Gustuhin man ng rehimen ngayon ang purong pagsariwa sa kasaysayan, dahil mapapatampok nito ang “pagkakaiba” ng panahon ni Macoy at panahon ni Noynoy, malay ang sambayanang lumilikha ng kasaysayan na nagpapatuloy sa iba’t ibang porma ang Batas Militar. Binabalikan man ng tanaw ng sambayanan ang madilim na nakaraan, iyan ay para mailawan ang mga pagpapatuloy, higit pa sa pagbabago, sa takbo ng kasaysayan.

Hinggil sa paglabag sa karapatang pantao nitong nakaraang mga taon ang librong A Red Rose for Andrea nina Angelina “Angie” Bisuña-Ipong, Mars Marata at iba pang bilanggong pulitikal. Tampok dito ang salaysay ng pagkamulat at pagkilos, pagkaaresto at pagkabilanggo ni Ipong – na sa maraming dahilan ay nakakahalinang tawaging “Angie” matapos mabasa ang libro. Laman din ang salaysay ng pagbabanta sa buhay ni Marata at ang pagkaaresto’t pagkabilanggo niya pagkatapos. Sa pamamagitan nilang dalawa, mababasa ang mga katulad at mahuhusay na salaysay ng iba pang bilanggong pulitikal, gayundin ng mga bilanggong nakasama nila sa buhay sa loob ng piitan.

Si Angie ay matagal nang aktibistang guro at misyonaryo, inaresto noong Marso 8, 2005, inakusahang namumunong kadre ng Partido Komunista ng Pilipinas sa Kanlurang Mindanao, tinortyur at pinagsamantalahang sekswal, sinampahan ng mga gawa-gawang kaso, at ikinulong sa loob ng anim na taon. Si Marata naman ay mamamahayag na nagtago matapos ang ekstrahudisyal na pagpaslang noong 2005 sa kanyang kapatid na pamprobinsyang tagapangulo ng Kilusang Magbubukid ng Pilipinas, lumutang noong 2006 matapos ikulong ng militar ang kanyang misis na bagong panganak, sinampahan ng mga gawa-gawang kaso, ikinulong noong 2009, at nakalaya lang nitong 2011.

Sa isang banda, mabigat basahin ang libro – syempre pa. Marami ritong kwento ng pagtortyur at pang-aabuso ng mga militar, nailarawan ang iba’t ibang sanhi ng kalungkutan ng mga bilanggo mula madalang na dalaw hanggang pagkabalam ng pagdinig sa kaso, at nailahad ang malulungkot na sirkumstansya ng mga bilanggo. May seksyon tungkol sa mga babae at batang bilanggo, na pawang biktima ng kahirapan, ng pyudal-patriyarkal na kalakaran, at maging ng sekswal na pagsasamantala sa kulungan. Kongkretong nailarawan nina Angie at Marata kung paanong ang Estadong mapanupil na instrumento ng iilang naghahari ay gumagamit sa militar, pulisya, korte at kulungan.

Sa kabilang banda, magaang basahin ang libro. Simple ang estilo ng pagkakasulat nito, maiksi lang, at ang takbo ng salaysay ay kasing-bilis ng pagkukwento ng isang dumalaw na kaibigan. Kaiba sa sulatin sa piitan ng ibang awtor, lalo ng mga Kanluranin, hindi naglunoy ang mga awtor sa mga detalye ng kanilang dinanas at sa mga sikolohikal o eksistensyal na tunggalian. Hindi nga sila nagkulong sa kanilang mga sarili kundi yumakap sa mga nakasama nila. Sa huli, libro rin ito ng katatagan, paglaban at tagumpay – ng samu’t saring produktibong aktibidad ng mga bilanggo; pagtangan sa prinsipyo, pag-asa at diwang palaban; at kapasyahang makalaya at bumalik sa pagkilos.

Bakit masarap tawaging “Angie” ang prinsipal na awtor ng libro? Dahil parang kilala mo na siya matapos basahin ang aklat; karaniwang tao siya rito. Higit pa riyan, dahil parang gusto mong maging malapit sa kanya, “feeling close,” maisip na kabahagi ng isang kilusan na komunidad din ng mga taong may malasakit sa kapwa, may marangal na pangarap sa bayan, at may tatag sa harap ng panunupil at karahasan. Sa gitna ng todong panunuhol ng militar ng masarap na pagkain at buhay kapalit ng “kooperasyon” –ano’ng pagsalaula ang paggamit nila sa salitang iyan! – tumanggi si Angie dahil katumbas ito, aniya, ng pagkakaroon ng bahid o pagsuko sa “esensya ng piniling buhay.”

Sa gitna ng posibilidad ng kamatayan, nasumpungan niya ang tatag. “[N]atuklasan kong may kakayahan tayong hangganan ang ganoong mga takot. Ang susi ay ang pagtanggap sa kasalukuyan. Napansin kong nang lubos kong tanggapin ang katotohanang pwede talaga akong mamatay, nagsimula akong kumalma… Naging mas madaling pasanin ang pag-iisip ng kamatayan… Kung mamamatay ako, marami pang iba ang papalit sa aking lugar, dahil alam kong ang pakikibakang pinag-alayan ko ng buhay ay karapat-dapat. Walang masasayang.” Ginamit din niyang armas ang hunger strike para magprotesta at ipresyur ang militar para kagyat siyang ilutang at itigil ang pandarahas sa kanya.

Sabi ni Amado Guerrero sa Lipunan at Rebolusyong Pilipino, na nalimbag noong 1970 bago ang Batas Militar pero parang isinulat lang kahapon, sa panahong pangulo si Aquino, “Kapag ginagamit na ang pinakamararahas na hakbangin laban sa rebolusyunaryong masa, humahantong ang mga reaksyunaryo sa pinakamatatamis na salita ng pagmamalasakit.” Isang hakbang ang pagbasa at pagkukwento’t pagpapabasa sa pinakamarami ng libro nina Angie para masalag at makontra ang matatamis na kasinungalingang ipinapaulan ng rehimen kasabay ng mga banta at mismong mga bala.

22 Setyembre 2012

Galing dito ang larawan ni Angie. Galing naman dito, sa blog nina Jo at Jordan, ang ikalawang larawan. Tingnan din ang mga larawang ito.

Ang problema sa mga kasabihan, ayon kay Patrick Cockburn. Hindi ako komportable sa mga parangal na ang laging pinapatampok ay kung gaano ka-layo ang isang aktibista sa istiryutipo ng mga aktibista – na ang kadalasang paksa ay si Lean Alejandro. Kakatwang larawan sa Kasama Project. May bagong tula si Ericson Acosta, isa ring bilanggong pulitikal.

Kahol Walang Kagat

Laman ng balita ang panenermon ni Pang. Noynoy Aquino sa Bureau of Immigration sa ika-72 anibersaryo pa man din nito. Sinermonan niya ang ahensya sa pagpapatakas sa bansa mga sikat na suspek sa mga krimen at pagpapapasok naman sa mga miyembro ng dayuhang sindikato sa cybercrime human trafficking. Kasama sa una sina dating Gob. Joel Reyes ng Palawan at ang kapatid nitong si Mario, mga suspek sa pagpatay sa mamamahayag at maka-kalikasang aktibistang si Gerry Ortega.

May kagyat na motibo si Aquino: ang patunayang kontra-katiwalian siya sa gitna ng kaliwa’t kanang ispekulasyon at batikos tungkol sa paglusob ni dating Undersecretary Rico Puno ng DILG sa bahay ni dating Sec. Jesse Robredo para umano protektahan ang mga dokumento nito. Hindi maalis sa isip ng publiko na may bahong gustong pagtakpan ang kabarilan ng pangulo, na pinatampok ng pagtanggi sa kanya ng pamilya ni Robredo. Ang masama pa, inako ni Aquino ang pag-uutos kay Puno.

Kung idudugtong naman sa nauna niyang panenermon sa isa pang ahensya ng gobyerno, sa Pagasa, lulutang ang paninisi at paghuhugas-kamay ni Aquino sa mga kapalpakan ng kanyang gobyerno. Gusto niyang palabasing wala siyang pananagutan, kahit pa may kasalanan ang kanyang gobyerno – ang barat na sahod at benepisyo sa Pagasa at ang hindi pagtuklas at pagpaparusa sa mga tiwali sa BI. Sa kaso ng BI, hugas-kamay rin siya sa kaduda-dudang pagtakas ng magkapatid na Reyes.

At kung idudugtong pa sa isa niyang panenermon sa isang anibersaryo – kay Noli de Castro sa anibersaryo ng ABS-CBN – lalabas ang arogansya ni Aquino. Ang akala niya, tatampok ang pagiging “matuwid” niya sa pagbunton ng sisi sa mga umano’y palpak at baluktot. Ang akala niya, hindi bubwelta sa kanya ang sermon niya: ang kapabayaan ng gobyerno sa mga ahensyang nabanggit at, sa kaso ni De Castro, ang kawalan ng mabuting ibabalita sa lagay ng ekonomiya ng bansa.

Pero may dagdag na panganib ang panenermon niya sa BI, na nakapuntirya sa katiwalian sa naturang ahensya. May magagawa ba ang panenermon niya? Mababago ba nito ang ahensyang notoryus sa korupsyon, kaya sinamantala noon ni Sen. Miriam Defensor-Santiago para magpakilalang anti-korupsyon? Parang gustong sabihin ni Aquino na katumbas ng katiwalian sa BI ang pag-uulat ni De Castro at pag-uulat ng Pagasa, pwedeng baguhin basta lang gugustuhin.

Pero hindi mababago ng panenermon ang katiwalian sa BI. Hindi rin totoo ang gustong palabasin ng eksenang ito: na may magagawa ang pagkontra ng pangulo para matanggal ang katiwalian sa gobyerno. Sa panenermon na ito, samakatwid, sinisikap ni Aquino na palakasin ang repormistang ilusyong pwedeng matanggal ang korupsyon sa pamahalaan. Pero kahit ang kahol na ito ay patunay ng kawalang-kakayahang kumagat: nanenermon na lang dahil hindi kayang tanggalin ang katiwalian.

11 Setyembre 2012

Galing ang larawan dito.

Rebyu ng isang librong naglilinaw sa katangian ng konserbatismo. Ano ang kaibahan nito sa neoliberalismo, halimbawa? Magandang panayam sa pilosopong si Jacques Ranciere. Maraming impormasyon tungkol sa New Deal sa panahon ng Great Depression ng dekadang 1930. Aliw at nakakapagpaisip na entri ni Mong Palatino.

Lagay ng Panahon

Bago si Kuya Kim ay si Ernie Baron. At bago si Ernie Baron ay si Amado Pineda – isang empleyado ng Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration o Pag-asa na naghahatid ng balita sa telebisyon. Noon iyun, nang hindi pa minamaksimisa ng mga estasyon sa telebisyon ang ulat hinggil sa lagay ng panahon para magpasikat ng talento nila.

Karakter si Amado Pineda: halatang mahiyain at nailagay lang sa harap ng telebisyon, nakasalamin sa mata at naka-polo barong. Sobrang karakter, ginaya-gaya siya noon ni Tessie Tomas. Pero noon iyun, bago pa si Jon Santos, sa panahong ang impersonator ay maraming kayang gayahing karakter – kaiba sa panahon nina Pooh, Ate Glow o, sige na nga, Angelica Panganiban.

Mukha talagang kawani ng gobyerno si Amado Pineda. Nawala siya sa tanaw ng publiko at hindi na napalitan ng katulad niyang kawani. Sa panahong wala siya, nagmukhang ahensya ng mga eksperto ang Pag-asa na pana-panahong kinaiinisan sa maling ulat, at bihirang mapuri sa wastong ulat. Nitong huli, mismong si Pang. Noynoy Aquino ang nangunguna sa pagsabon sa kanila.

Nitong huli, mga kawani ng Pag-asa ang naging laman ng balita. Nagprotesta sila sa pagtanggal sa ilang benepisyo at marami ang naantig sa kalagayan nila. Habang krusyal ang ulat nila kung may pasok o wala dahil sa bagyo, mayroon pala sa kanilang hindi makapasok sa opisina kahit maaraw dahil kulang ang sweldo. Habang krusyal ang ulat nila sa pagliligtas ng buhay, may namatay na pala sa kanila dahil kulang ang pambili ng gamot. Masama ang lagay ng mga taong inaasahan nating maagap na maghahatid sa atin ng eksaktong lagay ng panahon.

Nakakainis, gaya ng lagi na, ang tugon ng pangulo ng Pilipinas. Ang bali-balita – sige na nga, tsismis – sa Twitter, hindi pakikinig at pakikipagdiyalogo ang ginawa ni Aquino sa mga taga-Pag-asa. Sinermunan niya ang mga ito, na halata kahit sa balita. “Dumadanas tayo ng masamang panahon… at nagdurusa pa rin ang mga naapektuhan ng pagbaha. Huwag na tayong dumagdag pa,” sabi niya sa mga kawani, parang pikong haciendero kausap ang mga kasama. Hindi raw dapat maging hadlang ang isyu sa pagganap ng mga kawani sa kanilang “tungkulin” sa publiko.

Heto na naman tayo. Nagprotesta lang naman ang mga taga-Pag-asa, hindi pa nga nagbantang magwelga – na, ayon sa batas, ay bawal sa mga kawani ng gobyerno. Nangako naman si Aquino na ibibigay ang kahilingan ng mga kawani, bagamat sa kasunod na araw pa inanunsyo kung kailan. Pero hindi siya umako ng pananagutan sa kalagayan ng mga kawani ng Pag-asa – kung bakit tinanggal ang benepisyo nila, kung bakit mababa ang sahod nila, kahit ng matatagal na sa serbisyo. Siya pa nga itong galit, iritadong nagsasalita sa ngalan ng publiko.

Hindi lang iyan mauugat sa palaging pag-iwas ni Aquino sa sisi dahil baka bumaba ang kanyang popularity ratings, bagamat totoo rin iyan. Tinatawag ng insidente sa Pag-asa ang pansin natin sa pagiging sunud-sunuran ng gobyerno sa neoliberalismo na, ayon kay Prop. Jose Ma. Sison, “ay mahigpit na naninindigan laban sa pag-ari ng Estado sa anumang kagamitan sa produksyon at anumang interbensyon ng Estado sa ekonomiya, maliban kung binibigyang nito ang mga pribadong kapitalista ng pabor na mga oportunidad para magkamal ng tubo…”

Tinatawag ng insidente sa Pag-asa ang pansin natin sa kung paano ginagamit ng gobyerno, sa panahon ng neoliberalismo, ang retorika ng “tungkulin sa bayan” para takasan ang hindi pagtupad sa mga tungkulin nito sa bayan. Kakambal ito ng pagsisi sa mahihirap sa mga suliranin ng bansa. Bitag ito para sa mga nasa panggitnang uri na naghahangad ng pagbabago, tagahanga ng sinabi ni John F. Kennedy na “Huwag mong itanong kung ano ang magagawa para sa iyo ng bansa mo…,” mapagkawanggawa, at negatibo ang tingin sa pagpoprotesta.

Ang gobyerno ang dapat instrumento ng mga mamamayan para magtulungan, para magbayanihan – kahit pa binababoy ngayon ng gobyerno ang pakahulugan ng salitang iyan. Ito lang ang may potensyal, may kapangyarihan at rekurso, para matulungan ang nakakarami, kung hindi man lahat, ng mahihirap. Hindi sapat ang pagtulung-tulong, tuluy-tuloy man at lalo na kung pana-panahon; matutuwa lang diyan ang gobyerno dahil pinupunuan ang ipinagkakait nito.

Tungkulin nating labanan ang paggamit ng gobyerno sa “tungkulin sa bayan” laban sa kapakanan nating mga mamamayan. Sa panahong tinatakasan ng gobyerno ang mga pundamental na tungkulin nito sa mga mamamayan, lalong tungkulin nating mga mamamayan na maggiit sa gobyerno. At kung hindi pa rin ito tatalima sa ating mga panawagan, tulad ng nangyayari ngayon, tungkulin nating pag-isipan kung ano ang dapat gawin dito. Sa ganyan lang tayo magkakaroon ng tunay na pag-asa sa masamang lagay ng panahon ngayon.

24 Agosto 2012

Galing ang larawan dito.

Sa wakas! Naayos ko na rin ang Mga Links ng Kapirasong Kritika. Kung may nakalimutan o komento, magkomento na lang sa baba.

May maiksing parangal para si Jam Jacob kay Daniel Imperial. Mga paboritong awtor ni RM Topacio-Aplaon. Si Joma Sison? Amado Hernandez, Nick Joaquin at Gelacio Guillermo sa mga Pilipino at sina Ernest Hemingway, Bertolt Brecht at Pablo Neruda sa mga dayuhan.

Kasalanan ng Mahihirap

Nitong mga nakaraang taon, sa tuwi na lang may kalamidad sa bansa, nagkakaroon ng pyesta ng pagsisi sa mga maralita. Ang mga maralitang lungsod, sinisisi kung bakit naninirahan sa tabi ng estero at mapanganib na lugar. Ang lahat ng maralita, maging sa kanayunan, sinisisi kung bakit ayaw umalis sa kani-kanilang bahay kapag mataas na ang baha at pinipilit ilikas ng mga rescuer. Nitong huli, sinisisi sila sa pagbaha, dahil sila raw ang nagtatapon ng basura na bumabara sa mga daanan ng tubig.

Magandang itanong sa mga may-edad na: Dati na bang ganito? Noon pa ba sinisisi ang maralita sa pinsalang dulot ng mga kalamidad, mga pinsalang sila rin kadalasan ang biktima? Ang isang impresyon, sa pagtindi ng pinsalang dulot ng mga kalamidad, tumitindi rin ang pagsisi sa mahihirap. Kahit ang usong paliwanag na “global warming” at “climate change,” nakakalimutan kapag ibinubunton ang sisi sa kanila. Paanong inabot sa ating lipunan ang ganitong kalupitan sa pagtingin sa maralita?

(1) Isang maituturo ang kawalan ng pag-unawa sa mga maralita at ng pagsisikap na unawain sila – partikular sa pagiging limitado ng pagpipilian nila. Sa mga dominanteng pwersa sa lipunan, kahit iyung umano’y nagbubuo ng pag-uunawaan tulad ng midya at Simbahan, walang nagpapaliwanag nito. Lagi tuloy may sasagot ng “May choice, laging may choice!” kapag sinasabi ito. Para sa iba, kasalanan talaga ng napakarami nating kababayan ang pagtira nila sa mga estero at lugar na peligroso sa baha.

Kung tutuusin, panay na panay ang labas ng maralita sa midya. Masasabi pa ngang may pornograpiya sa karalitaan sa bansa. May mga dokumentaryong detalyado ang kwento tungkol sa lagay nila; sa mga palabas na tulad ng kay Willie Revillame, inuurirat ang mga buhay-buhay nila. Pero sa lahat ng ito, hindi naipapakita kung paanong nalilimitahan ang mga pagpipilian nila – na, sa kongkreto, ay dulot ng mga patakarang ipinapatupad ng gobyerno sa dikta ng mga naghahari-harian sa bansa.

Dahil walang pagtalakay sa mga patakarang pinag-uugatan, nagmumukhang indibidwal, partikular na kwento ang karalitaan, kanya-kanyang swerte at malas. Hindi nauugat ang mga dahilan ng pagdami ng maralitang lungsod, halimbawa. Patakaran ang pagpayag sa pagkamkam ng iilan ng lupa sa kanayunan, kaya walang trabaho doon. Patakaran ang pagwasak sa kalikasan na pinagkukunan ng kabuhayan. Patakaran din ang hindi pagbibigay sa lumikas na maralita ng mura at ligtas na pabahay.

Hindi rin nauugat ang mga patakarang nagdudulot at nagpapatindi sa baha. Patakaran ang pahintulutan ang mga kumpanya ng pagtotroso na kalbuhin ang kabundukan, at ang mga kumpanya ng pagmimina na wasakin ang kalikasan. Patakaran ang payagan ang mga kumpanyang may-ari ng mga dam na magpakawala ng tubig sa oras de peligro. Patakaran ang walang planong kaliwa’t kanang konstruksyon sa mga lungsod. Sa kabila ng lahat ng ito, patakaran ang kawalan ng disaster preparedness.

Nangingilag ang midya sa pagtalakay sa mga patakaran, at kahit anong abstrakto sa pangkalahatan; kwento-kwento ang laging gusto nito. Problematiko ito dahil, ayon nga kay Fredric Jameson, Marxistang intelektwal, sa pandaigdigang sistemang kapitalista, “kung awtentiko ang indibidwal na karanasan, hindi ito pwedeng maging totoo; at kung totoo ang siyentipiko o kognitibong modelo ng naturang nilalaman, humuhulagpos, humihigit ito sa indibidwal na karanasan [“Cognitive Mapping,” 1988].”

(2) Maituturo rin, na kaugnay rin ng nabanggit, ang pagpapatupad sa mga patakarang neoliberal at ang katangian ng kasalukuyang gobyerno ni Noynoy Aquino. Pinalalabas ng dalawang ito ang kawalan ng kapangyarihan at pananagutan ng gobyerno sa mahahalagang usapin sa bansa, lalo na sa ekonomiya. Dahil kailangang may managot para sa pinsala ng mga disaster, sinisisi nila ang madaling ituro – ang mahihirap. Walang duda: napapatatag ang mga patakarang neoliberal at nakikinabang ang gobyernong Aquino kapag mga maralita ang sinisisi sa mga disaster.

Naaprubahan ang mga mayor na patakarang neoliberal sa huling bahagi ng dekada ’80 at buong dekada ’90. Mulat na itinali ng gobyerno ang mga kamay nito para bigyang-laya ang malalaking kapitalista at asyendero na magpalobo ng yaman. Magandang halimbawa ang tinakbo ng talakayan hinggil sa industriya ng langis pagkatapos: Kapag natutuligsa sa pagtaas ng presyo, sasabihin ng gobyerno na wala itong kapangyarihan, ituturo nito ang mga salik na labas sa kontrol nito (tulad ng pandaigdigang pamilihan), at ipapanakot ang umano’y masasamang epekto ng pagkontrol nito.

Ang gobyernong Aquino naman, nahuhumaling sa pagdepensa sa umano’y popularidad nito. Umiiwas ito sa pananagutan at may malakas na makinaryang pampropaganda. Mismong pagsuspinde ng klase, ipinapasa nito sa mga lokal na pamahalaan – na pwede nitong sisihin kapag pumalpak, tulad ng nangyari sa pagguho ng lupa sa Litex, Quezon City. Huwag nang banggitin pa ang paghuhugas-kamay nito sa napakaraming isyu. Ang katiting na aksyon nito, kailangang malakas na maipropaganda at magamit sa eleksyon – tulad ng relief operation kasama ang mga kandidatong senador nito.

Mahalagang idagdag ang obserbasyon ni Wendy Brown, progresibong intelektwal, hinggil sa neoliberalismo: “[B]agamat nakabatay ang neoliberal na pampulitikang rasyunalidad sa isang pag-unawa sa merkado, ang pag-oorganisa nito sa pamamahala at lipunan ay hindi lamang resulta ng pagtagos mula sa pang-ekonomiya patungo sa iba pang larangan, kundi ng lantad na pagpapataw ng partikular na porma ng rasyunalidad ng merkado sa mga larangang ito [“American Nightmare,” 2006].” Hindi umasenso ang mga maralita dahil tamad, hindi kayang makipagtagisan sa merkado.

Ganito ang disaster sa panahon ng neoliberalismo, makailang-ulit na bumibiktima sa mahihirap na Pilipino. Disaster ito sa kabuuang buhay at kabuhayan nila. Ginagawa pa sila nitong mas bulnerable sa mga natural na kalamidad habang pinapatindi rin ang mga naturang kalamidad. Sa mahabang panahon, tinanggalan sila nito ng pagkakataong maunawaan kahit ng mga nasa panggitnang uri. Sa dulo, sila rin ang sinisisi sa pinsalang dulot ng kalamidad na sila rin ang matinding tinatamaan. Masayang-masaya ang mga naghaharing uri: sila pa ngayon ang may ganang manisi!

13 Agosto 2012

Galing ang mga larawan dito. Tingnan kung alin ang poster mula sa Pilipinas.

Ang bise-presidente ni Mitt Romney, si Barack Obama ang pumili? Basahin dito. Crush ng bayan, pwede ring crush ng makabayan. Patok! Bakit hindi ko ito nakita sa Facebook?

Malaya pero Hindi?

Matagal nang nagpapakilalang “independyenteng manunuring pampulitika” si Mon Casiple. Ang totoo, ayon sa mga matagal nang aktibista, kapanalig siya ng Akbayan, na alyado ni Pang. Noynoy Aquino. Kung malabo man ang mga ebidensyang pang-organisasyon, malinaw naman ang mga ebidensyang pampulitika. Lalo na ngayon, sa pagsusuri niya sa paglaya ni Gng. Gloria Macapagal-Arroyo sa hospital arrest nito.

“Okey lang iyan.” Ganito sa pangkalahatan ang tindig ni Casiple sa paglaya ni Arroyo. Hindi naman daw ito makakatakas ng bansa, at patuloy na lilitisin sa mga nakasampang kaso. Humina rin daw ang baseng pampulitika ni Arroyo, habang “nakapagkonsolida ng kapangyarihan” si Aquino. Maaalis din ang pananagutan ng gobyerno sa karamdaman o posibleng pagkamatay ni Arroyo. Malaya pero hindi talaga malaya ang dating pangulo.

Hindi nakakapanatag ang mga pahayag ni Casiple. Hindi pa rin matagpuan at maikulong ang berdugong si Hen. Jovito Palparan, at walang patunay na nasa bansa pa siya. Kung nagawa niyang magtago sa batas o maikanlong ng batas, paano pa kaya ang amo niyang si Arroyo? At bakit hindi imbestigahan ang sinasabing sakit ni Arroyo? Napakarami na niyang opisyal ang umiwas sa pananagutan sa pagsasakit-sakitan.

Tama si Casiple: Hindi isinampa ang kasong pagsabotahe sa eleksyong 2007 para ikulong si Arroyo. Ang layunin lang nito ay pigilan ang kanyang pagtakas sa bansa – hindi para papanagutin siya kundi para maiwasan ang posibleng pagsiklab ng galit ng mga mamamayan. At bakit humantong sa ganito ang gobyernong Aquino? Dahil mahigit isang taon na ito sa pwesto, wala pa itong isinampang kaso laban kay Arroyo.

Humina ang baseng pampulitika ni Arroyo, lumakas ang kay Aquino? Lalong dapat makulong at hindi mapalaya si Arroyo. Pero hindi: nakalaya siya sa panahong kumpleto ang kontrol ni Aquino sa gobyerno. Pinayagan ang hospital arrest niya noong pinapatalsik si Chief Justice Renato Corona, at nakalaya siya dalawang araw matapos ang State of the Nation Address. Gumaganansya si Arroyo sa mga papogi ni Aquino.

Wala ring pag-alala si Casiple sa postura ng kanyang organisasyong Akbayan noong eleksyon. Hindi ba’t nanalo ang kanilang kandidatong si Aquino sa pangakong papanagutin si Arroyo – sa usapin ng katiwalian at pag-abuso ng kapangyarihan, hindi sa paglabag sa mga karapatang pantao? Mangako ng isang bagay at iba ang gawin kapag naupo? Hindi ba’t ganyan ang tradisyunal na pulitiko? Nasaan diyan ang pagbabago?

Musika sa pandinig ng gobyernong Aquino ang iba pang sinabi ni Casiple: Hindi kabawasan sa “kampanyang kontra-korupsyon at pampulitikang katayuan” ni Aquino ang paglaya ni Arroyo. “Minimal” daw ang pampulitikang epekto nito. Hindi ito pasibong pagsusuri sa reyalidad, kundi aktibong interbensyon sa reyalidad. Nais nitong pahinain ang namumuong protesta laban sa pagpapalaya ni Aquino kay Arroyo.

Sa kanyang SONA, may depensibang patutsada si Aquino tungkol sa “industriya ng kritisismo” laban sa kanya. Kitang-kita kay Casiple ang tipo ng industriya ng kritisismo ng Akbayan: may renda basta’t may renta – prinsipyo ng mga bayaran sa pulitika.

29 Hulyo 2012

Galing ang larawan dito.

Aliw: rebyu sa isang libro tungkol sa hilig sa piano ng mga pilosopong sina Sartre, Barthes at Nietzsche.

Hindi raw totoong hindi umatras kahit minsan ang radikal na mamamahayag na si Alexander Cockburn sabi sa parangal na ito. Heto ang isa pang magandang parangal.

Heto ang magandang pagkukumpara ng ekonomiks ni Aquino at ekonomiks ng guro niyang si Arroyo.

Maita Mia

(1) Nakilala niya si Maita Gomez sa konteksto ng hindi pagkakasundo, sa maagang bahagi ng 2006. May hindi ito nagustuhan sa isang ginawa ng mga aktibista. Kinausap niya si Maita para magpaliwanag. At dahil kilala si Maita na prangka at hindi mahilig makipagbolahan, sinabi niyang mas malamang ay uulitin ang naturang ginawa, hindi man sang-ayon ang kausap. Siguro, nagustuhan ni Maita ang katapatan, ang palagay na mauunawaan niya, ang hindi pagmenos sa kakayahan niyang maintindihan. Doon nagsimula ang malapit na pagkakaibigan hanggang namatay si Maita nitong 12 Hulyo.

Sabi ni Prop. Jose Maria Sison, naganap ang huli nilang pag-uusap ni Maita simula alas-8:00 ng gabi hanggang alas-4:00 ng umaga. Sa ganyang mga kwentuhan din niya nakilala si Maita. Minsan, biglaang pagdalaw niya, pero mas madalas, imbitasyon ni Maita sa hapunan. Mahilig makipagkwentuhan at mahilig tumawa si Maita. Natuwa siguro si Maita na may mga taong hindi sa pagiging beauty queen niya interesado, kundi sa pagiging gerilya at aktibista niya, sa mga pananaw niya sa pulitika at ekonomiya ng bansa. Mahusay lang din niyang naitago ang pagkamangha sa ganda at gaang ni Maita.

(2) Bukas-palad, mapagbigay si Maita. Ibinukas niya ang bahay sa mga kabataang aktibistang kumikilos malapit sa dating bahay niya sa Malate, Maynila. Sabi niya, pinakain at kinanlong siya ng masa kaya panata niyang magpakain at tumulong sa mga nangangailangan. Dagdag pa niya, ang masa, hindi tinatandaan ang pagpapakain sa mga bisita – hindi katulad ng mga naghaharing uri na hindi malimut-limutan. Sa mga usapan, lagi siyang may mababanggit na tinutulungan – magpaaral ng anak, lumipat ng bahay, kumuha ng trabaho. Walang indikasyong siya’y umaasa ng kapalit o nasisiphayo.

Mapagbigay rin si Maita pagdating sa mga pananaw at kwento. “Lahat ng taon ko sa Kilusan, maganda,” sabi niya nang puno ng katiyakan. Hindi raw siya gumising nang patanghali at halos wala ring day-off. Lagi niyang pinag-isipan kung paano mas mahusay na maipapatupad ang mga tungkulin – at agad na tinatasa ang resulta nito. Minsan, maingat niyang tinapat ang isang alyado tungkol sa planong pagrekluta sa natitsismis noong ikalawang asawa ng mister nito. Ang sabi raw ng alyado, “Alam mo, Maita, ikaw ang paborito kong Komunista.” At hindi pa nga siya nagtatapat dito!

Ang maganda kay Maita, mapagbigay man siya sa kwento at komentaryo, hindi ka makakaramdam ng pagmamataas o pangangaral. Hindi rin siya mariringgan ng pagmamaliit o sama ng loob sa Kilusan. Masaya lang siya, sa paglalarawan ni John Berger, manunulat: “Nagaganap ang ligaya kapag kayang ibigay ng mga tao ang kabuuan ng kanilang sarili sa yugtong pinagdaraanan, kapag ang Pag-iral at Pagiging ay parehong bagay [“The Soul and Operator,” 1990, Selected Essays, 2001].” Masaya siyang ibinigay niya ang mga pinakaproduktibong taon niya sa Kilusan, sa sambayanan.

(3) Siguro, dahil handa siyang magbigay at magsakripisyo, matapang si Maita. May kasama raw siya sa New People’s Army na namatay sa tabi niya, habang natutulog sila sa mga cogon ng Gitnang Luzon. Lagi raw niyang kinokontra noon ang mga insureksyunistang pakana ni Felimon “Popoy” Lagman sa kilusang masa, kahit ang kapalit ay ang paglusob ng huli sa kanyang bahay nang sumisigaw. May nagsulat, sa mga kasamahan niya sa Women for Ouster of Marcos and Boycott o WOMB, na hindi siya binatuta sa mga raling kontra-Marcos dahil maganda siya. Hindi totoo, sabi niya.

Noon daw, may kasama siyang lalaking magsasaka sa NPA na minamaliit siya. Ang tingin niya, dahil galing siya sa maykayang uri at isang babae, ang tingin nito ay duwag siya, takot mamatay. Minsan, may “kaaway” o militar sa kanilang erya. Bilang lider ng yunit, nagpanukala siya ng rutang dadaanan para makaiwas sa militar at makatulog sa gabi. Kinontra siya ng kasama, na naggiit ng rutang malapit sa militar. Pumayag siya. Nang nasa delikado na sila, sabi niya “Para! Tigil tayo. Dito tayo matutulog.” Yanig ang buong yunit. Lumapit ang katunggali. “Sige na, kasama. Lumakad na tayo,”  sabi nito.

(4) Masayang kakwentuhan si Maita, parang kabarkada. Walang seryosong usapan ang hindi napapagaan ng ngiti, tawa at halakhak niya. Matalas, simple siyang magpaliwanag; hindi madalas masabi sa mga parangal na isa sa mga unang yunit niya ang Instructors’ Bureau ng Partido Komunista ng Pilipinas. Masarap pakinggan ang boses niyang parang malat, tulad ng kay Lotte Lenya, mang-aawit – “one octave below laryngitis.” Puno siya ng buhay. Minsan, pinilit niya ang mga kaibigan na manood ng bidyo ni BLKD, rapper na kanyang paborito. Kapag nagra-rap na ang kalaban, panay ang sigaw niya: “Gago!”

Handa rin siyang maging sentro ng katatawanan. Nang minsang may humingi ng payo tungkol sa buhay mag-asawa, ang bungad niya, “Una sa lahat, congratulations. Nagkaroon ka ng relasyon na mas matagal sa kahit aling relasyon ko.” Ang tsismis, may nagmumultong white lady sa nabili niyang isla sa Laguna. “Hala kayo, Ma’am,” biro ng mga kaibigan, “dahil kilala kayong tagapagtatag ng Gabriela, magpapatulong sa inyo iyun.” Hanggang may nakaisip ng solusyon: Kapag lumabas na ang white lady, dapat sumigaw si Maita ng “Anti-mining! Anti-mining na ang advocacy ko ngayon!”

(5) Nagulat ang mga kaibigan ni Maita sa biglaan niyang pagpanaw. Alam nilang may diabetes siya pero larawan siya ng katatagan. Kahit mas bata sila, naisip nilang pupunta si Maita sa burol nila, hindi sila ang pupunta sa burol ni Maita. Ni hindi nila siya natanong tungkol sa gusto niyang mangyari kapag namatay siya. Nakasubaybay siya sa bawat yugto ng buhay nila, nagpapayo, nagbibigay ng inspirasyon. Marami pa siyang plano, katulad ng pagsulat ng kanyang memoirs. Ni hindi sila nakapagpasalamat sa kanya sa lahat ng itinulong nito sa kanila. Paanong bigla na lang siyang mawawala?

Totoo, ayaw ni Maita na pinag-uusapan sa publiko ang buhay niya. Pero ang kamatayan niya, na sing-bigat ng Sierra Madre, wika nga, ay naganap sa gitna ng mga kongkretong buhay na kanyang tinulungan at hinikayat. At iyan ay dahil gusto niyang makatulong sa bayang ito, sa Kilusang inaasam niya ang pagtatagumpay. Kahit sa kanyang kamatayan, nagbibigay siya – ng liwanag na hindi man natin laging masusunod ay pwede nating kuhanan ng direksyon. Nagpupugay tayo kay Maita dahil binubuhay ng salaysay niya ang pinakamahusay sa ating sarili bilang tao, progresibo, aktibista, at rebolusyunaryo.

25 Hulyo 2012

Kuha ang mga larawan ni Kenneth Guda ng Pinoy Weekly. Maraming salamat! Kakamatay lang ng hinahangaang radikal na mamamahayag na si Alexander Cockburn, at ang sumulat ng magandang parangal sa kanya, hindi inaasahan – si Louis Proyect. Pagbati kina Angela Stuart-Santiago at Katrina Stuart Santiago sa kanilang mga bagong libro! Ikinararangal kong  malagay sa likuran ng The Filipino is Worth Blogging For!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 151 other followers