Ang mga Unibersidad sa Panahon ng Krisis

Isang patunay ng malalim na diskuntento ng taumbayan sa rehimen ni Pang. Gloria Macapagal-Arroyo ang pagkakaisa ng mga nangungunang unibersidad ng bansa sa panawagan para sa kanyang pagbibitiw. Simula pa noong nakaraang taon, ang mga guro ng Unibersidad ng Pilipinas (UP) gayundin ang mga administrasyon ng De La Salle University (DLSU) at Ateneo de Manila University (ADMU), ay pawang tumutuligsa sa rehimen at nagbuo ng panawagan kay Arroyo na magbitiw. Naging tampok din sila sa malakas na pagkondena sa Presidential Proclamation 1017 at sa panawagang alisin ito. 

Katulad noong panahong pinapatalsik ng taumbayan sina Marcos at Estrada, lutang na laman ng iba’t ibang pampulitikang pwersang kalaban ng pangulo ang mga personalidad mula sa mga unibersidad na ito. Tampok sa mga pagkilos sa lansangan ng mga alyadong organisasyon ng AnakBayan ang mga estudyante ng UP. Namumuno naman sa mga pagkilos ng alyansang Laban ng Masa ang magkaibigang personalidad ng UP na sina Prop. Francisco Nemenzo, Jr. na dating pangulo ng UP at si Prop. Randy David. Aktibo naman sa Bukluran sa Katotohanan ang mga personalidad ng DLSU at ADMU.  

Bagamat nakikilala ngayon sa kanilang tindig sa pampulitikang krisis ang DLSU at ADMU, at bagamat matagal nang nakilala ang UP sa pagiging “sentro ng aktibismo,” sa kabuuan ay konserbatibo ang mga pamantasang ito. Ibig sabihin, mas nag-aambag sila sa pagpapanatili ng sistema at istruktura ng bansa kaysa sa pagbabago nito. Bagamat pawang nakapagpalitaw na ang mga paaralang ito ng mga aktibista at “rebolusyunaryo” – at maging ng mga lider ng mga ito – mas marami pa rin ang nililikha nilang taguyod ng sistema ng bansa. UP din, halimbawa, ang lumikha ng isang Arroyo at Mike Defensor.  

Kaya hindi sa katangian ng mga pamantasang ito ipagpapasalamat o uugatin ang ganitong pagtugon nila sa pampulitikang krisis sa bansa ngayon, at ang pagiging kilala sa aktibismo ng UP. Nasa mga partikular at kongkretong pampulitikang pwersa na nakalubog o umuugnay sa mga pamantasang ito ang paliwanag. Nasa pagsisikap ng mga aktibista sa UP ang pagiging kilala nito sa aktibismo. Nasa pagsisikap ng mga sosyal-demokrata o kaibigan ng mga ito marahil ang pagtugon ng DLSU at ADMU sa pampulitikang krisis. O maaari ring sa mga kaibigan dito ng mga pulitikong oposisyon.   

Sa ganitong kalagayan mailulugar ang tindi ng kabulukan ng rehimeng Arroyo: Naitulak nito ang nasabing mga pamantasan na magsalita at magkaisa laban sa kanya. Hindi pa man sila kritikal at tutol sa pekeng demokrasya ng mayayaman at makapangyarihan sa bansa, tinutuligsa nila ang pandaraya sa halalan at ang pekeng pangulong iniluklok nito. Hindi pa man sila tutol sa sistemang pampulitikang kontrolado ng mga dayuhan at mga naghaharing uri na siyang ugat ng korupsyon at katiwalian sa pamahalaan, nilalabanan na nila ang korupsyon at katiwalian ng gahamang pangulo at ng kanyang mga tauhan. 

Hindi pa man sila tumutuligsa sa pasismong esensyal sa estadong hawak ng mga naghaharing uri, lumalaban na sila sa panunupil sa mga kilos-protesta at paglabag sa karapatang pantao ng mga lumalaban kay Arroyo. Hindi pa man sila naglalantad sa mga ideolohiyang nagkukubli, bahagyang nagtatakip, at lantarang nagbibigay-katwiran sa pagsasamantala at pang-aapi sa nakakarami nating kababayan, kumikilos na sila laban sa pagsisinungaling at panggagago ng pangulo at mga tagapagsalita nito. Sa madaling salita, nagbubukas si Arroyo ng pinto sa kanilang radikalisasyon at lalong pagkamulat.    

Mahalaga ring banggitin na nakaluklok sa pamunuan at kaguruan ng mga pamantasang ito ang henerasyong nakasaksi sa aktibismo ng 1960s at sa paglaban ng taumbayan sa Batas Militar ni Marcos. Kung hindi man sila aktibista o naging aktibista, nakasaksi at nakalahok sila sa matitinding pampulitikang pagbabagong naganap sa ating bansa. Matalinong hinala o palagay na napag-iiba sila ng karanasang ito sa mga nauna sa kanila. Kailangan lang tiyakin, lalo na ng DLSU at ADMU, na hindi lamang paglalabas ng pahayag ang alam nila. Kailangan nilang kumilos sa lansangan kasama ng taumbayan.  

Iyan ang aral ng dalawang Edsa: Mahalaga ang papel ng mga estudyante at guro sa mga pamantasan, pero hindi sapat. Dapat sumanib sila sa pagkilos ng taumbayan.

11 Marso 2006   

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: