Pahabol sa SONA

Sa konsepto, at sa kamay siguro ng ibang klase ng gobyerno, ang State of the Nation Address (SONA) ng presidente ng Pilipinas ay matapat, siyentipiko, at komprehensibong paglalahad ng kalagayan ng bansa at, batay rito, ng direksiyong pipiliting tahakin at tunguhin ng bansa sa pamumuno ng gobyerno. Pangkalahatang plano ito ng sangay-ehekutibo at lehislatibo sa darating na taon. 

Sa kasalukuyan, gayunman, hindi ganito ang SONA sa bansa. Palaging kaduda-duda, kung hindi man mali at binaluktot, ang kalagayan ng bansang inilalarawan dito. Bagamat walang masama kung mangarap ang isang gobyerno, palagi ring nawawaglit sa isip nito ang mga pangakong nilaman ng SONA – para balikang muli kapag papalapit na ang panibago. Sa puntong ito, katulad ng SONA ang piyesta kaysa seryosong pagbubuo ng plano – napapag-usapan ilang panahon pagkatapos, at puwede ring balikan isang taon pagkatapos para paghambingan.  

Maaalala ang SONA 2007 ni Pang. Gloria Macapagal-Arroyo bilang SONA ng pangakong uunlad ang Pilipinas at magiging kahanay ng mga bansa sa Unang Daigdig matapos ang 20 taon. SONA muli ito ng pagratsada ng mga proyektong pang-imprastruktura na ipinangakong gagawin sa iba’t ibang bahagi ng bansa. SONA ito ng pagbabanta sa mga kalaban sa pulitika na huwag humara-hara sa daan ng rehimeng nagpapakilalang nagsusulong ng interes ng sambayanan. Ito na ang ipinagmalaking SONA tungkol sa iiwanang pamana (legacy) ni Arroyo. 

Marami na ang nagkomento sa mga pahayag na ito. Hindi masamang mangarap ang gobyerno na paunlarin ang bansa, pero kung ipapagpatuloy lamang nito ang mga patakarang puminsala na nang husto sa ating ekonomiya at nagpahirap na nang lalo sa mga mamamayan, ang patuloy na uunlad ay ang iilan na dati nang may hawak ng yaman at kapangyarihan sa bansa. Hindi rin uunlad ang bansa kung hindi isasangkot ang mulat na pag-aambag ng masang sambayanan – na magagawa lang kung kanila at para sa kanila ang mga patakaran at gobyerno.    

Hindi rin sapat ang mga proyektong pang-imprastruktura para makamit ang gayong pag-unlad. Marami ang nagsasabing walang pondo ang bangkaroteng gobyerno para sa mga ito. Matutuloy lang ang mga ito, anila, kung uutang ang gobyerno – siyempre, sa dayuhang mga institusyon. Tiyak na huhuthutan ito sa korupsiyon ng tiwaling lokal na mga pulitiko. Kaya nga wastong inilarawan si Arroyo na reynang namigay ng biyaya sa mga basalyo. Matuloy man ang mga proyektong ito, mga dayuhang kompanya ang makikinabang, hindi mga Pilipino.  

Malaking bahagi ng SONA ni Arroyo ang tumatanaw sa hinarap, pasulong. Maraming dahilan ito, ngunit may isang tiyak: hindi magawa ni Arroyo na lumingon – kay Cory Aquino, Fidel Ramos, o Erap Estrada, halimbawa. Kontra-mamamayan ang mga pangulong ito, pero sa ilang mahalagang punto ay mas mainam kay Arroyo. Instrumental si Aquino sa pagpawi sa lantarang mapanupil na paghahari. Ibinenta ni Ramos ang napakaraming pag-aari ng gobyerno, kaya nakapagpakita ng paimbabaw na pag-unlad. Napakapopular sa masa ni Estrada.

Sa kabilang banda, ibinalik ni Arroyo ang lantarang mapanupil na paghahari – na mas batbat ng krisis kumpara sa Batas Militar kaya hindi maideklarang ganoon. Naibenta na ang pinakamabentang mga pag-aari ng gobyerno, at gumuho na ang pantasyang pinagkawingan noon ng pangarap na “Philippines 2000” – ang pagtulad sa Newly-Industrializing Countries o NICs sa Asya. Hindi na kailangang ulitin pang si Arroyo ang pinakakinakamuhiang huling pangulo ng bansa matapos si Ferdinand Marcos. Nagawa niyang pagandahin ang tingin ng madla sa kudeta. 

Sa ganito mailulugar at mauunawaan ang mga ipinangako sa SONA: Patunay ang mismong rehimeng Arroyo ng pagsahol ng krisis na kinasasadlakan ng pulitika at ekonomiya ng bansa. Hindi ito makalingon sa nakaraan at ang kinakaya lamang nito ay tumingin pasulong sa gawa-gawa nitong mapanlinlang na ilusyon. Paano, hindi nito matatanganan – dahil labag sa interes nito – ang tunay na pagbabago ng estado para paglingkurin ito sa sambayanan. Sa ganito pakiming inaamin maging ng tusong pampulitikang pahayag ang krisis ng bansa.  

Sa ganito rin mapapagtibay: Hindi sa mga dayuhang panginoon at sa kasabwat nilang naghaharing mga uri ang hinaharap kundi sa sambayanang nakikibaka para sa kalayaan, demokrasya at sosyalismo – na tanging alternatiba. Kung malayang hahalaw kay Terry Eagleton, marxistang intelektuwal, masasabing “Ang pinakalantad na mangmang na porma ng ideyalismo ay hindi sosyalismo, kundi ang paniniwalang kapag binigyan ng sapat na oras,” papakainin ng sistemang mala-kolonyal at malapiyudal ang buong sambayanang Pilipino.  

01 Agosto 2007 

Basahin din ang “Gloria Propaganda” at “Balik-Aral sa ‘Matatag na Republika’ 

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: