With Nery a Thought

There are always those imbeciles
who identify capitalist development
with the number of computers sold.

– Antonio Negri

Nabasa ko ang “‘The end of capitalism’,” kolum ni John L. Nery na lumabas sa Philippine Daily Inquirer noong Setyembre 22, tungkol sa pampinansyang krisis na bumabayo at sumasalanta ngayon sa ekonomiya ng US at pandaigdigang sistemang kapitalista.

Dito, ipinagtanggol niya ang kapitalismo laban sa mga nagsasabi ngayon ng katapusan ng sistemang ito kaugnay ng krisis. Sa isang antas, ipinagtanggol din niya ang pagpyansa (bail-out) at halos-pagsasabansa – may bahaging naipatupad na, may bahaging pinaplano pa lang – ng gobyerno ng US sa mga institusyong pampinansyang nanganganib na bumagsak nang husto at matindi kaugnay ng pagputok ng housing bubble sa US.

(1)

Sabi niya, hindi nauunawaan ng mga nagsasabi ng “katapusan ng kapitalismo” patungkol sa naturang pagpyansa at halos-pagsasabansa “ang papel na kinakailangang gampanan ng gobyerno, o estado, kaugnay ng pamilihan.” Aniya, “hindi kailanman inabot ng kapitalismo ang katayuan ng pagiging puro: hindi ito kailanman naging purong pamilihan o purong estado lang.”

Oo naman! Alam naman ang puntong ito ng mga Marxista at progresibo sa isang banda at ng mga neoliberal at maka-kapitalismo sa kabila. Ang una, naggigiit ng mas malaking papel ng estado para sa mga mamamayan; ang ikalawa, ng mas malaking papel ng pamilihan para daw sa mga mamamayan. Pero wala namang nagsabing mawawala ang estado para palitan ang pamilihan. Gawa-gawang multo ang kinakalaban ni Nery dito. Para siyang batang pasigaw na nangangaral kung paano gumamit ng gripo – hindi nga lang cute, kundi mayabang.

Ang totoo, para sa mga Marxista at progresibo, karugtong ang pagpyansa at halos-pagsasabansa ng mahabang rekord ng pakikialam ng gobyerno ng US sa merkado pabor sa mga monopolyo-kapitalista at mga oligarko sa pinansya – pabor sa naghaharing uri ng US, sa partikular at sa madaling salita. Ang uring ito naman talaga ang may hawak sa gobyerno, malalaking korporasyon at mga institusyong pampinansya sa US at maging sa mundo.

Kung labag man ang pagpyansa at halos-pagsasabansa sa dogma ng neoliberalismo, tugma ito sa isa pang dogma, na mas makapangyarihan – ang dogma ng palaging pagsusulong sa interes ng naghaharing uri ng US. Kaya nga neoliberal ang US at mga institusyong pang-ekonomiya sa mundo kapag kailangan (kadalasan sa mga bansang mala-kolonya nito, tulad ng Pilipinas) at di-neoliberal kapag kailangan (kadalasan, sa bakuran nito at pagpopondo nang malaki sa militar). Walang permanenteng prinsipyo, maliban sa pagtataguyod sa interes ng naghaharing uri ng US.

(2)

Hindi man tinamaan ng mga tuligsa ni Nery ang mga neoliberal, mayroon pa rin sa hanay nilang hindi makatanggap sa partikular na interbensyong ito ng estado. Sa isang banda, ginawa na kasi nilang relihiyon ang neoliberalismo. Uto-uto sila: Naniwala sa sinasabi noon ng gobyerno ng US at mga institusyong pang-ekonomiya sa mundo, nang hindi nakikita ang tunay na mga ginagawa ng mga ito. Niyakap nila ang matatayog na prinsipyo, nang hindi nakikita ang makamundong mga interes na nagpapakilos sa mga ito.

May mga neoliberal pang humihiyaw ng “Sosyalismo iyan!” sa pagpyansa at halos-pagsasabansa. Mga “kasama (comrade)” raw ang mga opisyal ng rehimeng Bush. Gusto nilang papangitin ang itsura ng sosyalismo sa mata ng publikong kumukulo ang dugo sa galit sa mga ginawa at pinaplanong gawin ng gobyerno ng US. Gusto rin nilang pasagwain ang mga hakbangin ng gobyerno ng US sa tanaw ng isang publikong takot o galit pa rin sa sosyalismo, dahil sa tuluy-tuloy na propaganda ng mga kontra rito.

Pero hindi “sosyalista” ang mga hakbanging ito. Una, para sa mga sosyalista, napakaliit lang ng magiging papel ng mga institusyong pampinansya sa lipunang sosyalista. Ikalawa, sa mga mamamayan pinaglilingkod ng mga sosyalista ang pagsasabansa. Ikatlo, hindi ilalaan ng isang gobyernong sosyalista ang buwis ng mga mamamayan sa oligarkiya sa pinansya at mga tauhan nila. Ikaapat, hindi sosyalismo ang tawag sa pagsasabansa ng mga industriya pabor sa mga kapitalista. May halimbawa na nito ang kasaysayan, at ang pangalan: pasismo.

Gustong banatan ng mga neoliberal na ito ang sosyalismo pero ayaw pa rin nilang kilalaning interes ng naghaharing uri ng US ang pinaglilingkuran ng neoliberalismo. Gusto nilang magmukhang nasa gitna ng Kanan at Kaliwa, bagamat nagtataguyod naman talaga sila sa interes ng sistema. Nagwawala sila ngayon dahil gumuguho ang ilusyon nila sa sistema at sa sarili nila.

(3)

Parang nahulog si Nery sa isang bitag, o madaling mahulog ang mga pahayag niya sa isang bitag sa pagbasa ng publiko: ang pag-isahin o pagsamahin ang mga progresibo na nagsasabi ng “katapusan ng sosyalismo” (dahil ipinapakita ng mga nangyari ang kabulukan at pagiging kontra-mamamayan ng sistema) at ang mga neoliberal na nagsasabi rin nito (dahil inaakala nilang katapusan na ng kapitalismo ang ganito ka-grabeng pakikialam ng estado.)

Sa isang banda, madaling mahulog sa ganitong bitag ngayon. Napakarami kasi ng mga tumututol – na indibidwal at grupo – sa pagpyansa at halos-pagsasabansa sa higanteng mga institusyong pampinansya sa US. Labu-labo ngayon ang mga kumokontra, nagsasama ang mga progresibo at neoliberal. Banggang-bangga kasi ang mga hakbanging ito sa interes ng mamamayang Amerikano, napakabaho.

Sa ilang nabasa ko, marami ang dahilan ng pagtutol. Napakalaki ng pondong mapupunta sa pagpyansa, pondong mula sa buwis – at pawis – ng mga mamamayang Amerikano. Ibig sabihin, dadalhin ang pinaghirapang kita ng mga mamamayan sa mayayaman – na tinatawag ng ibang “baligtad na sosyalismo.” Pagkatapos, ang papyansahan ay mayayamang iresponsableng sumugal at nanloko pa nga sa kanilang mga transaksyong pampinansya, habang palaging sinasabing walang pondo para sa mga serbisyong panlipunan.

May nagsasabing hindi wais ang mga hakbanging ginawa at pinaplano. Anila, isang dahilan kaya nasadlak sa krisis ang ekonomiya ng US ay ang kriminal na kapabayaan at kamangmangan ng rehimeng Bush. Ngayon, uulitin nito ang ganoong krimen sa ora-oradang solusyong inihahain nito. May tutol sa grabeng kapangyarihang gustong ibigay kay Sek. Henry Paulson ng Treasury. Binansagan na nga siyang “Haring Henry” ng midyang mainstream gayung, sabi nga ni Edberto M. Villegas, Marxistang ekonomista, isa lang siyang “utusan” ng monopolyo-kapitalismo.

(4)

At ano itong kahibangan ni Nery tungkol sa New Deal ni Pres. Franklin Delano Roosevelt ng US noong Great Depression ng dekada ’30? Ayon sa kanya, “maaaring dumating na ang panahon para sa isang bagong New Deal.” Pati ang editoryal ng Inquirer noong Setyembre 21, ang “Fighting the fear,” biktima rin ng ganitong kahangalan.

Sa kanyang sikat na librong A People’s History of the United States [1980], inilinaw ni Howard Zinn, progresibong historyador, ang katangian ng New Deal. Aniya, hindi ikinonsulta sa mga mamamayan ang mayor na mga patakaran sa ilalim nito, na naglingkod pangunahin sa malalaking korporasyon at mayayamang magsasaka. Kung mayroon mang konsesyon sa mga manggagawa, iyan ay dahil sa maraming malalakas at militanteng sama-samang pagkilos nila. At mas ito ang ginawa ng New Deal, ang payapain ang mga manggagawang nag-aalsa sa kahirapan.

Pero nalutas ba ng New Deal ang Great Depression, ang suliraning gusto nitong lunasan? Mahigit 30 taon bago isinulat ang editoryal at kolum ni Nery, sinabi na ni Felix Greene, manunulat na sosyalista, sa libro niyang The Enemy: Notes on Imperialism and Revolution [1970] na “Hindi naresolba ang Great Depression… ng mga hakbanging New Deal ni Roosevelt. Ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig ang tumapos sa depresyong ito.” Isinasatinig ni Greene ang analisis sa New Deal ng maraming progresibo sa US at buong mundo.

Suportado ang ganitong pagsusuri ng mga datos ng kawalang-trabaho at Gross National Product ng US noon. Matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, muling nagbanta ang isa na namang depresyon sa US. Bunsod na rin ito ng lalong paglawak pa ng produksyong industriyal noong panahon ng digma – bagay na nagparami sa suplay ng mga produkto kumpara sa kakayahan ng mga mamamayang bilhin sila. Naresolba ito, muli, sa pamamagitan ng digma (Korean War) at interbensyong militar ng US (sa Greece at iba pang bansa).

Simula sa panahong ito, ayon kay Greene, napatunayang “tanging sa pagiging ekonomiyang pandigma (war economy) lang makakatawid-buhay ang ‘matagumpay’ na sistemang Amerikano.”

(5)

Sa dulo, ipinagtanggol ni Nery ang kapitalismo. Tinuligsa niya ang kontra-kapitalistang mga sulatin ni Jose Maria Sison. Mga “denouments-in-search-of plots” daw ang mga ito, mga pagtatapos na walang kwento. Aniya, “Laging mula sa loob ng kapitalismo ang pinakamahuhusay na kritisismo rito,” na para bang taga-ibang planeta si Sison. Pagkatapos, pinuri niya ang napaka-karaniwan nang pagsusuri ni Joseph Schumpeter, ekonomistang Austriano, na likas sa kapitalismo ang “mapanlikhang pagwasak (creative destruction).”

Sa huli, sabi niya, “Pero (kung hindi ka mabubuhay nang wala ang iyong cell phone o kompyuter, dapat alam mo ito, kahit sa antas ng sapantaha) ang tunay na lihim ng kapitalismo, simula’t sapul, ay ang kakayahan nitong paunlarin ang sarili (self-generation), kakayahan nitong muling mabuhay (regeneration). Lihim ito na hindi kailanman nalaman ni Marx.”

Sa tingin ko, hindi patunay ng husay sa pagsasakongkreto ng teorya ang halimbawa niya – mga cell phone at kompyuter – kundi ng kakitiran ng pag-iisip, at ng buhay marahil. Nagmukha tuloy cheap – cheapaz, cheapazki, cheapang, cheapangga – ang teorya ni Schumpeter. Oo, nagagawa ng kapitalismo na lumikha, magparami at magpopularisa pa nga ng kung anu-anong kalakal at gahetong todong pinupuri ngayon ng mga burgis at petiburgis. Pero ano’ng kapalit?

At kung paglikha, pagpaparami at pagpopopularisa rin lang ng mga kalakal at gaheto ang gustong sabihin ni Nery na lihim ng kapitalismo, huli na siya sa pansitan. Bagamat malupit na kritiko ng kapitalismo si Marx, matalisik siyang manunuri nito. Ang Communist Manifesto ang isa sa mga sulatin niya (at ni Engels) na piinakamadaling unawain. Sana’y basahin o balik-aralan ito ni Nery. Dito, at sa marami pa niyang sulatin, ibinunyag ni Marx ang lihim na ipinagmamalaki ni Nery.

(6)

Ang problema kasi, hindi tinutukoy ni Nery at ng nabanggit na editoryal ng Inquirer ang ugat ng pampinansyang krisis. Nagkasya na ang huli sa pagsatsat tungkol sa “kalayaang walang responsibilidad,” “mga kalabisan,” at “pagkaganid” – na parang ang kulang at solusyon lang ay “interbensyonismo ng estado” – at pangangaral at pamamalo sa pwet siguro. Tulad ng ipinapakita ng mga pangyayari, gayunman, pagsasalba (pagpyansa at halos-pagsasabansa) at paghihigpit (regulasyon) lang ang gagawin ng estado ng US.

Pero bakit ba hinikayat o nahikayat ang mga mamamayang Amerikano na mangutang sa murang interes nang kolateral ang kanilang bahay na tumataas noon ang presyo? Nagkakaisa ang marami na dito nag-ugat ang kasalukuyang krisis, bukod pa sa pagsamantala ng mga institusyong pampinansya at kapabayaan ng gobyerno sa kalagayang ito. Pero ano ang paliwanag? Dahil likas na makasarili, ganid pa nga, ang mga tao?

Isa pa rin sa pinakamatalas ang paliwanag ni Sison. Aniya, simula noong dekada ’70, nabansot na ang kita ng mga mamamayang Amerikano. Pagkatapos, “Ginawa ng ‘neoliberal’ na mga gumagawa ng patakaran at manedyer ng ekonomiya ng US ang housing bubble para mabigyan ang mga kabahayan sa US ng artipisyal na pagkukunan ng dagdag pang pautang para sa pagkonsumo, na nagpanatili sa kanilang papel bilang pinakamalaking merkadong pangkonsyumer ng mundo sa kabila ng pagbagsak ng industriya at regular na trabaho sa US.”

Resulta ang krisis, samakatwid, ng mga suliranin sa tunay na ekonomiya – hindi lang sa ekonomiyang pampinansya. Resulta ito ng krisis ng labis na produksyon ng kapitalismo, kung saan napakarami ng nalilikhang kalakal kumpara sa napakababang kita-kakayahan ng mga mamamayan para bilhin ang mga ito. Dahil mababansot at posible pang bumagsak ang ekonomiya kung walang pagkonsumo, kailangang buyuin ang mga mamamayan na bumili.

(7)

Sa puntong ito makikita ang kapalit ng mga cell phone at kompyuter na ipinagmamalaki ni Nery, na para bang hindi uunlad ang syensya at teknolohiya sa ilalim ng sosyalismo. Hindi sa mga manggagawa napupunta ang malaking bahagi ng halagang nalilikha nila, kundi sa mga kapitalista. Sila ang mahalaga sa produksyon pero sila ang binabarat ang kita. Dahil nagtrabaho sila nang todo, mawawalan sila ng trabaho – dahil dadami ang produktong hindi naman nila mabibili at babagal ang negosyo. Kapag sumadsad ang krisis, sila pa rin ang tatamaan nang husto.

Sa isang antas, totoo ang sinabi ni Schumpeter, at diyalektikal na prase naman ang “mapanlikhang pagwasak.” Pero sa yugtong ito ng kapitalismo, mas pangunahin at mabigat ang pagwasak kaysa paglikha. Grabeng yaman ang nililikha ng kapitalismo para sa iilan, habang grabeng karalitaan at pagkabusabos ang nililikha nito para sa nakakarami. Sa buong mundo, ang buhay ng mayorya ay walang tigil na pagtatrabaho at paghahanap ng ikabubuhay. Ayos pa rin ang kapitalismo, sabi ni Nery, dahil may cell phone at kompyuter naman tayo.

Sa simula ng sanaysay niya, sabi niya, “mabilis na nagiging kaalamang kumbensyonal” ang paniniwala sa “katapusan ng kapitalismo.” Talaga? Saan?

Lumang taktika at kumita na iyan: Ang umastang rebelde at palaban habang nagsusulong ng konserbatibong kaisipan.

29 Setyembre 2008

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Comments

  • kenneth guda  On September 29, 2008 at 7:47 pm

    Maganda at minsa’y nakakatawa ang kritika mo sa kolum ni Nery!

    Medyo simplistiko lang naman ang mga argumento niya — pero siya kasi ang mas aksesible sa madla dahil nababasa sa PDI. Kamangha-mangha ang pagdedepensa niya sa kapitalismo — halos bulag na pananalig na pagagalingin nito ang sarili. Narinig ko ito sa panayam kay Bill Gates sa CNN kamakailan hinggil sa krisis. Parang ang dating, sa panahon ng krisis, manalig lamang sa kapitalismo, at, voila, “God will provide.” Nakakatakot ang pundamentalismong ito. Kung sa mga Born Again, nakakita lang ng “pilay” na lumakad ay naniwala na sa “milagrosong” preacher, Si Nery, nakita lang ang kanyang hitech na cellphone at computer, naniwala na sa milagro ng kapitalismo. Buti pa si Judeal, malaki ang kinita, nakapag-sex change pa. Siya, malabong magiging kasingyaman ni Bill Gates.

    Aktwali, medyo pareho rin naman kay Nery ang direksiyon ng pagsusuri ni Walden Bello sa krisis (hindi ko alam kung saan nakalagay sa web, pero may nagforward sa akin ng “primer” niya hinggil sa krisis). Ang punto ni Bello, krisis sa sobrang produksiyon lamang ang ugat ng pagbagsak ng Wall Street. Tama namang sabihin iyon. Pero para tumigil na doon, parang sinasabi niyang kapag nagpatuloy na muling lumikha ng tunay na yaman ang sistemang kapitalista (i.e. pinatupad ang industriyalisasyon ng agrikultura ng mahihirap na bansa, atbp.) at hindi aasa sa ispekulasyon at pinansiyalisasyon, matatapos na ang problema nito.

    Pero para makapaglikha ng tunay na yaman, dapat pawiin muna niya ang pagsasamantala at palayain ang produktibong mga puwersa (manggagawa at magsasaka) sa lipunan. Papayag ba siyang palayain ito? Siyempre hindi. Parang kumuha siya ng kutsilyo at sinaksak ang sarili — Hinding hindi niya ito gagawin.

    Ang direksiyong tinatahak ng pagsusuri ni Bello ay bulag ding pananalig sa “self-regeneration” ng kapitalismo. Aniya, titindi lang ang krisis hangga’t may sobrang produksiyon, pero tahimik siya sa dahilan ng huli. Tahimik siya sa kadahilanan ng pagkabansot ng ekonomiya ng mundo na likha ng pagsikil sa produktibong mga puwersa ng lipunan. Sa kanyang pananahimik, umaasa siya sa mga reporma sa loob ng kapitalismo.

  • Contras  On September 30, 2008 at 8:52 am

    Hindi ko makalimutan tong soundbyte na to. “The most eloquent eulogy of capitalism was made by its greatest enemy. Marx is only anti-capitalist in so far as capitalism is out of date.”- Albert Camus
    Accumulation/expanded reproduction/the ability to create surplus value : labor power as a commodity/wage labor …hindi ba ito ang sikreto ng misteryo ng incredible at unprecedented na dynamism ng kapitalismo, why it won’t cease laying golden eggs? More than, say, the invisible hand, supply and demand, weberian rationalization and efficiency…?

  • kapirasongkritika  On September 30, 2008 at 5:01 pm

    @ Kenneth Guda: Salamat sa pagba-blog! Mabuti naman at natawa ka. Pinipilit kong maging nakakatawa minsan. Natawa ako sa “God will provide,” dahil lagi kong biro iyan sa personal na buhay. Hehe. Pero alam nating may magpo-provide talaga sa krisis na ito, at hindi ang Diyos iyun. Hehe.

    Hindi ko pa nababasa ang isinulat ni Walden Bello. Obserbasyon ko kasi sa iba niyang akda, nababanggit ang pagsusuring Marxista, pero may kung anong siwang sa pagitan nito at ng mga pagsusuring inilatag niya — hindi swak. Kaya parang nakalutang lang ang Marxismo o ibang pagtanaw lang talaga ito.

    Medyo malabo kasi ang mga tindig ni Bello sa usapin ng alternatiba, kaya nga ang “Another World is Possible” ng World Social Forum niya/nila, hindi mapangalanan ang ibang mundong iyon. Autism kaya? Hehe.

    @ Contras: Nauna ka talagang nagkomento, ah. Dapat lang, kasi parang binigyan mo ako ng tungkulin sa huling komento mo. Hehe. True, matindi rin ang pagkilala ni Marx sa kapitalismo, sa kabila ng matindi ring pagbanat niya rito.

    Magaling ang punto mo! Iyun nga ang sikreto, sabi ni Marx, ang surplus-value. Ito iyung sinabi ni Engels na rebolusyunaryong tuklas ni Marx. Pero nitong nakaraang mga dekada kasi, may mga talakayan kahit sa hanay ng mga Marxista — na ang iba’y naging “post-Marxista” — tungkol sa sikreto ng pagtagal sa daigdig ng kapitalismo. Tanggap nila ang nasabi ni Marx sa itaas, pero naghahanap pa sila ng dahilan kung bakit hindi napabagsak ang kapitalismo sa kabila ng pag-asa nilang magagawa ito. Ingat lagi!

  • Contras  On September 30, 2008 at 10:41 pm

    off topic: does bello want socialism? siguro parang isang social democracy, i agree, a regulated capitalism, regulated markets, a strong ‘activist’ state discplining corporations and banks, a strong public sector, economic planning, strong social movements which..should we call this civil society? globally parang ganun din yata, a multi-polar world, regulated trade and capital flow. pero if he were asked that question, ” do you want socialism?” i think his response would be a chuckle and “which socialism?”, with allusion to, of course, the Soviet and Eastern European ‘failures’.

  • kapirasongkritika  On October 1, 2008 at 7:35 am

    Contras, korek. Ang problema niya, parang vibrant civil society ang starting point niya, parang hindi keen on grabbing state power.

    Pero depende siguro kung sino’ng magtatanong. Kasi kung “fellow progressives” in the Global South, baka sabihin niya, taas noo, “Yes!” Tapos hindi naman pala sosyalismo iyung ilalarawan niya.

    Mas malabong tendensiya sa Akbayan! si Joel Rocamora. Dapat daw, sabi niya sa isang kolum niya dati, we struggle against the system and build something, kung ano iyun, mahirap pangalanan. Parang may nasabi si Lenin na iyun ang esensya ng rebisyunismo. Hehe.

  • E.P.  On October 2, 2008 at 6:42 am

    parang nzi lang yan eh. may socialist sa pangalan pero gawi’y iba naman. hehe. klasikong kaso ng cherry picking ng mga modernong rebisyunista.

    anyway, anung tsesmes etong “Tanggap nila ang nasabi ni Marx sa itaas, pero naghahanap pa sila ng dahilan kung bakit hindi napabagsak ang kapitalismo sa kabila ng pag-asa nilang magagawa ito.?”

    ito ba yung tinutukoy na humanism and marxism eklachuchu noong 1970s? pa-expound naman papa teo (with matching beautiful eyes)

  • kapirasongkritika  On October 3, 2008 at 1:22 am

    Ano ako, si Ernie Baron? Hehe.

    Sabi kasi ni Contras, paglikha ng labis na halaga (surplus-value) ang lihim ng kapitalismo. No problem, sang-ayon tayo rito.

    Pero ang noong 60s at lalo na noong 70s, iyung mga Marxista at post-Marxista sa Europa at US, naghanap ng dahilan kung bakit di mapabagsak ang kapitalismo. Ito ang madalas nilang tukuying “lihim” ng sistema.

    Bakit sa kabila ng matinding galit ng mga tao rito, matinding krisis, matinding karalitaan, at lahat-lahat na, hindi pa rin ito bumabagsak? Na parang nagagamit pa nga nito ang mga paglaban dito. Nakatipon sa mga pangkating “New Left” ang nag-isip nang ganito.

    Ito ang tinutukoy ko. Di ako pamilyar sa tinutukoy mo, pero ang nauso noong 70s ay ang pilosopong Pranses na si Louis Althusser, na kontra sa humanismo at mas pabor sa istrukturalismong itinataguyod niya.

    Sana nakasapat ang sagot. Hehe.

  • ina  On October 3, 2008 at 8:30 am

    bet! yun lang, bow.

  • kapirasongkritika  On October 3, 2008 at 1:44 pm

    Salamat, Ma’am Ina!

  • E.P.  On October 3, 2008 at 11:59 pm

    anung agree tayo?!

    joke lang hehe.

    sa isang reader tungkol kay derrida ko ata nabasa to, yung diskurso hinggil sa humanism at marxismo.

    anyway.

    yung ideolohikal na aparatong pang-estado ba ang tinutukoy mo sa sinipi ko mula sayo? meron akong nahagilap kay fiske, kinumpara nya ang sikososyal at ideolohikal na aspeto ng mga teorya ni marx (false consciousness), gramsci (hegemony), at althusser (overdetermination). na ito raw ang naghihiwalay sa imahinaryo at aktwal na kalagayan. yun ba tinutukoy mo sa sipi? pakibigyan linaw ako kapatid.

    sori, matagal na rin kasi akong walay sa akademya. limitado na lamang ang aking kadiskusyon, karamihan hiwalay na rin sa mga teorya eklachuchu.

  • kapirasongkritika  On October 4, 2008 at 9:10 am

    E.P.: Ah, hindi ka pala agree, ha. Hehe.

    Isang halimbawa iyung teorya ni Althusser hinggil sa ideolohikal na mga aparato ng estado o Ideological State Apparatuses ng paghahanap ng dahilan ng katatagan ng kapitalismo.

    Kung babasahin mo iyung “Ideology” ni Terry Eagleton kung saan sinuri niya ang iba’t ibang teorya ng ideolohiya, gayundin ang “On the Sublime Object of Ideology” ni Slavoj Zizek, makikita mong inilulugar nila bilang lokal na mga teorya ang kina Antonio Gramsci at Althusser — ibig sabihin, totoo sa partikular na mga lokalidad, hindi sa lahat ng panahon.

    Para pa nga kay Zizek, halimbawa ng ideolohiya rin ang paghahanap ng unibersal na teorya ng ideolohiya. Hehe.

    Ako man, “walay” na rin sa akademya. Hehe.

  • Contras  On October 5, 2008 at 6:54 am

    Everyone’s shouting regulation. This isn’t a very great year for neoliberals.

  • kapirasongkritika  On October 5, 2008 at 9:36 am

    True. Napanood ko ang debate ng mga vice-presidentiables. Kahit pala sina Sarah Palin at Joe Biden. Si Palin, “greed” ang sinisisi, parang editoryal ng Inquirer. Hah!

  • E.P.  On October 6, 2008 at 11:35 pm

    huhuhuwaw! sige nasa reading list ko na yan. meron akong photocopy ng eagleton kaso on lit. itong kay zizek ang palagay ko’y mahirap hanapin. may alam ka bang bookstore na meron? o kaya yung merong verso press na mga libro.

    maraming salamat sa paglilinaw, mr T. at patawad sa digression.

  • kapirasongkritika  On October 7, 2008 at 7:55 am

    E.P.: Naku, wala pa akong alam na bookstore dito sa bansa na nagbebenta. Maganda raw ang Fully Booked, pero hindi pa ako nakakapunta doon. Mas panghihiram ang paraan ko. Mayroon yata sa library ng UP. Kung wala doon, siguradong mayroon sa Ateneo. Hehe. Walang anuman! Salamat forever sa pagdalaw!

  • Contras  On October 7, 2008 at 8:17 am

    Of course they’ll blame greed. How else will a moralistic, endemically capitalist society ever make sense of it? They’ve had economic crashes since the 1800s but they have not gone past blaming greed. Parang, can we not all just pause and contemplate how sensible marxian analysis actually is?

    Re: Bide-Palin debate: Palin was so unbearably cheesy i had to switch the channel each time it was her turn to speak. the winking, the smiling, the folksy words, the shouit out to the third graders..wtf? i especially hated her concluding statement… america being the ‘shining city on a hill’, bheing a beacon of light to the world. Tapos her recent comments about Obama, about people who “hate america” Feeling talaga ng mga amerikano may special place sila sa mundo. Feeling ba nila we just hate America, parang “Oh they just hate me becuase Im so good”. Ano to, plot ng isang teen drama show? I’m sorry but they really deserved 9/11. They are really totally oblivious of how much destruction and suffering they have caused and are causing this world. Parang kalabit lang yung 9/11. I do not wonder a bit how soem people can feel no remorse in inflicting pain to Americans. Of course we know this is unmarxist yea that’s all fine and dandy but seriously, don;t we just all share this hatred? I also will not also wonder if the republican tikcet wins considering the american electorate actually gave bush a second term. Napaka wais talaga ng choice at packaging dito kay palin, a woman who poses as a maverick, an outsider, a party pooper, a gatecrasher, a commoner, rednecki-ish, a mother with a soft side, who understands, tapos pag tinanong mo na sa mga patakaran, ayun, neoconservative, tax cuts for the rich, gunboat diplomacy. americans will be americans. i pity american socialists, how will they ever make inroads in this kind of society?

    Back to cheesiness, did biden sell you on this whole trying to trun around the advantage sarah palin is getting because she’s a woman on account of whcih she supposedly understands household issues better. (Biden: “The notion somehow that because I’m a man I don’t know what it’s like to raise two kids alone, I don’t know what it’s like to have a child you’re not sure is going to make it…[dramatic pause] “I understand. I understand.”)
    Ewan ko lang ha for all we know he is realy a chauvinist pig all his life but 1) its just smart how ….suddenly he’s the vicitm of sexism 2) the delivery was, well, umm…good? great? perfect?

  • kapirasongkritika  On October 7, 2008 at 8:52 am

    Contras, salamat sa napakagandang mga punto!

    Ang point ko doon sa greed, pareho sila ng Inquirer ng pagsusuri. Kapag pareho mo si Sarah Palin ng pagsusuri, at kahit si Joe Biden, hindi ba dapat magsuri ka ulit? Hehe.

    May mga pabor naman sa kapitalismo pero mas makatotohanan sa pagtukoy sa sanhi ng krisis: kawalan ng regulasyon, halimbawa.

    You are so Zizek when you said Americans deserve 9/11. Parang “They should have known it was coming” ang pormulasyon niya. Sa ganitong medyo tricky statements, maganda kung may porma ng sining na makakapagsabi nito sa mga Amerikano.

    Naku, pareho kayo ng pagsusuri ni Jacques-Alain Miller, isa ring Lacanian (at hindi BuLacanian, Hehe), kay Sarah Palin. Tingnan mo itong link na ito:

    http://www.lacan.com/jampalin.html

    Namaksimisa niya ang modang biktima niya para makaupak nang todo sa kalaban. Hehe.

  • COntras  On October 8, 2008 at 6:59 am

    exag lang ako sa greed. minsan sa today show they were somewhat talking about a new america emerging out of this crisis, more prudent, more austere, mas matipid. at isang article sa asian wall street journal, na back to basics na ang mga bangko, mula sa mga investment bank na may mga sobrang komplikadong financial instruments at abstraktong algoritmo tungo sa mga depost banks, mga bangkong marmol na tumatanggap ng mga piggy bank. and of course, all this talk about regulation.

  • kapirasongkritika  On October 9, 2008 at 1:39 am

    “The humbling of American capitalism” nga ang sabi ni Randy David. Pero humbling lang kung sa buong bansa. Mas naging arogante nga as far as the ruling classes are concerned. Baka palaganapin din ang Buddhism, na sinasabi ni Zizek na mahalaga sa well-being ng mga tao sa kapitalismo ngayon.

  • Contras  On October 21, 2008 at 6:44 am

    The neoliberal consensus is coming to a close. The spokesmen of capital and the mainstream media agree. Wither the Reagan-Thatcher era. Welcome back Keynes and welfarism. Le laissez-faire, c’est fini says Sarkozy. Brown broaches reforming Bretton Woods. Even Gloria talks about self-sufficiency and energy independence. Isn’t it a great time to be a socialist?

  • kapirasongkritika  On October 21, 2008 at 4:27 pm

    Oo nga. Ano kaya ang ipapalit? Mukhang structures of governance na nagpapanggap na demokratiko. Baka hindi rin Keynes (dahil bigo na nga itong lutasin ang sumunod na krisis noong 1970s) o Welfarism (dahil resulta ito, sa malaking bahagi, ng banta ng mga bansang sosyalista noong panahong iyon).

    Syempre, it’s a great time to be a socialist — though some would say na lagi naman, at fighting for national-democratic liberation with a socialist perspective in particular.

    May nalimutan pala akong idagdag sa essay na ito, na lagi kong naaalala pero ngayon ko lang talaga maihahabol: Hindi pa ito katapusan ng kapitalismo dahil kailangan ng rebolusyon para mangyari iyon. At wala pang ganoon. “Sosyalismo o barbarismo” ang hinaharap, sabi ni Rosa Luxemburg. Wala pang sosyalismo, kaya nakikita natin ang patuloy na pagsadsad sa barbarismo ng kapitalismo.

    Salamat ulit sa thought-provoking comments, Contras!

  • Contras  On November 2, 2008 at 5:30 am

    Re: greed. i think americans or most of them tend to be greedy. they have a strong sense of entitlement. their greed made china the prosperous giant it is now. we know the ‘generative matrix’ of that greed is m-c-m’. i reconsidered greed after remembering ‘after theory’.

  • kapirasongkritika  On November 3, 2008 at 5:09 pm

    Pwede naman talagang maging makasarili ang mga tao lalo na kung hinuhubog — siguro, pinupwersa rin — na maging ganoon. Pero lalabo ang isyu ng krisis kapag iyun ang nagiging diin at paliwanag pa nga.

    Sabi ni Pao Yu-Ching, isang manunuri sa mga usaping kaugnay ng Tsina, pinapautang ng Tsina ang US para mabili nito ang mga produktong ibinebenta ng mga Tsino.

    Bakit mo naalala ang greed after mong maalala ang “After Theory”? Enlighten us. Hehe.

  • Contras  On November 4, 2008 at 6:39 am

    ewan ko ba. siguro the way morality and the good life were discussed in a way i thought only conservatives could. hindi ko naalala ang greed per se pero siguro parang its not so bad using these seemingly unpolitical categories. i recall a postmarxist saying speaking of politics in the register of morality is a way to smother antagonisms and cloak the properly political stakes in them. after theory tells me we can talk politics in moral terms.

  • kapirasongkritika  On November 4, 2008 at 7:26 am

    Parang may ganyan ngang mga mode ang ilang teorista, ano? Na no to using the language of morality sa political issues, lalo na ang good vs. evil.

    Pero sabi ni Brecht, mababago natin ang reyalidad mula sa mga aral din ng reyalidad.

    At sa kasaysayan, kapag nakakapagmobilisa nang maramihan ang mga tao, palaging tining na tunggalian ng mabuti at masama ang nagaganap. Maaaring mayroon at hindi dominante — sa minimum.

    Pero depende rin siguro sa sitwasyon at usapin. Parang maaampat kasi ang pagpapalalim ng usapin ng kapitalismo, sa tingin ko, kapag pagkagahaman na agad ang tumampok. Hehe. Ang punto nga, hinuhubog ng sistema ang mga tao na maging gahaman.

Trackbacks

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: