SecondNery Thoughts

Sa wakas! Sa “Sucking people dry,” sumagot na si John L. Nery (kolumnista ng Philippine Daily Inquirer) sa tugon ni Carlos H. Conde (mamamahayag ng New York Times) sa kritisismo ni Nery sa naunang isinulat ni Conde tungkol sa krisis ngayon ng pandaigdigang sistemang kapitalista. Ang tagal ni Nery, ah. Pero sekundaryong usapin iyon, hayaan na natin.

(May isinulat din akong tugon sa naunang kolum ni Nery pero hindi niya ako tinukoy sa ikalawa niya – kahit nakita kong may naglagay ng link ng sagot ko sa seksyong komento ng isang entri sa blog niya. Ayos lang, sekundaryang usapin din iyun. Cheapaz na mahadera lang naman akong hanap-away at takaw-gulo. Tutal, kahit paano, naging maingat na siya – hindi na inulit ang mga pinuna kong mali niya. At iyun ang mahalaga.)

(1)

Pero pilit man niyang ikaila, binabago ni Nery ang paliwanag niya. Noong una, sabi niya, may lihim ang kapitalismo na hindi nalaman ni Marx at iyan ay ang kakayahan nitong paunlarin ang sarili. Mga cellular phone at kompyuter ang ginamit niyang halimbawa. Ibig sabihin, pagpapaunlad sa mga kalakal, batay sa pagpapaunlad sa agham at teknolohiya – na makaisang-panig na pinupuri naman ng maraming petiburgis ngayon – ang itinuturing niyang “kakayahan” ng kapitalismo na “nailihim” kay Marx.

Ngayon, sabi niya, ang lihim na kakayahang tinutukoy talaga niya ay ang “abilidad ng demokratikong estado na mag-aruga ng diwa ng pananagutang panlipunan (social responsibility).” Sinipi niya iyan sa liberal na historyador na si Arthur Schlesinger, Jr. Pero sekundaryong usapin ang pagbabago niya ng posisyon. Sige na nga: Kunwari iyun talaga ang ibig niyang sabihin. Baka hindi lang natin naintindihan noong una – na para bang napakahirap unawain ng napakasimple niyang punto at panulat.

bush-obama-s

(2)

Pero ano daw? Noong una, ang sinasabi ni Nery na lihim na hindi alam ni Marx ay malinaw na alam ni Marx – hindi lang alam ni Nery. Ngayon naman, para niyang sinisiraan si Marx dahil hindi nito nalaman ang “lihim” na si KC Concepcion ay anak talaga ni Sharon Cuneta kay Weng-Weng. Akma ang halimbawa: una, hindi inabutan ni Marx ang tinutukoy niya at ikalawa, hindi totoo ang “lihim” na ipinagmamalaki niya.

Patunay kahit ang mga sipi ni Nery kay Schlesinger. Sabi ng huli, may “abilidad ang demokratikong estado” – ibig sabihin, ang kapitalistang Estado – “na mag-aruga ng diwa ng pananagutang panlipunan.” Pero bago nito, sinabi niyang “Nakatawid-buhay ang kapitalismo dahil sa mahabang kampanya, na isinulong ng liberalismong panlipunan sa harap ng kapitalistang paglaban, para bawasan ang paghihirap, at sa gayon ay ang sama ng loob (resentment) at pagnanasang rebolusyunaryo, ng mga pinagkaitan bunsod ng aksidente ng kapanganakan o kapalaran ng pantay na pagkakataon sa buhay.”

Nagbabanggaan ang dalawa. Iyung una, pumupuri sa kapitalistang Estado; iyung ikalawa, pumupuri sa “liberalismong panlipunan” – na isang kilusang tumatagos at humihigit sa Estado. Kung kinailangan pa ng “kampanya… ng liberalismong panlipunan” para magpatupad ang kapitalistang Estado ng mga reporma, pwede bang sabihing may “diwa” ito ng “pananagutang panlipunan”? Kung kinailangan pa ng misis mong sampalin ka para lang kumuha ka ng isang basong tubig, masasabi bang mapagkalinga ka?

(3)

Malamang, ang tinutukoy ni Schlesinger na “demokratikong estado” ay ang gobyerno ni Franklin Delano Roosevelt – historyador siya ng gobyerno ng huli – at ang patunay ng sinasabi niyang “abilidad” ay ang New Deal na ipinatupad ni FDR noong Great Depression ng dekada 1930. Sa kontekstong ito, at sa iba pa, masyadong simplistikong tawaging “liberalismong panlipunan” ang mga kilusan at kampanyang pumwersa sa kapitalistang Estado na magpatupad ng mga reporma. Pinagmumukhang maamo ng katawagang ito ang mga kilusan at kampanya na sa totoo’y dapat tawaging radikal.

Dapat tandaang naharap ang gobyerno ni FDR sa matinding depresyong pandaigdig, sa paglakas ng mga pwersang sosyalista na ipinakita ng tagumpay ng Rebolusyong Bolshevik noong 1917, at sa pagsulong ng pasismo sa iba’t ibang bahagi ng Europa. Malakas din ang progresibong kilusan ng mga mamamayang Amerikano sa panahong ito, gaya ng naisalaysay ng progresibong historyador na si Howard Zinn sa kanyang A People’s History of the United States [1980] at You Can’t be Neutral on a Moving Train [1994]. Sa gitna ng lahat ng ito, napresyur si FDR na magpatupad ng ilang mayor na reporma.

Hindi lang mga tagamasid ang nagsasabing naitulak si FDR ng mga salik na ito. Kahit si FDR mismo, umaamin. Aniya, “Nakumbinsi akong magkakaroon tayo ng rebolusyon sa US at pinagpasyahan kong maging lider nito at hadlangan ito. Mayaman din akong tao at tumakbo kasama ang mga tulad ninyo. Nagpasya akong mas mabuti na ang kalahating tinapay kaysa wala – kalahati sa akin at kalahati sa inyo at walang rebolusyon.” (Kongklusyon ni Richard Seymour, sosyalistang blogger na pinagkunan ng siping ito: “Kung gusto n’yong maging mala-FDR si Obama, bantaan n’yo siya ng rebolusyon.”)

Tapos, may mga repormang ipinatupad si FDR na dalawa ang mukha, hindi purong positibo. Dahil sa lakas ng sama-samang pagkilos ng mga manggagawa at mamamayan – at, ayon kay Meghnad Desai [Marx’s Revenge: The Resurgence of Capitalism and the Death of Statist Socialism, 2002], dahil bundat sa tubo ang malalaking korporasyong industriyal mula sa mga kontrata sa gera – naobliga at kinaya ng gobyernong US na kilalanin ang karapatan ng mga manggagawa na mag-unyon at magwelga. Kaakibat nito, gayunman, ang mga regulasyon sa nasabing mga hakbangin ng mga manggagawa.

pr-00013-cfranklin-roosevelt-with-flag-and-map-posters

(4)

Nabanggit ni Nery na kritiko si Schlesinger ng gobyerno ni Ronald Reagan. Sa isang banda, dapat lang. Hindi lang binaligtad ng rehimeng Reagan ang mga repormang ginawa ng rehimeng FDR, itinodo pa nito ang pagsalungat pa-Kanan. Sa kabilang banda, bakit naman? Pareho lang naman sila ng uring pinagmulan, pareho pa ngang swabe sa midya. Ang kaibahan lang, naharap si FDR sa malakas na presyur mula sa loob at labas ng US at naobliga ang naghaharing uri sa US na bumigay. Si Reagan, sa kabilang banda, ay bahagi ng opensiba sa mga mamamayan ng naghaharing uri.

Matapat si Schlesinger sa mga patakaran ng rehimeng FDR kaya siya kritikal sa rehimeng Reagan. Sa usapin ng mga patakarang pang-ekonomiya, konsistent siya sa paninindigan. Pero ipinapakita ng pagkakaiba ng dalawa na mali ang sinabi niya tungkol sa “abilidad ng demokratikong estado” – hindi lang dahil hindi tampok ang nasabing abilidad, kundi dahil hindi ito pang-Estado kundi pang-rehimen lang. At kinailangan pa ngang bombahin ng iba’t ibang presyur ang isang rehimen para magpatupad ng mga reporma.

(5)

Pero sekundarya, kung hindi man malayong sekundarya, ang pagpapatupad ng mga repormang maka-mamamayan sa mga naging tugon ng kapitalistang Estado sa mga krisis at paglaban ng mga mamamayan sa kasaysayan. May sinabi daw si Joseph Stalin, komunistang Bolshevik at lider ng sosyalistang Unyong Sobyet, na ipinapaalala ng Marxistang pilosopong Slovenian na si Slavoj Zizek. Sa kasaysayan, may dalawang kamay ang kapitalismo: ang kaliwang (mapagkalingang) kamay na tinatawag na “sosyal-demokratiko” at ang kanang (mapanupil na) kamay na tinatawag na “pasismo.”

Bagamat nagpatupad ito ng mga repormang maka-mamamayan, hindi pa rin lehitimong matatawag na “sosyal-demokratiko” ang rehimeng FDR sa US. Pero makaisang-panig nang nagdidiin dito sina Schlesinger at Nery at sinasabing “abilidad” ng kapitalistang Estado ang mga reporma nito. Sa ganitong pagdidiin, minamaliit nila hindi lang ang kanang kamay ng kapitalismo kundi ang barbarismong tumatagos sa kaliwa, gitna at kanan nito.

Nagsasalita si Nery tungkol sa “lihim ng kapitalismo na hindi natuklasan ni Marx,” pero alam ba niya ang importansya ng lihim ng kapitalismo na natuklasan ni Marx? Tinutukoy ko ang tinutukoy ni Friedrich Engels sa pagsusuma niya sa kaisipan ni Marx: ang partikular na porma ng kapitalistang pagsasamantala sa pamamagitan ng paghuthot ng labis na halaga (surplus-value). Ito ang kawing na nag-uugnay sa lagi nang sinasabing pagyaman ng mga mayayaman at lalong paghirap ng mahihirap.

Kailangan na nga ring balansehin ang mga talakayang ito tungkol sa krisis ng pandaigdigang sistemang kapitalista ng konsepto ng imperyalismo. Kung nagagawa man ng mga Estadong kapitalista na magpanatili ng relatibong mahusay na kalagayan ng mga mamamayan nito, iyan ay dahil sa pagpapalasap nito ng napakasahol na kalagayan sa mga mamamayan ng di-hamak na mas nakakaraming bansa sa daigdig. Nagpakita ba ng “abilidad…na mag-aruga ng diwa ng pananagutang panlipunan” ang kapitalistang Estado ng US para sa Pilipinas, halimbawa, na neo-kolonya nito? Kailan?

pablo-baens-santos-11

(6)

Ang punto: Hindi sa kung anong abilidad ng kapitalistang Estado maipagpapasalamat ang pagkakaroon ng mga repormang maka-mamamayan. Tanging ang matindi kahit masalimuot at ang makabuluhan kahit matagal na pakikibaka ng mga mamamayan sa mga bansang kapitalista at sa buong daigdig ang pumwersa sa mga Estadong kapitalista na magpatupad ng mga repormang ito. Kailangan ngang habang-panahong bantayan kahit ang mga repormang naipagtagumpay na ng mga mamamayan.

Historyador si Schlesinger, pero kasaysayan ng US at daigdig ang nagpapakitang walang kakayahan ang kapitalistang Estado na “mag-aruga” ng “pananagutang panlipunan.” Hindi totoo ang lihim na ipinagmamalaki ni Nery, kaya hindi makakasira sa pangalan ni Marx na hindi niya ito nalaman, taliwas man dito ang pilit na pinapalabas ng ilan.

Sa puntong ito ko ihahabol ang hindi ko nasabi sa unang tugon ko kay Nery. Dahil wala pa ang malawak at malakas na pakikibaka ng mga mamamayan sa daigdig at lalo na sa US, malamang na tama siya: Hindi pa magwawakas ang kapitalismo sa susunod na mga taon. Nagpapalakas pa lang ang mga kilusan ng mga mamamayan ng daigdig at napakaganda ng oportunidad na ibinibigay ng kasalukuyang krisis para lumakas sila at maibagsak paglaon ang sistema – hindi ko lang masabi kung ilang taon ang kailangan.

Pero dahil din dito – sa kawalan pa ngayon ng malawak at malakas na pakikibaka ng mga mamamayan ng daigdig – masasabing bulag na pag-asa ang manalig na papaunlarin ng kapitalismo ang sarili, gaya ng sabi ni Nery. Bulag na pag-asa o bulok na propagandang maka-kapitalista. Hindi ibabagsak ng kapitalismo ang sarili, pero hindi rin nito papaunlarin ang sarili. Kailangan sa pareho ang pagkilos ng mga mamamayan ng mundo.

“Sosyalismo o barbarismo” sabi ni Rosa Luxemburg, Alemang lider-komunista, ang hinaharap ng mundo. Dahil nagpapalakas pa lang ang pakikibaka ng mga mamamayan ng daigdig, maghihintay pa ang sosyalismo. Samantala, “business as usual,” tuloy ang barbarismo – hanggang sa sumulong ang pakikibaka ng mga mamamayan ng mundo para paatrasin ito, hanggang sa isang antas, hanggang sa tuluyang maibagsak ang kapitalismo.

(7)

Kailangang patalasin ni Nery ang pagsusuri niya sa kapitalismo. Hindi umubra ang sinabi niyang kaya nitong paunlarin ang sarili dahil kinakaya pa nitong iabante ang agham at teknolohiya – at kahit siya’y bumitaw na sa pangangatwirang iyan. Ngayon, hindi na rin umuubra ang sinabi niyang kaya ng kapitalismong paunlarin ang sarili dahil kaya ng Estadong kapitalista na “mag-aruga ng diwa ng pananagutang panlipunan.”

May dalawang punto si Nery na hindi niya nalubos kaya nauwi sa pagiging patutsada – na atrasan-tanggulan ng mga duwag sa malinaw na argumento. Una, sinabi niyang para kay Conde, hindi lang sa hindi maisasalba ang kapitalismo kundi hindi na ito dapat isalba pa. Totoo namang lumalabas iyan sa sulatin ni Conde. Eh ano ngayon? Nagsusumbong ba si Nery sa mga bosing ni Conde sa New York Times? Ang tapang nga ni Conde eh. Ikalawa, tunay daw na radikal si John Stuart Mill, pilosopong pampulitikang kampeon ng mga karapatang sibil – na, ayon sa iba, itinataguyod ng US at hindi ng mga bansang “sosyalista.” Bakit hindi niya sabihin nang diretso?

Parang may gustong sabihin si Nery sa mga patutsadang ito. Huhulaan ko ito, uunahan ko siya: Parang sinasabi niyang kampi siya sa kapitalismo dahil mas masahol ang alternatiba – ang “sosyalismo” na kinakatakutan ng maraming tulad niyang nag-aral sa mga Heswita sa bansa. Dudugtong ito sa pag-amin ng ibang tagapagtanggol ng kapitalismo na bulok ito pero mas mabuti pa rin kumpara sa iba. Mas matalas na tindig iyan kaysa sa pagsasabing napapaunlad ng kapitalismo ang sarili. Pero ang problema kay Nery, gusto pa niyang pagmukhaing maganda ang kapitalismo. Para siyang make-up artist sa punerarya – pero pumapatay ng napakaraming tao ang pinapaganda niya.

Nawasak na ang bago niyang argumento. Panahon na naman para mag-isip siya ng panibagong palusot at kwento.

10 Disyembre 2008

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Comments

  • Eric  On December 12, 2008 at 5:11 pm

    What if ang buong superstructure ang nagpapatibay sa sistemang ito? Lalo na ang Estado – period – mula sa pinaka-berdugo, sa ilalim ni Gloria, o maski na sa mga social-democratic na gobyerno, kasama na ang ibang state apparatuses at ideological institutions dito.

    Malaki ring salik ang ‘rule of law’ sa maraming capitalist societies (na nagpapatibay lamang ng barbarismo ng kasalukuyang istruktura) na stabilizing factor dahil nagkakaroon ng daan sa hinaing ng mga tao, without putting into question the very legitimacy of the established order.

  • kapirasongkritika  On December 15, 2008 at 6:10 pm

    Salamat sa komento, Eric! Pinapatibay nga ng superistruktura ang lipunan, kasama ang Estado. Sa isang banda, “daan sa hinaing ng mga tao,” sa kabilang banda, sagka rin dito, hindi ba? Ingatz!

  • E.P.  On December 16, 2008 at 5:07 am

    napaka-kumportable ng posisyon ng mga katulad nyang “scientific objectivist (salamat kay guiller at natutunan ko ang terminong ito), na sisipi ng nakaraan ng ibang “sosyalista” na bansa para mapawalang saysay/siraan ang rebolusyunaryong kilusan, di ba? Kung ang gawi ay kapitalista pero ang oryentasyon di umano ay sosyalista, anu sya? Sosyalismo pa rin ba? Kapitalista. Simple (tingin ko lang ah) lang ang sagot, nga lang, tulad ng sabi mo, simplistiko ang naibulaslas nya.

  • E.P.  On December 16, 2008 at 5:10 am

    pahabol:

    patungkol sa dalawang katangian ng kapitalismo, maihahalintulad siguro ito sa good-cop-bad-cop routine. mabait yung isa, gago yung isa, pareho lang ng layunin, ang pakantahin ang biktima.

  • kapirasongkritika  On December 16, 2008 at 5:58 pm

    Malaganap nga iyang taktikang sinasabi mo, E.P. Torture mode naman ang sinasabi mo sa ikalawa, konektado sa naunang entri ko. Hehe. Nakita ko blog mo. Bakit ka mami-missing in action? May dahilan? O nawili ka lang sa poster ni Chuck Norris? Hehe.

  • E.P.  On December 16, 2008 at 11:07 pm

    napagisipan ko kasing mag-isip-isip muna (oo, mukhang emo, pero sana hindi) bukod sa tinambakan ako ng babasahin ni guiller. pansamantala, tagabasa muna ang moda ko. welcome din ang kahit anong babasahin mula sa’yo. padala mo na lang sa mail kong ginagamit dito. salamat.

  • Eric  On December 17, 2008 at 7:00 am

    Well, Zizek talks about how Marx overlooked capitalism’s inherent obstacle/antagonism as its ‘condition of impossibility’ – of fully releasing the self-increasing spiral of activity – also becomes its ‘condition of possibility’.

    If you remove the obstacle, you do not get the ‘fully unleashed drive to productivity finally delivered of its impediment… if we take away this obstacle, the very potential thwarted by this obstacle dissipates.

    Zizek concludes that capitalism can fully thrive not in the unencumbered reign of the market, but only when an obstacle (like state interventions or the political rule of the Chinese Com party) constrains its unimpeded reign. In fact, the Chinese ‘communists’ can apparently ‘do it better,’ sabi nya.

    In other words, capitalism violently traverses towards its destruction, but not nearly enough, because of its own contradictions that it can’t be released from.

    This is where the superstructure comes in. In the context of the financial, ecological and other crises, this is where the state comes in to save the day.

    So ang proposal ko, this is the precise moment when radicals should attempt to dismantle/attack the state para wala nang saving grace. Maaaring magkaroon ng problema (halimbawa, magiging negative ka kay Obama na product ng civil rights struggle?), but if you want something better, you negate this one hard now, not allow it to put a more benign face, and deliver a positive Other.

    The time is now, people!

  • E.P.  On December 17, 2008 at 11:16 pm

    sang-ayon ako sa panawagan mo eric. tingin ko nga lang kelangan mag-ingat sa gagawing pagkilos. nakikita kong may potensyal na alienating ang ating (kung iyong papayagan) posisi=yon dahil na rin sa pangkalahatang pananaw-daigdig (change nga raw na pauso ni obama) sa kasalukuyan. kumbaga, tayo ang anti-hero sa panahon ito.

    p.s. baka ang tingin ni nery ay manghuhula si marx. nery, teorista’t pilosopo si marx, wala syang kahit anung kaugnayan kay auring at hindi sya idol ni calvo.

  • Eric  On December 18, 2008 at 4:14 am

    E.P.,

    Bakit tayo magiging anti-hero kung marami ang may tingin na di mabibigyan ng substansya ng Obama administration ang mga pangako nito, at the same time pu-puwesto ang mga reaksyunaryo sa administrasyon nya para patibayin pa ang gains ng mga naghaharing uri sa nakaraang dekada (o dalawa).

    Kung yun lang ang isyu, pwede namang itulak ang magiging US Admin na tumugon sa mga pangangailangan ng mga mamamayan nito at sa ibang bansa, pero ang diin ay pahinain ang pagtangan ng estado para maging sandigan ng kasalukuyang sistema.

    Pero sabi rin nila pareng Che at Chairman Mao mismo, hindi lang ang mga sirkumstansya ang magtutulak sa mga tao at lalo na sa mga rebolusyunaryo na magsusulong ng rebolusyon.

    “It is not necessary to wait until all conditions for making revolution exist’ – Che G. ‘Guerrilla Warfare’, lessons from the Cuban Rev.

    “…Comrades who see only the superficial appearance and not the essence of what is before them are liable to be misled… they often unwittingly generalize and exaggerate their momentary, specific and limited situation, as though the situation .. in the world as a whole gave no cause for optimism and the prospects of victory for the revolution were remote. The reason they seize on the appearance and brush aside the essence in their observation of things is that they have not made a scientific analysis of the essence of the overall situation. The question whether there will soon be a revolutionary high tide ..can be decided only by making a detailed examination to ascertain whether the contradictions leading to a revolutionary high tide are really developing.” – Mao TT, “A Single Spark can Start A Prairie Fire,” then he goes on to outline the contradictions that are similar to today.

    The world is “littered with dry faggots which will soon be aflame.”

  • E.P.  On December 18, 2008 at 7:40 am

    ang basa ko kasi sa pangkalahatang pulso’y lasing pa rin ang mga kano (at mundo na rin) sa inaakalang tagumpay na maisulong ang pagbabago. ito yung ginamit kong batayang punto para sa hero-anti-hero eklat. hehe.

    tingin ko’y mas mahirap nga kung ‘progresibo’ (na tulad ni obama; kunsabagay malaking spectrum ang kaliwa) ang asa poder (mukhang magkakaroon ng panibagong pagbibiyak pagdating sa puwestuhan. ). nabibigyan kasi ng rasyunalidad ang ilusyon na kaya nga punan ng parliamentaryo metodo ang kahingian ng isang rebolusyon.

    [ang totoo nalilito ako sa kung paano ang pagposisyon dito. para bang naglalakad ako sa isang kalsadang may bangin sa magkabilang panig – liberalismo o putsismo?
    buti pa si brother ellie maalam kung ano ang tamang daan.]

  • kapirasongkritika  On December 18, 2008 at 6:56 pm

    Love it! May discussion na nagaganap! Hehe.

    @EP & Eric: Sa tingin ko, mahalaga ang sinabi ni Eric na dapat malinaw kung ano sa matagalan ang pagsusuri kay Obama. Sa kabilang banda, ang huli ko naman sa sinasabi ni EP, dapat may timing at may pagkilala sa “utopyanong yugto” (hindi na ba uso ngayon si Jameson? Hehe) ng pagkapanalo ni Obama — ibig sabihin, matukoy kung ano ang mabuting kinakatawan nito para sa mga tao.

    Maganda ang diin ni Eric sa halaga ng pagkilos ng mga tao sa sitwasyon ngayon.

    Nakakapagpaisip din talaga ang punto ni EP. Maraming nagdedebate niyan: Sabi ng iba, mas mainam sa kilusan para sa pagbabago ang mataas na ekspektasyon sa isang namumuno. Sabi naman ng iba, masama ang krisis para sa kilusan para sa pagbabago dahil nilalamon ang mga tao ng pangangailangang pang-ekonomiya kaya hindi makalahok sa pampulitikang aktibidad.

    Pero mga Kanluraning debate ito, na malamang na hindi nakakaturol na ang susi talaga ay ang pagsisikap ng kilusan para sa pagbabago — ubod-sama man ang nasa pwesto o nagbibigay ng pekeng pag-asa, may kombulsyon man ng krisis o wala.

    EP, “Brother Eli” iyun. Magagalit si Bro. Zoren Legaspi niyan! Hehe.

  • E.P.  On December 18, 2008 at 11:12 pm

    huli mo kapatid! napunto rin ni eric yuon. ang mas hinahanap ko’y taktika para sa obama-hope-change scenario. dati kasi malapad ang anti-US dahil polpol si bush. ngayun mukhang lalakas ang suporta sa US dahil kay papa o. pero tama nga kayo ni eric, ngayun, higit nuong kay bush pa (kailanman? hihi), kailangan mapalitaw ang oryentasyon ng impeng US. na hindi lang ito usapin ng kung sino ang namumuno, kundi’y sistema. (ganito ang suri ng mga ‘marami-raming ‘prominent’ pinoy politikal bloggers.)

    sa kabilang banda, sangayon ako sa punto nyong dalawa, na hindi kelangan punan ang ‘rekisito.’ palagay ko nga’y di ito mapupunan ng lubos dahil na rin sa binabanggit nyong kakayahan ng sistemang magpasulpot ng ‘saving grace’ nila (manufacturing consent ine? haha). gapangan ‘to! (nga lang mas maganda talaga kung martsa o patakbo kaya? hahaha)

    natutuwa rin ako kapatid na teo. ito na ba yung pauso mong collegial discussion? sana magkablog na rin si kapatid na eric dahil interesado akong makabasa pa ng paghihimay nya. (pramis mag-subscribe ako. hihi)

  • kapirasongkritika  On December 19, 2008 at 9:16 am

    EP: Gapangan para sa martsa at pagtakbo patungo sa kung saan. Hehe. Hindi ako ang nagpapauso, dahil kayo nga ang gumagawa. Hehe. True, mukhang maraming baon itong si Eric.

    Pero alam mo, napapaisip akong gayahin ka — ang tumigil muna sa blogging at magbasa muna. Hehe. Naiisip ko ring gusto kong i-assess ang mga naisulat ko na. Hehe. Sana iyung ibang blogger, makaisip din ng ganito. Hehe. Bato-bato sa langit!

  • Eric  On December 19, 2008 at 9:09 pm

    Sa aking lagay lang naman, ang pinakarurok ng ‘utopyanong yugto’ kay Obama ay noong nanalo sya.

    Ang punto ko ay dahil sa economic crisis, masasapawan ng mga economic issues ang anumang ideyalismong buhat ni Obama. Tulad ng nangyayari ngayon, anumang salba ng US govt sa financial system o ilang industriya nito ay napupunta sa wala at tuloy pa ring bumubulusok. Kung di pa alam ng lahat, nasa Second Depression na ang US.

    Tandaan ding ang mga hinaing na nagtulak sa pagkapanalo ni Obama ay praktikal: rejection ng mga Bush polices, Iraq, economic, financial issues na sa isang banda ay progresibo at nagbibigay-puwang sa mga pananaw sa Kaliwa, pero sa isang banda ay not revolutionary enough. So kung matugunan man ang ‘utopyanong yugto’ na ito, hindi yun ang pangunahing tuon ng mga tunay na progresibo. Maaaring ang sitwasyon na mangyari (caveat: kung wala ang krisis) ay parang ang Pilipinas matapos ang mga Edsa uprisings na humupa nang konti.

    Pero dahil nga sa economic – at ecological – crises, mas makakapwesto ang mga nasa kaliwa lalo na kung ang taktika ng prop ay nakatuon sa mga pang-ekonomikong pangangailangan, isyu ng mga tao (na nakabuhol din sa kapaligiran lalo na sa Pilipinas). At di lang pang-kanluraning issue ang mga ito.

    Sa kasaysayan, noong unang pandaigdigang Depresyon, sabi nga ni Teo, nahadlangan ang rebolusyonaryong kumpas dahil sa mga ginawa ni FDR. Pero di ito natigil, na-postpone lang, at naresolba sa isang pandaigdigang gera, na nagdulot ng iba pang revo lalo na sa Tsina.

    Kapag maaga ang gising, mas maganda at maliwanag ang sikat ng araw.

  • E.P.  On December 19, 2008 at 11:39 pm

    mukhang ngang mas sa pang-ekonomiyang dimensyon kelangan magdiin. mas kritikal ang kalagayan nito, di tulad ng pulitikal na lango pa rin sa ‘change’ na drama (tingin ko’y ganun pa rin nga, baka after 2 taon o dalawang kwarto mahimasmasan na. hehe). ang nakikinita ko namang pangbanat ng kanan (mas yung liberal humanist sa kanila), kasalanan ito ni bush, tas magglo-glorify pa lalo si obama dahil sa effort nyang iangat. hahahay. abangan ang susunod na kabanata.

    papa t, wag kang titigil. ikaw nga yung isa sa binabasa ko, pag tumigil ka, mababawasan na ang babasahin. isa pa, mukhang produktibo naman ang comment eklat mo dito. (di tulad ng ibang nagaamuyan lang naman ng puwet.) colleagial at comradely nga di ba? hehe

  • kapirasongkritika  On December 20, 2008 at 4:39 pm

    @ Eric: Sang-ayon ako sa lahat ng sinabi mo. Gusto ko lang idugtong ang punto mo tungkol sa utopian dimension. Sa tingin ko kasi, sa mga batayang ito rin pinakamalinaw na mailalantad si Obama ng mga progresibo — at totoong napakainam ng kalagayan para magawa ito. Ibig sabihin, sa batayan ng mga isyung ito mararadikalisa kahit ang mga nagturol ng pag-asa nila kay Obama. Praktikal na isyu din ito.

    Ang punto ko lang sa pagsasabi ng mga debate sa Kanluran, ang problema kasi nila, hindi natuturol na pangunahin ang halaga ng progresibong kilusan — rurok man ng krisis o hindi.

    … at makakauna tayo sa mga nahihimbing pa! Korek. Hehe.

    @ E.P.: Karugtong nga ng sinabi ko kay Eric, hindi malaking usapin kung ma-glorify si Obama sa panandalian, basta’t mailalantad din agad. Hehe.

    Salamat sa paghikayat! Mga komento mo rin ang isa sa mga nakakahikayat sa aking magsulat pa. Pero naiisip ko lang namang minsan, kailangang magpahinga muna para makabalik nang mas masigla — sa pagba-blog, ha, hindi sa progresibong pagkilos. Hehe. Kayo ang susi bakit nagiging produktibo ang comments section ng blog na ito, kaya salamat talaga!

  • Eric  On December 21, 2008 at 1:05 am

    EP.

    Me isang pampulitikang isyu na haharapin ang Obama Administration: papanagutin ba ang mga opisyales ng Bush Administration sa mga war crimes nito?

    Nararapat na suportahan nga ito at ipagdiinan. Pero sa isang banda, ayaw syempre ng Obama Admin na lumabas na may partisan witch-hunting, lalo na at kailangan nya ng suporta ng mga Republicans para sa economic emergency/stimulus plans nito. Sa maikling salita, it is caught between Barack and a Hard Place (excuse muna sa kakornihan, hehe).

    Maganda nga panoorin kung saan patutungo ito. At mukhang swak sa sabi mo na ito ang bibigyang focus na imahe ng mga liberal.

    Samantala, mukhang me bumubukadkad na na class struggle sa mga pagawaan sa US. Although di tulad ng sa Argentina na nagbunga ng workers’ self-management, nagkaroon na ng worker occupation sa isang factory sa Chicago. http://bulatlat.com/main/2008/12/13/worker-occupations-and-the-domino-effect/

    Sa konteksto ng mga ito, at sa mga papainit pa na laban, nawa’y mas luminaw pa ang landas ng pakikibaka natin, nasan man tayo sa daigdig.

    Teo,

    Tulad ng nabanggit ni EP, sana tuloy pa rin ang iyong pag-blog. Malaking tulong sa paglinaw ng mga kinakaharap na palaisipan ang mga sinusulat mo.

  • kapirasongkritika  On December 22, 2008 at 4:10 pm

    Eric, magandang isyu nga iyang pagpaparusa sa rehimeng Bush kaugnay ng mga war crimes nito. Magandang basis ng paggigiit sa rehimeng Obama, pero wala ring mangyayari kung hindi makaka-generate ng malawak na suporta.

    Salamat din sa paghikayat! Pinag-iisipan ko pa. Hehe. Sana nga, nakakatulong sa paglilinaw sa mga tao! Merry Christmas!

  • E.P.  On December 22, 2008 at 11:35 pm

    inggetero ka kaya sir t? hehe. biro lang. pero wag ka pa ring titigil. hehe.

    winner yung caught between barack and a hard place, eric. hehe

    wala lang. inabutan nako ng xmas spirit, tinamad nako. hehe

  • kapirasongkritika  On December 23, 2008 at 10:29 am

    Inggitero nga. Hehe! Merry Christmas!

  • tanglad  On December 26, 2008 at 7:13 pm

    Late to the party, pwede pa bang maki-sali? Karagdagang punto lang tungkol sa mahuhusay na punto na nabanggit na.

    Nery talks about the “secret of capitalism” lying in what Schlesinger states as “the ability of the democratic state to nurture this sense of social responsibility.” There’s that ellision again, where capitalism = democratic state. It’s a pretty neat trick, what Chandra Mohanty saw as a “naturalization” of capitalist values, which leads to seeing capitalism as the only economic system consistent with human rights and democracy.

    Tapos, ‘yung Ayn Rand ideya tungkol sa kapitalismo = pag-unlad ng sarili. (Sige, hinda na ng teknolohiya kasi hindi na inulit ni Nery. But boy, that called for some really heavy eye-rolling.) Sobrang steeped in privilege. Walang personal na pag-unlad ang subaltern populations na dati pang super-exploited (term ni Spivak) ng koloniyalismo at kapitalismo, and on whose superexploitation the benefits of capitalism rests.

    Tapos, Obama. This discussion catches me at a time when I’m really disappointed about his cabinet choices, his continued support for neoliberal policies that provide a caption to the imperialism changing masks graphic above. Naiintindihan ko na nag-iingat ang maraming progresibo sa pagbigay ng kritisismo, but it’s necessary. Something like the Quirky Black Girls did: http://preview.tinyurl.com/7mnotn

    Working within the master’s tools, how much change can you really effect? Nabasa ko somewhere na ang danger of working within the system (within the belly of the beast, ayon kay Donna Haraway) is that: (a) you can get digested and absorbed, or (b) you turn into shit. I don’t want Obama to end up in either category.

    Hmmm, that seems to be a nice point on which to end this rambling. Happy New Year!

  • Contras  On December 29, 2008 at 6:21 am

    I recall not having too much hope on an obama presidency, it was tempting of course but remained very skeptical, but then you consume too much cnn and jon stewart and american liberalism, wall street was crumbling and so were the other outposts of finance capital, you see europe and russia and “the rest” trying to get their hands on the wheel, so you feel the world is turning, time pulling away, and you forget the inertia of History, but like the Real or as the real it will somehow knock some sense into you. f. zakaria says For Obama to be remembered as a great president, he has to do nothing less than rescue capitalism. Oh yeah.

  • kapirasongkritika  On December 29, 2008 at 11:13 am

    @ Tanglad: Salamat sa pagdaan! Hehe. True, naturalization — andaming salik kung bakit nananaig nga ito, ano? Isang mabigat sa akin ang kadahupan ng kaalaman ng marami ngayon sa kasaysayan. Hindi sa marami akong alam, pero kulang na kulang ang larangan para matalakay nang malalim ng mga tao ang kasaysayan — ng US, ng sosyalismo, etc.

    Naibalik mo pa ba ang mata mo matapos umikot? Hehe. Salamat sa link! Natuwa ako sa isinulat na ito ni Arjun Appadurai tungkol sa pagkapanalo ni Obama — paliwanag sa “crazy tears” ni Maia:
    http://www.ssrc.org/blogs/immanent_frame/2008/11/07/the-magic-ballot/

    May simpatya ako sa kagustuhan mong huwag maging ganoon si Obama, kaya nga dapat tuloy ang kilusang masa. Ang dapat lang sigurong ma-recognize ay mas matindi ang kailangan nating kilusang masa kaysa sa inaaasahan ng marami. Happy new year!

    @ Contras: Ano ibig mong sabihin, kritikal kay Obama sina John Stewart o hindi? Hindi ko kasi alam. Ano ba ang mga opinyon ni Zakaria? Parang lagi kong gustong magbasa ng mga sulatin niya, dahil nga malaking pangalan na siya, pero parang hindi ko magawa. Hehe. Happy new year din!

  • Contras  On December 29, 2008 at 11:11 pm

    oh they love him

  • kapirasongkritika  On December 30, 2008 at 8:35 pm

    Ah. Humina ang pagiging kritikal nila pagdating kay Obama, ha. Hehe. Eh tagapagligtas ng kapitalismo eh. Hehe.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: