Sa Ikauunlad ng Bayan, Pildoras ang Kailangan

Kakatwa ang mga pahayag ng Department of Labor and Employment (DOLE) sa balitang “Bonus seen for workers into family planning,” na lumabas sa Philippine Daily Inquirer nitong 26 Abril.

(1) Ayon sa DOLE, isa sa mga dahilan ng kawalang-trabaho nitong nakaraang dekada ang mabilis na paglago ng populasyon sa bansa. Bakit, kapag bumagal ba ang paglaki ng populasyon, dadami ba ang trabaho para sa mga Pilipino?

Ang sagot, syempre pa, ay hindi. Mababawasan lang ang kailangang bigyan ng trabaho. Sa ganitong pakahulugan, dadami ang trabaho kumpara sa kailangang bigyan ng trabaho. Pero ang palagay diyan ay mananatili ang kasalukuyang dami ng trabaho – at hindi mababawasan gaya ng ibinabadya ng kalagayang krisis.

Sa ganitong pagsusuri, panakip-butas o panandaliang lunas lang ang pagpapabagal sa paglago ng populasyon. Hindi nito tinutumbok ang pangunahing problema: ang kawalan ng gobyerno ng nagsasarili, komprehensibo at matagalang plano para lumikha ng trabaho sa bansa para sa lahat ng mamamayan.

Ang problema, nakaasa ang gobyerno sa pag-akit sa dayuhang pamumuhunan para magbigay ng trabaho sa bansa. At ang pag-akit na ito, kailangang idagdag, ay nakasandig sa pagbarat sa sahod at benepisyo ng mga manggagawa – na mas nagagawa naman sa kalagayang marami nga ang walang trabaho.

Sa pagsisi sa mabilis na paglago ng populasyon para sa malaganap na kawalang-trabaho, ipinapasa ng gobyerno ang pananagutan sa mga mamamayan – partikular, ayon sa balita, sa kababaihan. Ang kailangan na lang ng gobyerno ay himukin o itulak ang mga mamamayan na magplano ng kanilang pagpapamilya.

(2) Ayon sa DOLE, nakakaapekto sa produktibidad ng mga manggagawa ang pagkakaroon ng maraming anak. Ibig bang sabihin, sa panahong mabilis ang paglago ng populasyon, hindi produktibo ang mga manggagawa? At kung magiging produktibo ang mga manggagawa, ibig bang sabihin ay uunlad na sila?

Ang sagot, muli, ay hindi. Eksaktong kabaligtaran ang totoo: Produktibo ang mga manggagawa. Ito ang dahilan kung bakit nakapagkamal ng dambuhalang tubo ang mga kapitalista nitong nakaraang mga taon. Hindi rin naman nagagawaing piliin ng mga manggagawa na unahin ang pamilya dahil masisisante sila.

Hindi umaasenso ngayon ang mga manggagawa kahit produktibo sila. At hindi rin sila aasenso kahit maging mas produktibo pa sila. Ang dahilan ay ang sistema: ang mga kapitalistang dayuhan at lokal ang nakikinabang sa pagsisipag at pagiging produktibo ng mga manggagawa, hindi ang mga manggagawa mismo.

Sa pahayag na ito, sinasakyan ng DOLE ang kongkretong larawan ng mga magulang na nakatutok sa anak para itanghal bilang mahalaga ang pagiging produktibo sa sarili nito. Makikitang nakabalangkas sa pagpapanatili at pagpapatatag sa sistema ang pagtutulak ng gobyerno sa pagpaplano sa pamilya ng mga mamamayan.

(3) Ayon sa DOLE, para mapalaganap ang “pagpaplano ng pamilya at responsableng pagmamagulang,” nagbibigay sa kababaihang manggagawa ng insentibang bonus gayundin ng serbisyo kaugnay ng mga pildoras na pang-kontrasepsyon at intrauterine devices. Bakit, kababaihan lang ba ang may tungkulin dito?

Syempre, hindi. Dapat tungkulin ng parehong babae at lalake ang pagpaplano ng pamilya at responsableng pagmamagulang. Sa ganitong pahayag, para bang sinisisi sa kababaihan ang mabilis na paglaki ng populasyon, ang kakulangan ng trabaho sa bansa, at kabawasan umano sa produktibidad ng mga manggagawa.

Pyudal-patriyarkal ang pagpapasa sa kababaihan ng buong tungkulin sa pagkontrol sa pag-aanak. Parang pwersa ng kalikasan ang pagnanasa ng kalalakihan – hindi mapipigilan, kailangang remedyuhan na lang. Sa desperasyon ng gobyernong kontrolin ang pag-aanak, nagtutukoy ng pangunahing responsable: babae.

Hindi mahirap isipin kung bakit nagpakawala ang rehimeng Aquino sa pamamagitan ng DOLE ng ganitong mali-maling mga pahayag ilang araw bago ang kakatapos na Araw ng Paggawa.

(1) Gusto nitong palakasin ang posisyon nitong pabor sa isinusulong na Reproductive Health Bill kontra, pangunahin, sa Simbahang Katoliko na mariing tumututol dito. Ngayon, sa tonong makakagaan sa kawalang-trabaho ang pagpasa sa naturang batas.

(2) Gusto nitong pagtakpan ang sariling pananagutan, at ang pananagutan ng mga sinundang rehimen, sa malaganap na kawalang-trabaho sa bansa. Nasa mga mamamayan, partikular sa kababaihan, ang isang solusyong hindi nagawa.

(3) Gusto nitong palutangin ang kawalang-trabaho sa kalagayang malakas ang panawagan para sa makabuluhang dagdag-sahod – na laging sinasagot ng pam-blackmail na tanong sa mga manggagawa: Dagdag-sahod o pananatili sa trabaho?

(4) Gusto nitong patampukin, konsistent sa mga nauna na nitong hakbangin, ang isang remedyo (RH Bill) sa isang problemang nangangailangan ng mas malalim na solusyon (kawalang-trabaho). Sa ganito, lalabas pang may ginagawa ito, kahit wala naman talaga.

04 Mayo 2011

Galing ang mga larawan dito.

Pagpatay kay Osama bin Laden: Hindi masaya si Jodi Dean sa pagdiriwang sa pagpatay. Kinukwestyon ni Mike Ferner kung nakamit nga ba ang katarungan sa pagpatay kay Bin Laden. Humahalaw naman ng napakagandang mga aral si Adam Kotsko sa buong proseso ng pagpatay kay Bin Laden.

Sa artikulong ito tungkol kay Rosa Luxemburg, madaling makita ang mga pagkakaiba nila ni Lenin bagamat makikita rin kung bakit dinakila siya ng huli.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: