Alyas Diyosa

“Nabalitaan mo na ang nangyari kay Sheena?” tanong ng isang kaibigan sa text. At nalungkot na siya agad. Alam niya ang ibig sabihin noon, lalo na’t nabanggit na sa text, walang alyas-alyas, ang pangalan ng kaibigang sumapi sa New People’s Army o NPA. Nagtanong pa rin siya, umaasa sa pinakamagandang senaryo sa ganoong pagkakataon, na nadakip lang ang kaibigan. Pero kinukuha na raw sa puntong iyun ng pamilya ang bangkay. Pagkabasa sa huling text, bumigat ang loob niya, uminit ang mga mata.

Naging kaibigan niya si Sheena Trinidad, mag-aaral ng Behavioral Science sa Unibersidad ng Pilipinas-Manila. Naging miyembro ito ng Student Christian Movement, naging opisyal ng konseho ng mag-aaral ng College of Arts and Sciences, hanggang naging tagapangulo nito at ng progresibong partido-alyansa sa paaralan. Ang totoo, ginusto ng mga kasama niya na maging tagapangulo si Sheena ng University Student Council, pero tinanggihan niya – nang mariin, dahil may iba na siya noong balakin.

Mukha lang karaniwang Pinay, hindi naiiba, si Sheena. Pero dahil siguro sa pamumuno niya sa mga pagkilos ng mga iskolar ng bayan sa iba’t ibang isyu, kilalang-kilala siya sa kampus. Kilala siya ng lahat, mula kaklase hanggang kapwa-aktibista, mula fraternity at sorority hanggang sa mga guro, mula kina manong guard hanggang kina manong photocs. Maayos at magiliw rin kasi siyang makitungo sa tao. Para siyang laging handang makipagkumustahan at makipagtawanan. Pakabig siya, bihirang patulak.

Sa mga kaibigan niya, kilala si Sheena sa bansag na “Diyosa.” Hindi pa siguro dahil sa awtoridad niya bilang lider-estudyante – na nagmumula sa masikhay na panghihikayat, hindi pag-uutos – kundi dahil sa kumpyansa niya sa sarili. Wala siyang pakialam sa iba, basta lagi niyang dala ang maliit na teddy bear niyang si Lulu. Nagsusuot siya ng makukulay na damit na siya lang ang nakakapagdala. Minsan, may mga hikaw siyang manipis na kadena na sa pagpaling-paling ng ulo niya ay hinuhuli niya ng mga labi.

Sa likod ng lahat ng ito, mahal ni Sheena ang mga maralita. Lumubog siya sa hanay ng mga ito, sa lungsod at kanayunan. Hindi niya inalis ang kakayahang maantig ng kahirapan at pagdurusa sa isang lipunang nakakamanhid ang dami at tindi ng mga ito. Kaya naman mahal ni Sheena ang pakikibaka. Kahit pumapasok pa siya sa eskwela, mulat siyang ang pangunahing layunin niya ay ang magpalaganap ng alternatibong edukasyon, ang mag-organisa, at – sa salita siguro ng SCM – ang mamalakaya ng tao.

Pinanday si Sheena ng pakikibaka sa rehimen ni Gloria Macapagal-Arroyo at kalahok siya sa mga paghamon sa Calibrated Preemptive Response sa Mendiola. Tumatag siya sa panahong halos araw-araw ay may nagte-text na may pinaslang na aktibista. Alam niya ang hangganan ng reporma sa lipunang pinaghaharian ng mga matigas sa pagsusulong ng makauring interes. Higit sa taun-taong dagdag sa badyet sa edukasyon, tinanaw niya ang lipunang ang layunin ay payabungin ang mapanlikhang kakayahan ng lahat.

Hanggang sa nagpasyang umalis si Sheena, patungo sa kung saan mas mabigat ang sakripisyo para sa pakikibaka. Ni hindi sila nagpangita sa iilang dalaw nito. Ang mayroon lang ay palitan ng text – mga patikim sa malamang kwentuhan na laging hahantong sa “Sige, kapag nagkita na lang tayo” dahil mapanganib. At gustung-gusto niya iyun, ang makausap ulit nang personal si Sheena – makita ang tumatawa nitong mga mata, marinig ang boses nitong parang paos at ang tawa nitong parang halakhak.

Hindi na ito mangyayari, at malungkot siya. Pero noong nasa UP Manila pa si Sheena at kahit pagkatapos, may mga polyetong lumalaganap sa kampus na may pirmang “Kabataang Makabayan Balangay Cherith Dayrit-Garcia,” nakapangalan sa isang aktibista mula sa St. Scholastica’s College, naging NPA, at namatay sa labanan. Alam niya, namatay man si Sheena, na marami ang nagmamahal sa masa, at sa pakikibaka, nang kasing-igting ng pagmamahal ni Sheena. Tiyak, marami ang papalit kay Diyosa.

Paalam sa iyo, Sheena. Mahal ka naming lahat. Patuloy naming mamahalin ang masa at pakikibakang minahal mo – nang lubos, walang pag-iimbot, ialay man ang buhay.

16 Marso 2012

Galing dito ang ikalawang larawan.

May pagtatasa ang mga progresibong intelektwal na sina Samir Amin at Immanuel Wallerstein sa isang taon ng Arab Spring. Mga dapat daw basahin ng mga kalahok sa protestang Occupy. Malungkot na balita tungkol kay Ohio Rep. Dennis Kucinich, progresibong mambabatas sa US. Kakatwa ang anggulo rito sa hindi na paglalathala ng Encyclopedia Brittanica.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Comments

  • karlo mikhail  On March 17, 2012 at 10:54 pm

    Reblogged this on After the Dinner Party and commented:
    This is sad to hear. I had the opportunity to meet Sheena in person back in 2005 when she was Chairperson of the UP Manila College of Arts and Sciences Student Council. We were in UP Cebu October of that year for the Katipunan ng mga Sangguniang Mag-aaral sa UP National Congress and in UP Diliman by November for that “riotous” General Assembly Student Council where the social democrats and their reactionary allies ousted then Student Regent Ken Ramos in order to advance their self-vested agenda.

    I met Sheena only twice. I am saddened by the loss of someone as full of optimism and enthusiasm, someone as full of life, like Sheena. I know that Sheena and her little teddy bear Lulu will be missed by her friends in the youth and student movement where she was active before she took on greater sacrifices with the people’s army. I am sure that she will be missed by the masses of workers and peasants in the countryside whom she served wholeheartedly and whom she inspired to fight for liberation from this oppressive and exploitative system. Many more will continue the struggle.

    Sheena is the second person I knew personally who embraced the armed struggle as the highest form of struggle for social transformation and offered her life in the process. My batchmate Rachelle Mae Palang was also brutally killed by army troops in the hinterlands of Negros Oriental back in 2008. In a society like ours, death is an ordinary everyday occurrence. But to die in the service of the people makes one’s death weighter than all of Sierra Madre. This is part of the sacrifice they were prepared to take. Farewell Sheena, you will always live in our hearts.

  • kapirasongkritika  On March 18, 2012 at 2:14 am

    Maraming salamat sa pag-reblog. Karapat-dapat si Sheena at mga katulad niya sa ating parangal. Talagang mami-miss ng mga tao si Sheena, at ang mga katulad niya.

  • Aurora Ipagtanggol  On March 18, 2012 at 4:26 pm

    Hindi ka namin malilimutan!

  • Lfs Pup  On March 19, 2012 at 1:57 am

    PAGPUPUGAY PARA SA LAHAT NG MARTIR NG REBOLUSYON!

  • Aian Umiibig  On March 19, 2012 at 4:40 am

    Pagpupugay para kay Sheena at sa lahat ng Rebolusyonaryong Martir ng Sambayanan!

  • Carl  On March 19, 2012 at 5:32 pm

    Kapag may nawalang kasama, kahit hindi mo naabutan sa kilusan, mabigat pa rin sa loob. Pero kahit ganoon, kelangang magpatuloy at patagin ang bundok. Pagpupugay, Sheena.

  • Lyds78  On March 26, 2012 at 8:26 am

    “A life lived in fear is a life half-lived”

    Para sa mga tulad ni Sheena, siksik, liglig at umaapaw ang kanilang maikling panahong inilagi sa mundong ibabaw. Sila ang mga sinasabi nating pinatay subalit sa halip ay nabuhay nang walang hanggan sa puso ng sambayanan.
    Pagpupugay sa kanya at sa marami pang ibang nauna sa kanya…

  • michael  On April 9, 2012 at 4:17 am

    I don’t believe in everything Sheena believed in, chose, and acted on, especially the armed struggle. But I believe in Sheena, the person. Underneath the bubbly demeanor and the boisterous laugh is a deep believer in change and she lost her life for it.

    I don’t want to romanticize her death. It was violent, cruel, and unjust. I can only say how sorry I am for the way it ended. Farewell, Sheena.

  • kapirasongkritika  On April 9, 2012 at 6:31 am

    Sang-ayon ako, Michael: marahas, malupit at hindi makatarungan ang pagpatay kay Sheena. At iyan, para sa iba, ay dahilan para maniwala sa armadong pakikibakang isinulong niya.

    Wala namang may gustong i-romanticize ang kanyang kamatayan. Pero sinuong niya ang buhay na pinili niya nang alam niya ang panganib. At sa puntong iyun, sa kanyang kagitingan, ay nagpupugay kami.

  • Lyds78  On April 9, 2012 at 12:12 pm

    “Ang payapang pampang ay para lamang sa mga may tapang na sumuong sa agos sa panahon ng unos.”

    Pagpupugay ay laan sa mga taong mulat na sumusuong sa unos sa kabila ng panganib na dala nito, malaki ang pagkakaiba nito sa romantisismo.

    Kung nagagalit tayo sa pagkawala ni Sheena, mas lalo tayong dapat masuklam sa lipunang kumikitil sa pinakamahuhusay na mga anak ng ating panahon dahil lamang sa bulag na pag-asang ang ganitong mga pagpatay ang tanging makapagsasalba sa gumuguho nilang kaharian.

    • michael  On April 9, 2012 at 12:40 pm

      First, I would like to apologize for responding on the matter of romanticizing Sheena’s death. I think the thread should be about Sheena and not about my views, hence I begin with an apology.

      When I said that I did not want to romanticize Sheena’s death, I did not mean to imply that the others in this thread are romanticizing her death. I was talking about me alone. I am not in the movement nor am I an activist (at least not in the level of activists like Sheena). Dahil dito, sa aking pag-iisip, kung ako ay magbibigay pugay sa kanyang pagkamatay ay para KONG ni-romanticize ang kanyang kamatayan. I’d feel like those politicians who sent men to war but themselves never been to war. I’d feel like a fraud. So I just said I’m sorry for her death. I really am.

  • kapirasongkritika  On April 9, 2012 at 3:17 pm

    @ Lyds78: Korek! Biblical ba ang allusions mo?

    @ michael: Bagamat sarili mong pagtingin ang inisiip mo, may kabuluhan sa lahat. Hindi naman ibig sabihin na pinarangalan mo ay ni-romanticize mo na. Sa totoo lang, may pagka-romantic sa disposisyon ng mga taong tulad ni Sheena. So hindi ikaw ang nagro-romanticize.

    Kasi sa mga aktibista, nakikita mo ang reyalidad, alam mo ang kailangang gawin, ikaw ang magpapasya kung anu-anong sakripisyo ang papasukin mo. Sekundaryo ang ibang tao, at hindi maitutulak ang isang tao na basta na lang piliin ang ginawa ni Sheena. Wala naman kasing sweldo man lang sa pagiging NPA. So hindi angkop ang paghahambing sa mga pulitiko sa lipunang ito.

  • Lyds78  On April 11, 2012 at 6:27 am

    @ Teo: Hindi ko alam kung sino ang unang nagsabi nun pero ang tanda ko lang ay sa Dekada 70 galing ang quote na iyon. Para bang hinugot sa Biblia ang mga pinagsasasabi ko? Hehe, napaghahalatang nangarap akong maging madre dati.
    @ michael: sori rin kung medyo matigas ang pagkakasagot ko sa punto mo hinggil sa romantisismo. Gaya ng sinabi ni Teo, lubog sa mapait na reyalidad ang mundo ng isang aktibista. May kurot sa dibdib na hatid bawat balita ng mga pamilyar o di-pamilyar na mga makabayang nagbuwis ng buhay sa larangan. Hindi ko personal na kilala si Sheena, pero marami akong kilalang tulad niya na pinaslang sa rurok ng kanyang kasiglahan at kabataan dahil lang pinili nilang panindigan ang kanilang pinaniniwalaan. I know how you feel, I’m not a stranger to the pain of losing someone in the most cruel and unjust means. Sori din kung na-carried away ako sa pagkukumento sa unang post mo.🙂

  • henry  On May 10, 2012 at 5:34 am

    mabuhay ka kasama sheena…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: