NGO Superpower

Bernard Safran 1

Ayon sa mga balita, susi ang papel ng mga “pekeng non-government organization” o NGO sa sumabog na eskandalo kaugnay ng pork barrel ng mga kongresista at senador. Pinadaloy ng mga mambabatas ang kabang-bayan sa mga pekeng NGO, na itinuring sigurong hindi kakwestyon-kwestyon, kapani-paniwala at kapuri-puri pa nga na paglagakan ng pera. Sa gitna ng kontrobersya, nagpahayag ng pagkabahala ang Caucus of Development NGOs o Code-NGO na nakakaladkad daw ang reputasyon ng mga “lehitimong NGO” sa putikan ng anomalya. Kung magsalita, parang napakalinis ng grupong ito, na nasangkot din sa eskandalo sa tumataginting na halos P2 bilyon noong bungad ng rehimeng Arroyo, binigyan umano ng premyo kapalit ng pagtulong sa pagpapabagsak sa rehimeng Estrada.

Tama man o mali, batay sa maraming NGO sa bansa, peke man o totoo, mayroong reputasyon ang Pilipinas sa buong mundo na “NGO Superpower.” Humahango ng lakas ang reputasyong ito hindi sa kung anumang “pag-unlad” o “pagbabago” na iniluluwal ng napakaraming NGO sa bansa, kundi sa tuluy-tuloy at sumasambulat na mga protesta laban sa kawalan ng pag-unlad at pagbabago. Sa kung anong dahilan, ang naturang mga protesta ay inaangkasan ng mga NGO o naididikit sa kanila ng mga NGO sa daigdig at ng mga funding agency na sumusuporta sa kanila. Tiyak, may paghanga ang ibang tumatawag sa Pilipinas nang ganito; pero tiyak ding may pagkutya, lalo na ang mga nakakaalam sa pagiging kwestyonable, kung hindi man maanomalya, ng marami sa mga NGO sa bansa, at maging sa mundo.

Ayon sa anti-imperyalistang sosyologong si James Petras, lumaganap ang mga NGO sa Ikatlong Daigdig sa tatlong konteksto: Una, sa panahon ng mga diktadura, bilang ligtas na atrasan ng mga kritikal na intelektwal. Ikalawa, sa panahon ng paglakas ng mga kilusang masang anti-diktadura, bilang tagapagsulong ng pagpapatalsik sa diktadura nang kaiba, kung hindi man kontra, sa mga kilusang anti-imperyalista at nang pakitang-tao lang ang pananawagan ng pagbabagong pang-ekonomiya. At ikatlo, sa panahon ng pag-igting ng krisis ng pandaigdigang sistemang kapitalista bilang tagapagpahina sa paglaban sa mga patakarang dikta ng mga imperyalista – direktang tagapagpabango ng mga patakarang ito o tagapaglihis ng atensyon mula sa mga ito tungo sa mga gawaing pang-ekonomiya na hiwalay sa pulitika.

Bernard Safran 2

Malinaw na binabanggit ni Petras ang Pilipinas bilang halimbawa. Ang tinutukoy: ang dekada ’80 at pagkatapos, mula paghina ng diktadurang Marcos hanggang pagkatapos nito. Nasa transisyon noon ang pagsuporta ng imperyalismong US mula sa mga lantad na pasistang diktadura sa Ikatlong Daigdig tungo sa mga pasistang diktadurang may pagpapanggap na demokratiko. Bumuhos ang pondo galing sa mga imperyalistang bansa patungo sa mga NGO sa Ikatlong Daigdig. Namayagpag pa ang mga NGO sa dekada ’90, panahon ng “Katapusan ng Kasaysayan,” “Pax Americana,” at todo-todong neoliberalismo sa daigdig. Pinalabas ang “civil society,” sa pangunguna ng mga NGO, na pambalanse sa makapangyarihang Estado at Merkado (hindi sinasabing malalaking kapitalista) pabor sa mga mamamayan.

Magandang isingit ang tendensyang “popular na demokrasya” o “pop-dem” na sumulpot sa Kaliwa sa Pilipinas noong dekada ’80. Ayon kay Alex Magno, pop-dem na akademiko noon, layunin ng pop-dem ang pagkakaroon ng “masiglang atmospera ng pampulitikang pluralismo at malalakas na inisyatiba mula sa mga… non-governmental organizations.” Sa mga sanaysay niya sa librong Power Without Form [1991], makikita ang modus operandi nila noon: ang ambisyong pagkaisahin ang lahat ng pwersang kontra-diktadura ala Nicaragua at ang paghahain ng “Estadong popular-demokratiko” na katanggap-tanggap sa lahat ng naturang pwersa sa layuning isantabi ang tunay na alternatibang pambansa-demokratiko. Naging kapalit ng pag-agaw sa kapangyarihang Estado ang paggigiit sa Estado gamit ang mga NGO.

Paano uunawain, kung gayon, ang reputasyong “NGO Superpower” ang Pilipinas? Ang tiyak na nagdiriwang dito, ang nakakaraming pera-perang NGO na sa ibang bahagi ng bansa ay nagsusulputan sa bawat kanto, salamat sa mabilis na pagkilala sa mga NGO sa Pilipinas. Desisyon at hakbangin ito ng imperyalismo at mga naghaharing uri, ang gawing NGO Superpower ang Pilipinas, para tapatan ang malakas na anti-imperyalistang kilusan dito. Ang naturang kilusan, inilalantad ang ugat ng naturang bansag, habang may mga progresibong NGO na tunay na nagsusulong ng pagbabago – binabaligtad ang mesa kumbaga, at ang mumong ibinibigay ng mga imperyalista sa layuning pahupain ang rebolusyonaryong paglaban ng masa ay sinasamsam, kumbaga sa armas, para paglagablabin ang huli.

04 Agosto 2013

Galing ang mga larawan dito. Napalapit ang sikat na ekonomistang si Paul Krugman sa Marxismo, hindi lang niya magawang yakapin ito.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: