Higit kay Gina at sa Mina

Energy

Nitong 06 Marso, pumunta ako sa UP-Diliman para dumalo sa “People’s Mining Forum” na inilunsad ng Kalikasan People’s Network for the Environment at iba pang organisasyon. Ang konteksto: ang mainit na debate sa midya tungkol sa kautusan ni Sec. Gina Lopez ng Department of Environment and Natural Resources (DENR) na ipatigil ang operasyon ng 23 kumpanya ng pagmimina at ipasuspinde ang operasyon ng lima pang kumpanya. Ang sabi sa titulo, tungkol ang porum sa “mining audit” na isinagawa ng DENR sa 41 kumpanya at sa pangangailangan ng pambansang industriyalisasyon sa bansa.

Nakakamangha: nagsimula at tumakbo ang porum na may unawaan ang mga dumalo na negatibo ang kabuuang epekto ng malakihang pagmimina sa mga komunidad, kalikasan, karapatang pantao at ekonomiya. Hindi na kinailangang patunayan pa sa mga dumalo ang masasamang epekto. Masasabing tagumpay ang ganitong kalagayan ng paglaban at paglalantad ng mga Lumad, mga pambansang minorya, magsasaka, at iba pang sektor ng lipunan na sumusuporta sa kanila. Tagumpay rin ito ng mga pahayag at ulat ni Lopez mismo sa tulong ng midyang pag-aari ng kanyang pamilya, ang ABS-CBN.

Kaya naman sa social media, nalalantad ang mga tagapagtanggol ng malalaking minahan bilang mga direktang nakikinabang sa naturang negosyo. Nangunguna na ang dyaryong Philippine Daily Inquirer, na ang presidenteng si Sandy Prieto-Romualdez ay asawa ni Philip Romualdez, pangulo ng Chamber of Mines of the Philippines at ng Benguet Corporation, kumpanyang kasama sa ipinasara ni Lopez. Bahaging may-ari rin ng dyaryo ang malaking kapitalistang si Manny Pangilinan, chairman ng Philex Mines at namumuhunan sa pagmimina.

Lumulutang din si Dr. Carlo Arcilla, na nagpapakilalang “environmental expert” o eksperto sa kalikasan at propesor ng geosciences sa UP. Katunayan, kaunting Google lang ang kailangan para maipakitang tuluy-tuloy siyang naglingkod sa mga kumpanya ng pagmimina – at sa gayo’y hindi isang tagamasid na nyutral, obhetibo o akademiko gaya ng gusto niyang ipakita. Siyang umano’y eksperto sa kalikasan, matagal nang lingkod ng mga sertipikadong eksperto sa pagsira sa kalikasan.

Sa bungad pa lang ng programa, nasabi na ng tagapagpadaloy na isang hakbang patungo sa tamang direksyon ang pagpapatigil at pagsuspinde ni Lopez. Pero kung hindi nagdulot ng kaunlaran sa bansa ang malakihang pagmimina, hindi rin magdudulot ng kaunlaran ang simpleng pagpapatigil rito. Bahagi ang malakihang pagmimina ng isang modelo ng “kaunlaran” na pabor sa malalaking kapitalistang dayuhan at lokal. Posible bang maging bahagi ito ng modelo ng kaunlaran na tunay na pabor sa nakakarami, sa mga mamamayang Pilipino?

Dollar

Sa unang bahagi ng kanyang presentasyon, inilatag ni Engr. Rodolfo Velasco, Jr. ng DENR ang mga probisyon ng Philippine Mining Act of 1995 hinggil sa umano’y pagtulong ng pagmimina sa mga komunidad at pangangalaga sa kalikasan. Sa ikalawang bahagi, inilahad na niya ang “mining audit” na isinagawa ng DENR. Ang layunin nito, aniya: malaman ang pagtupad o hindi pagtupad ng mga kumpanya sa mga probisyon ng batas hinggil sa pangangalaga sa kalikasan. Pagkatapos, inilitanya na niya ang bilang ng mga kumpanyang ipinapatigil at ipinapasuspinde ang operasyon.

Sa isang banda, taliwas kay Lopez, walang maalab na paglalarawan at pagkondena si Velasco sa pagwasak sa kalikasan ng pagmimina. Sa kabilang banda, naipakita niyang tanging batayang ligal ang ginamit para sa kautusang ipatigil ang operasyon ng mga minahan. Sa isang banda, malinaw ang panawagan sa porum na ibasura ang mismong Mining Act of 1995. Sa kabilang banda, naipakita ni Velasco na kahit ang batas na ito na pumapabor sa mga kapitalista sa pagmimina ay nilalabag mismo ng naturang mga kapitalista.

Sa panig naman ni Dr. Giovanni Tapang, tagapangulo ng AGHAM-Advocates of Science and Technology for the People at propesor sa UP, ipinakita niya na ang pagkawasak ng kalikasan na dulot ng malakihang pagmimina sa kasalukuyan ay bahagi ng kalakaran ngayon ng ekonomiya ng bansa. Ang problema sa malakihang pagmimina sa ngayon, aniya, ay bahagi ito ng kalakarang naglilingkod sa mga dayuhan at iilan sa kapinsalaan ng masang katutubo, magsasaka at bayan.

Ani Tapang, ang malakihang pagmimina ngayon sa bansa ay: (1) kalakhang nakalaan sa eksport, sa pagtugon ng pangangailangan ng ibang bansa, hindi ng Pilipinas, (2) pag-aari ng, at naglilingkod sa, malalaking kapitalistang dayuhan at lokal, hindi ng mamamayan, (3) nakasandig sa dayuhang kapital at teknolohiya, (4) walang karugtong sa ekonomiya pagdating sa pagpoproseso ng mga naminang mineral patungo sa kalakal, (5) hindi naglilingkod sa matinding pangangailangan ng mekanisasyon ng agrikultura, at (6) parte ng sistema ng produksyon kung saan ang Pilipinas ay tumatanggap ng maliit na dagdag na halaga o “low-value added” lang.

Aniya, posible na ang pagmimina ay maging bahagi ng pambansang pag-unlad, kung magiging bahagi ito ng mga programang magsusulong sa tunay na kaunlaran – ang tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon. Para rito, kailangan aniya na isabansa ang mismong industriya ng mineral sa bansa. Kailangan itong maglingkod sa agrikultura, kagyat ang paglikha ng mga traktora. Kailangan itong maging bahagi ng pagpapalakas sa mga industriyang magaan at mabigat, at ang huli ang maghahawan ng landas patungo ibayo pang pag-unlad.

Naging madiin si Tapang sa aspetong “bagay” ng usapin: mga mineral, mga kalakal na nililikha mula mineral sa ibang bansa, mga kalakal na bumabalik sa bansa na yari na, mga traktora at mga kalakal na na dapat likhain sa bansa, at iba pa. Mahalagang idagdag ang aspetong “tao” sa isyu: na ang malakihang pagmimina sa kasalukuyan ay karugtong ng kalagayan ngayon ng lakas-paggawa ng bansa: migranteng manggagawa, magsasakang walang sariling lupa, empleyado ng Business Process Outsourcing, manggagawa sa sektor ng serbisyo, at iba pa.

Posthuman.png

Ibig sabihin, ganito ang mga kinasasadlakang trabaho ng mga Pilipino – naglilingkod sa mga dayuhan at iilan, mapagsamantala, at kumikitil sa mapanlikhang potensyal – dahil walang tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon sa ating bansa. Ibig sabihin, dapat makita ng mga estudyante ng mga kurso sa UP na karugtong ng pagmimina – na nag-iingay ngayon sa isyu – na ang kanilang hinaharap ay mahigpit na kaugnay ng hinaharap ng buong bayan; na ang isyu nila, hindi maiiwasan, ay isyu rin ng buong bayan.

Si Kong. Karlos Ysagani Zarate ng Bayan Muna naman, tinalakay ang People’s Mining Bill bilang alternatiba sa Mining Act of 1995. Ipinaalala niya na noong 2004, sinabi na ng Korte Suprema na labag sa Konstitusyong 1987 ang Mining Act of 1995. Pero binaligtad din ang naturang hatol dahil sa presyur ni Gloria Macapagal-Arroyo, na noo’y presidente. Nabanggit niyang may mga aral na mahahalaw sa industriyalisasyon ng South Korea, na imbitasyon para palalimin ang pag-unawa sa karanasan ng iba’t ibang bansa sa industriyalisasyon at pagmimina.

Sabi Zarate, kung ang umiiral na batas ay tungkol sa pagbibigay-insentiba sa mga namumuhunan sa pagmimina, ang panukalang batas ay tungkol sa pagsasabansa ng mga minahan, independyenteng patakarang pang-ekonomiya at pagtiyak ng maksimum na pakinabang ng bansa sa pagmimina. Kung sa una ay bukas ang lahat ng lugar sa bansa sa pagmimina at aaprubahan na lang ng presidente, sa ikalawa ay sarado, at nangangailangang aprubahan ng tinatawag na Multisectoral Mining Council.

Sa open forum at pangwakas na pananalita ni Piya Macliing Malayao, pangkalahatang kalihim ng Kabataan para sa Tribung Pilipino o Katribu, nailatag ang iba’t ibang porma ng paglaban sa malakihang pagmimina: mula pagtutulak ng moratoryo sa mga lokal na pamahalaan hanggang sa protesta sa lansangan, mula pagla-lobby para sa People’s Mining Bill hanggang sa usapang pangkapayapaan sa pagitan ng gobyerno at National Democratic Front, at mula sa pangayaw o tribal war ng mga katutubo hanggang pag-atake ng New People’s Army sa mga minahan.

Mainam idugtong: anuman ang ganda at husay ng mga nakahaing alternatiba sa malakihang pagmimina ay hindi agad ipapatupad ng gobyerno, at anuman ang sama at pinsala ng malakihang pagmimina ay hindi rin agad ipapatigil nito. Ang ugat: ang umiiral na relasyon ng pagmamay-ari sa bansa, na pabor sa malalaking kapitalistang dayuhan at lokal at haciendero na ipinagtatanggol ng gobyerno. Ang masasamang interes, bulag sa masasahol na epekto ng kanilang hakbangin at bingi sa magagandang panukala para sila ay mabago.

Sa dulo, positibo ang hakbangin ni Lopez at ang pagpapalawak at pagpapalakas sa iba’t ibang paglaban sa malakihang pagmimina ngayon. Tuntungan ang lahat ng ito para mapalakas ang pakikibaka para tapusin ang paghahari ng mga dayuhan at iilan sa bansa, pabor sa pananaig ng nakakaraming Pilipino. Ito lang ang tatapos sa pamiminsala ng malakihang pagmimina sa ngayon at maglalagay ng pagmimina sa bagong balangkas ng tunay na pambansang kalayaan at pag-unlad.

11 Marso 2017

Galing dito ang mga larawan. Interesanteng artikulo tungkol sa kakaibang pagkahubog kay Gina Lopez.

Advertisements

One Percent

May dalawang malaking hamon ang protestang Occupy sa USsa ating mga Pilipino. Una, ang magprotesta nang maramihan laban sa tumitinding kahirapan, kagutuman at kawalan ng pagkakapantay-pantay – ang kagyat na nararamdamang epekto ng krisis pang-ekonomiya. Ikalawa, ang magprotesta laban sa tinatawag na “1%” – na ang totoo’y mas kaunti pa sa one percent – ng US, bukod pa sa 1% na mga naghaharing uri sa bansa.

One percent ng US? Oo. Dahil sa kabila ng mga pagsusuring walang teorya o ideolohiya na gumagabay sa protestang Occupy, may isang mahalagang bagay rito na ikakatuwa ng isang mahusay na manunuri ng pandaigdigang sistemang kapitalista: ang puntirya nito, ang 1%, na madalas tawaging “bankers.” Ang matutuwa: si Lenin, na nagsabing sa ilalim ng sistemang imperyalista, pinakamakapangyarihan na ang “oligarkiya sa pinansya.”

(Sa ganitong pagtingin, pinakamalaking kabastusan sa protestang Occupy sa US ang inilulunsad ngayong “Occupy for Reproductive Health Bill” ng Akbayan at mga grupong kadikit nito. Una, sang-ayon ang oligarkiya sa pinansya sa pagkontrol sa populasyon (population control) na siyang balangkas ng kanilang panukalang batas. Pangalawa, may ayuda ang naturang kampanya mula sa mga daluyan ng oligarkiya sa pinansya.)

Sa ganitong pagtingin, ang oligarkiya sa pinansya sa US ang responsable sa maraming patakaran sa bansa na matagal nang kinokondena bilang maka-imperyalista. Matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, sila ang nagpwersa sa Pilipinas sa mga hindi-pantay na kasunduang nagtali sa ekonomiya natin sa ekonomiya ng US. At hindi bilang kapantay, kundi bilang neokolonya: walang sariling pag-unlad, lubos na nakaasa sa US.

Sila ang naglulong sa gobyerno sa pautang, na suporta sa mga naghaharing uring tagapagpatupad ng kanilang mga dikta sa ekonomiya. Walang tunay na reporma sa lupa. Walang industriyalisasyon. Pagbawas sa subsidyo sa mga serbisyong panlipunan, debalwasyon ng salapi, pagpaparami ng eksport, pagbarat sa gastos sa paggawa. Tinuntungan at itinuloy ang mga ito ng mga patakarang neoliberal simula dekada ’80.

Sa madaling salita, tuluy-tuloy tayong pinautang habang tuluy-tuloy tayong inalisan ng kakayahang makabayad. Binigyan tayo ng pautang na ang paglago ng interes ay mas mabilis pa sa paglago ng tunay na ekonomiya ng bansa. Kapag pinag-uusapan ang utang panlabas, nakakarinig tayo ng “X ang utang ng bawat Pinoy,” na kadalasa’y napakalaki –halagang hindi natin kayang likhain dahil inalis ang oportunidad magtrabaho sa bansa.

Mauugat ang lahat ng pang-ekonomiyang isyung hinaharap ng mga Pilipino ngayon sa mga dikta ng oligarkiya sa pinansya: konsentrasyon ng lupa sa iilan; barat na sahod at kontraktwal na empleyo; demolisyon ng mga maralitang komunidad; pagsirit ng hinuhuthot sa langis, kuryente at kung anu-ano pa; at pagkaltas sa subsidyo sa mga serbisyong panlipunan. Lahat, pahirap sa nakararami at pagkonsentra ng yaman sa iilan.

Lahat, naipatupad sa pamamagitan din ng pautang na suporta sa iilan sa lipunan at maging sa mga kapitalistang dayuhan – pahirap, pinagbabayaran ng mamamayan.

27 Nobyembre 2011

Galing ang larawan sa Tumblr ng Mother Jones. Maligayang pagbabalik, Gingmaganda!

Pag-aaral na nagpapakitang isang maliit na grupo ng mga kumpanya, kalakhan bangko, ang may kontrol sa ekonomiya ng mundo. Salaysay ni Chris Hedges hinggil sa papel ng mga bangko sa bagsak na ekonomiya ng US. Si Prometheus Brown, nasa Occupy Wall Street at Al-Jazeera!

Pagmumuni ni Mong Palatino hinggil sa mga hashtag, ni Marocharim sa matamis na spaghetti nating mga Pinoy. Magandang sulatin ni Prop. Jose Maria Sison hinggil sa Marxistang kritika sa neoliberalismo. Magaganda rin ang mga sulatin hinggil sa krisis pampinansya ni Michael Hudson.

Dogmatikong Neoliberal

Ano kayang pumasok sa kukote ng mga tagapayo ng gobyernong Aquino at sunud-sunod nilang ipinapatupad ang mga patakarang lalong nagpapahirap sa mga mamamayan? Kahit ang posibilidad na magdudulot ang mga hakbanging ito ng malawak at matitinding protesta, parang hindi nila alintana.

Itataas na raw ang pamasahe sa MRT at LRT. Ipapatupad na ang 12% VAT sa toll fee. Pati ang singil sa kuryente, tataas na raw sa mga susunod na buwan, kahit isa na sa pinakamataas sa mundo ang singil sa kuryente sa bansa. Hindi sinunod ang malaganap na panawagang makabuluhang dagdag-sahod. Patuloy ang demolisyon ng mga komunidad ng maralitang-lungsod. Kahit ang mga panawagang ihinto ang overpricing sa langis, tanggalin ang VAT dito at ibasura ang Oil Deregulation Law. Patuloy ito sa pagkaltas sa subsidyo sa edukasyon at kalusugan. Wala pa ring programa para sa nakabubuhay na empleyo at tunay na reporma sa lupa.

Alam mong matindi ang krisis pang-ekonomiya kapag ang isang neoliberal na ekonomista tulad ni Prop. Solita “Winnie” Monsod ay nananawagan ng paggastos ng gobyerno. Sa mga panahong “normal” – na hindi pa rin normal dahil ang totoo’y nasa loob pa rin ng krisis ng pandaigdigang sistemang kapitalista – ayaw ng mga neoliberal ang paggastos ng gobyerno. Pero ngayon, ito ang panawagan ni Prop. Monsod. At ang gobyernong Aquino – na tila mas neoliberal sa neoliberal, mas Katoliko pa sa Papa – ay ayaw pa ring sumunod. Pagkontrol sa depisito ang laging gusto.

Sa isang banda, wala sa kukote ng mga tagapayong pang-ekonomiya ng gobyerno ang usapin. Nasa tindi ng pandaigdigan at lokal na krisis. Wala nga namang kaparis sa huling kasaysayan ang krisis na nagaganap ngayon sa US at Europa. Sinumang gustong magmulat tungkol sa kabulukan ng sistema at sumusubaybay sa balita o nakikiramdam sa mga sikmura ay sasang-ayon sa bukambibig ngayong prase ni Mao Zedong: “May matinding kaguluhan sa ilalim ng kalangitan; ang sitwasyon ay napakainam. (There is great chaos under heaven; the situation is excellent).”

Pero sa kabilang banda, may papel rin ang katangian ng gobyerno sa pagharap sa krisis. May indikasyong makukuha sa unang State of the Nation Address ni Pangulong Aquino. Kaugnay ng ginawa ng gobyernong Arroyo sa MRT, aniya, “Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe. Hindi tuloy nagampanan [sic] ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi ang kanilang puhunan… Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit [sic] sa isang naluluging operasyon.” Hayan na naman ang pilipit na Filipino niya.

Hindi na nga naman maitaas ni Gloria noon ang pamasahe sa MRT dahil gagatong pa ito sa nag-aapoy na pagkamuhi at protesta sa kanya ng mga mamamayan. Neoliberal rin naman si Gloria at ang mga tagapayong pang-ekonomiya niya. Ayaw rin nilang makikialam ang gobyerno sa malayang takbo ng pamilihan. Pero dahil sa matinding galit at protesta ng mga mamamayan, naobliga siyang papakialamin ang gobyerno sa merkado. Naprenuhan ng pulitika niya ang ekonomiks niya.

At mukhang hindi ganyan ang gobyernong Aquino. Lumilipad pa ito sa alapaap ng ilusyong popular ito at may “pampulitikang kapital” pang pwedeng lustayin para maipatupad ang mga patakarang pahirap sa mga mamamayan. Balewala rito ang pulitika, maisulong lang ang ekonomiks. Sa pagsugal nito sa posibleng paglakas ng protesta ng mga mamamayan sa pagiging dogmatikong neoliberal, kahit pa lalong maghirap ang marami, magbabayad ito nang mahal.

09 Setyembre 2011

Galing ang larawan dito.

Tama si Marck Ronald Rimorin: in fairness sa Chickenjoy, kaugnay ng turismo. Masinsin ang pagtalakay ni Mong Palatino sa Pantawid Pamilya Program.

Paalala ng Democracy Now!, maraming naganap noong 9-11, na kaugnay ng pinakapopular na nangyari. Pagtatasa ni Noam Chomsky at ni Joseph E. Stiglitz sa 9-11.

Nakakatuwang malaman na nasa wastong panig si Aijaz Ahmad, paboritong awtor, sa usapin ng Libya. May prediksyon si Michael Parenti sa magaganap sa bansang iyun. Si Richard Seymour, gumagawa pa ng palusot kung bakit bulok ang papalit kay Kaddafi.

Ang pinakamasasahol na kanta raw ng dekada ’90: marami ang hindi ko gusto kahit noon. Ganito kaya ang itsura kapag nag-Facebook si Jean-Paul Sartre ng kwento?

Neoliberalism Reloaded

(1) Sa hanay ng mga kapanalig ni Presidente Noynoy Aquino, may isang paraan para mapag-iba ang mga sagad-sagarin sa mga kahit paano’y kritikal kung magsuri, iyung may katapatan pangunahin sa pangulo at iyung pangunahin sa bayan: Paano nila hinuhusgahan ang unang State of the Nation Address ni Noynoy? Kung puro papuri, nakahanay sila sa nauna; kung kahit paano’y may papitik-pitik na pagpuna, sa ikalawa.

Paano, malaki talaga ang problema sa unang SONA ni Noynoy. Matapos ipagmalaki ng mga propagandista niya ang halaga ng kanyang “mandato” para sa “pagbabago,” karaniwang klaseng SONA lang ang binigkas niya. Sa usapin ni Gloria Macapagal-Arroyo, kung saan tama ang tunguhin niya, napakalamya ng hakbangin niya. Kontra-mamamayan ang diin ng talumpati at napakaraming panawagang hindi tinugunan.

(2) Lumalabas na nasa unang hanay ang nagsulat ng editoryal na We think not ng Philippine Daily Inquirer. Sa titulo pa lang, halatang naobliga ang sumulat na kilalaning marami ang tumutuligsa sa SONA, ipakitang panig siya sa kontra sa mga ito, at isantabi ang pagpapanggap na “obhetibo” ang pagtingin niya. Lumabas ang editoryal dalawang araw lang pagkatapos ng SONA – lalong patunay na depensibo ang opensibang ito.

Idiniin ng editoryal ang halaga ng mga paglalantad ni Noynoy kontra sa rehimeng Arroyo at ikinahon ang mga tumutuligsa sa SONA sa mga nakinabang o namanhid na sa nasabing kabuktutan. Mahalaga ang mga inilantad, pero kapos pa rin sa inaasahan sa SONA na ito at kahit ang mga paglalantad, hindi itinuloy sa dapat kahantungan: ang malinaw na pagsasabing kakasuhan at paparusahan si Gloria at mga kasapakat niya.

(3) Hindi na kasi kandidato sa pagkapangulo si Noynoy, na para manalo’y kailangang umupak nang umupak sa nakaupo. Presidente na siya, kaya kailangan ang mga kongkretong hakbangin niya kaugnay ng mga tinuligsa niya noong eleksyon. Sariwa pa ang pinapaniwalaan niyang “mandato” para sa “pagbabago,” kaya dapat lang na matapang ang mga pahayag niya at mapagpasya ang mga hakbangin niya. Kaso, hindi.

Mula sa pagiging kandidatong nangako ng “pagbabago,” pangulo na siya ng bulok na sistema, kaya sangkot siya ngayon sa pagkontrol sa mga ekspektasyon ng mga tao – bagay na hinarap din ni Barack Obama sa US. Kaya nga hindi na siya nanawagan ng “boluntarismo” tulad noong eleksyon, sabi nga ni Conrado de Quiros – taliwas sa argumento ni Caffeine Sparks, bagamat tama ang huli sa isang punto: pagbawas din sa ekspektasyon ng mga tao ang paglalantad ni Noynoy na walang pondo ang gobyerno.

(4) Tapos, iyun namang ipinangako niyang gagawin ay kontra-mamamayan. Kung mayroon mang tampok na mensahe ang unang SONA ni Noynoy, iyan ay walang iba kundi ang pagyakap niya sa mga patakarang neoliberal, ang pagtiyak niya sa mga imperyalista at mga naghaharing uri na sila ang boss niya. Ang tulungang gobyerno-pribadong sektor (public-private partnership) ay mas mabangong termino lang para rito.

Ang nakakagalit, kung titingnan ang daloy ng SONA, ikinakanal ang sentimyentong kontra-Gloria sa pagsamba sa mga patakarang neoliberal: wala nang pondo ang gobyerno kaya kailangang mangalap. Na para bang hindi reynang neoliberal si Gloria at dahilan din ang mga patakarang neoliberal kung bakit naubos ang kabang-bayan. Na para bang katiwalian lang ang ugat ng problema, tulad ng sabi ng IMF-World Bank.

(5) Naalala ko ang paliwanag ng aktibistang manunulat na Canadian na si Naomi Klein sa tinatawag niyang shock doctrine,” lalo na noong sinabing magdudulot ng “shock ang SONA ni Noynoy. Aniya, sa kasaysayan, sinamantala ng imperyalismong US at mga kasabwat nitong lokal na naghaharing uri sa iba’t ibang bansa ang mga pangyayaring “shock” sa mga mamamayan para isalaksak ang mga patakarang maka-“free market.”

Papasang shock ang batas militar ni Ferdinand Marcos, pero sa mga sumunod na rehimen, tila hindi pagsamantala sa anumang “pagkagimbal” ang ginamit para ilusot ang mga patakarang neoliberal. Itinulak nila ang mga patakarang ito sa balangkas ng paglayo sa moda ng nauna sa kanila at paglikha ng pag-asa sa paparating na pag-unlad. Ginagawang malinaw ng moda ni Noynoy ang moda ng mga nauna sa kanya.

(6) Tampok din sa SONA 2010 ang pagpostura ni Noynoy na pabor sa usapang pangkapayapaan sa National Democratic Front o NDF kasabay ng pagtuligsa rito: puro raw reklamo, wala namang mungkahing kongkreto. Ginawa pang prekondisyon sa pagbubukas muli ng negosasyon ang tigil-putukan. Hinahadlangan niya ang usapang pangkapayapaan kasabay ng pagbibigay-katwiran sa posibleng pagsupil sa Kaliwa.

May magandang sagot si Angela Stuart-Santiago, blogger na bagamat makabayan ay hindi miyembro ng pambansa-demokratikong Kaliwa. May ekstrang talas pa siya: galing rin daw ang “pulbura” sa Kanan, katulad sa masaker sa Hacienda Luisita. At talagang kaakibat ng mga patakarang neoliberal ng mga rehimen ang mga programang kontra-insurhensya, na laging umaatake rin sa mga aktibista sa larangang ligal.

(7) “Puwede na muling mangarap,” sabi ni Noynoy sa SONA. Na para bang kailangang hudyatan ng pangulo ang pangangarap nating mga Pinoy. Ipinakita ng talumpati niya kung paanong sinusunggaban ng sistema ang mga pangarap natin para gamitin kontra sa interes natin: Nangarap tayo ng pagbabago palayo sa rehimen ni Gloria, sinakmal ito ni Noynoy sa SONA, at pinapalabas na mga patakarang neoliberal ang kahulugan nito.

Sabi ni Karl Marx, “matagal nang nangangarap ang mundo na maangkin ang kung anong kailangan lang nitong mamalayan para maangkin ito sa reyalidad.” Patuloy na nangangarap tayong mga Pinoy. Pero walang magaganap na pagbabago at pag-unlad kung mangangarap lang tayo pero mananaig naman ang sistema sa pagkanal sa mga pangarap natin. Kailangan nating magising at mamulat sa ating mga pangarap.

30 Hulyo 2010

Galing ang mga imahen sa itaas sa blog na Fractal Ontology.

Magagandang reaksyon sa SONA: Vencer Crisostomo, Arnold Padilla, Carol P. Araullo. Mga bata, biktima rin ng Oplan Bantay Laya.

Naaalala ninyo si Fran Drescher ng The Nanny? May progresibong adbokasiya siya, bilang survivor pala ng kanser. Bakit kontrobersyal ang bagong pelikula ni Oliver Stone? “Pwede bang magrebolusyon nang hindi binabangga ang Imperyo?” tanong dati ni Hugo Chavez. Eh ang Simbahang Katoliko? Recovery para sa iilan, austerity para sa nakararami – ito ang suri ni Rick Wolff sa nagaganap sa kasalukuyang krisis. Huwag gamitin ang Colombia laban sa mga gobyernong maka-Kaliwa sa Latin America, panawagan ni Mark Weisbrot.

Rasismo kaugnay ng kakatapos na World Cup: baboons daw ang mga migranteng Aprikano. Napaka-interesante ng pagpapakilala ni Karen sa sarili. Magandang sipi ni Karlo Mikhail Mongaya sa pagtuligsa ni E. San Juan, Jr. sa pilosopong Pranses na si Jean Baudrillard. Baka makatulong sa mga anti-komunista diyan: 40 payo para sa mga anti-komunista. Baka kasi kung magsalita kayo akala ninyo, mangmang ang mga aktibista.

Matapos ang mahigit siyam na taon ng malupit na paghahari ng rehimeng US-Arroyo sa bansa, lalong dumami ang mahihirap nating kababayan, habang yumaman ang mga dati nang mayaman. Alam na ng marami ito, pero kinumpirma nitong huli ni Joey Salceda, mismong tagapayong pang-ekonomiya ni Gng. Macapagal-Arroyo. (Galing ang mga imahen sa ibaba sa website ni David Maisel. Salamat!)

Salamat Ginoong Tagapayo sa Katotohanang Ito

Nakilala ng marami si Joey Salceda, tagapayong pang-ekonomiya ni Gng. Gloria Macapagal-Arroyo at kasalukuyang gobernador ng Albay, noong tinawag niyang “bitch ang kanyang bosing. Noong Pebrero 2008, sabi niya, “[She] may be a bitch but she’s the luckiest bitch around,” sa harap ng isang pulong ng mga negosyante. Matapang ang dating niya — hanggang napansin niyang umaandar ang mga kamera ng mga mamamahayag pantelebisyon. “Naku, may TV nga pala,” sabi niya, parang nagulat.

Pero nitong 08 Marso, Pandaigdigang Araw ng Kababaihan, naglabas ng pahayag si Salceda kung saan dapat siyang makilala at matandaan — at di hamak na mas mahalaga ang sinabi niya para sa mga kritikal sa rehimeng Arroyo. “Mas maraming Pinoy ang mahirap ngayon, pag-amin ng tagapayo ni GMA,” sigaw ng headline ng Philippine Daily Inquirer. Balita ito dahil hindi galing sa lagi nang kontra sa rehimen, kundi sa tagapayo at pinagkakatiwalaan nito sa mga patakaran sa ekonomiya.

Ani Salceda, mas maraming mahirap na Pilipino ngayong 2010 kumpara noong 2001, nang maupong pangulo si Gng. Arroyo. Halos dumoble pa nga raw ang porsyento ng mga regular na nakakaranas ng di sinasadyang pagkagutom. Lalo namang yumaman ang mayayamang pamilya at korporasyon. Ito raw ang “pinakanakakadismaya (most frustrating)” sa pagiging tagapayo — na hindi nagdulot ng pagkaunti ng mahihirap ang 34 na kwarto umano ng tuluy-tuloy na paglago ng ekonomiya ng bansa.

May pahayag na bumantog ang progresibong intelektwal na Palestino-Amerikano at sinasabing pasimuno ng teoryang post-kolonyal na si Edward W. Said. Aniya, “Ang tungkulin ng intelektwal ay ang sabihin ang katotohanan sa kapangyarihan [Representations of the Intellectual, 1992].” Sa panahong iyun na mahina ang Kaliwa sa mundo, itinuring nang pangahas at palaban ang sabi niya, bagamat madali ring makitang may halo ito ng karerismong malaganap noon sa mga akademiko sa Kanluran.

Paalala ni Terry Eagleton, Marxistang intelektwal na Ingles, may tuligsa sa pahayag na ito si Noam Chomsky, pasipista-anarkistang intelektwal na Amerikano. Ayon daw kay Chomsky, hindi naman kailangang sabihin ng intelektwal ang katotohanan sa kapangyarihan. Una, dahil alam naman ng kapangyarihan ang totoo; hindi ito nagugulumihanan tulad ng minsang pinapalabas nito. Ikalawa, dahil hindi ang kapangyarihan ang dapat sabihan ng totoo, kundi ang mga inaapi’t dinadahas nito.

May mga panahong ipinapakita ng kapangyarihan — ng mga imperyalista at naghaharing uri, halimbawa — na alam nito ang katotohanan. May mga panahong hindi. Kunwari, hindi nito alam na makakasama sa maralita ang mga patakarang neoliberal. Pero pagpapanggap lang ito. Alam nitong makakasama ito sa maralita. Iyun lang, positibo ang pagtingin nito rito. Si Eagleton na ang nagsabi: para sa mga naghaharing uri, mas mabuti nang magmukhang ipokrito kaysa pahinain ang sarili.

Napakahalaga pa naman ng ekonomiya para sa rehimeng Arroyo — o ng todong pagpapakitang pinapahalagahan nito ang ekonomiya. Sabi nito, pag-unlad ang gusto nitong kamtin kaya nananatili ito sa pwesto. Hindi raw ito papatol sa mga kontrobersya — parang showbiz lang! — dahil mas pinipili nitong magpokus sa ekonomiya. Malilinis daw ni Gng. Arroyo ang pangalan niya sa dulo ng termino dahil “mararamdaman ang kaunlaran.” Nitong huli, sabi nito, sumulong na nga ang ekonomiya.

Pero heto ngayon si Salceda, malapit na kakampi ng rehimen at tagapagsalita nito sa ilang usaping pang-ekonomiya, nilalagom ang mahigit siyam na taong nagawa nito sa ekonomiya. At ang tanging depensa ni Gary Olivar, dating aktibistang nabulok at ngayo’y tagapagsalita ng rehimen, ay mas masahol pa sana ang binagsakan ng ekonomiya ng bansa kung wala ang mga hakbangin ng rehimen. Tila tanggap ng rehimen ang pagsusuri, hindi nito maitanggi, at inaako nito ang sisi sa nangyari.

Sa pangkalahatang antas, kinikilala ng sinabi ni Salceda ang palagi at matagal nang iginigiit ng mga progresibong organisasyon ng mga mamamayan. Sa Internet, mahalagang kilalanin ang Ibon Foundation, Pinoy Weekly, Bulatlat at si Arnold Padilla, sa maagap at pasensyosong paglilinaw ng katotohanan sa ekonomiya na ginustong pagtakpan at pagandahin ng rehimen sa tulong madalas ng midya. Malamang, dahil hindi na maitanggi ng rehimen ang totoo, inunahan na nito ang mga kritiko.

Siyam na taon, kahirapan pa rin. Sa kabila ng pagpapaunlad ng mga imprastruktura. Sa kabila ng pagsulpot ng industriya ng call center at iba pang business process outsourcing. Sa kabila ng mga bagong malls, ng pagkalat ng mga bagong gahetong tulad ng cellular phone at laptop. Sa kabila ng paglaganap ng Internet at telebisyong cable. Sa kabila ng pag-istable ng kalagayan ng mga engklabo ng negosyo. Sa kabila ng pagmamalaking “mapayapa” ang larangan ng paggawa sa nakaraang mga taon.

Sa kabilang banda, pag-amin mismo ni Salceda, lumaki nang 21% kada taon ang mga tubo ng pinakamayamang 1,000 korporasyon sa bansa, at nang 15% kada taon ang balik ng kanilang pamumuhunan (return on equity or investments). Aniya, P3.1 trilyon ang kabuuang kita ng malalaking korporasyon, kung saan P2.1 trilyon ang ibinulsa at P1 trilyon lamang ang muling ipinamuhunan. At ito ang propaganda ng paninira nila sa sosyalismo: mahirap ang marami pero yumayaman ang iilan.

Naalala ko tuloy ang klasikong tula ng rebolusyunaryong makatang si Romulo A. Sandoval:

Habang naninila ang mga turista,
negosyanteng Amerkano,
Hapones, Aleman,
luwa-matang nananagpang
ng abubot
at tanawing katutubo
bukod pa sa likas na yaman ng bayan,
may tulirong inang nag-alok ng sanggol,
ng sariling sanggol,
sa Ermita, dahil ayaw
na ang kanyang bunso’y dilat na tupukin
ng apoy ng lagnat.
At nagtatayugan, nangagsisilawak
ang commercial complex, ang hotel at resort,
ang convention center.


Pinatalsik
ng poong-maylupa sa sukarera,
o tulad ng kapwa dustang magbubukid
ay kinulimbatan ng tahana’t lupa
ng isang higanteng dayong korporasyon;
katutuntong lamang sa lubak ng lunsod
magbuhat sa dawag ng iniwang baryo;
walang ipakai’t makain ay wala,
isang ama ang naghampas
ng ulo ng anak sa pader ng Recto
habang hawakhawak ang dalawang paa.
At nagtatayugan, nangagsisilawak
ang commercial complex, ang hotel at resort,
ang convention center.

Pero batbat ng suliranin ang paliwanag ni Salceda sa paglawak ng kahirapan sa ilalim ng rehimeng Arroyo. Malinaw na sintomas nito ang paggamit niya ng mga salitang teknikal at akademiko para magpaliwanag. Kakatwa ring inilabas ito ng midya, ng Philippine Daily Inquirer sa partikular, sa kabila ng madalas nitong pagtangging ilabas ang nasabing mga salita kapag mga maka-Kaliwa ang nagsasabi. Hindi maitanggi ang kahirapan, pero pwede pang manlito patungkol sa mga dahilan nito.

Aniya, nanatili ang “mga salik na historikal at istruktural (historical structural factors)” sa kabila ng pagpapatupad ng “deregulasyon, liberalisasyon at pribatisasyon.” Ano’ng akala niya? Na idudulot ng mga patakarang ito ang pag-unlad ng kabuhayan ng karaniwang tao at ang pagkakapantay-pantay? Matagal nang sinasabi ng Kaliwa: sa pagtanggal sa Estado sa iba’t ibang larangang pang-ekonomiya, lalo lang pinapalakas ng mga patakarang ito ang pagdomina ng mga imperyalista at naghaharing uri.

May sinabi pa siyang “Masyadong matatag ang mga oligarkiya habang mahina ang [E]stado dahil sa kasong ‘Hello Garci.’ Talagang sinamantala iyun ng sektor ng negosyo.” Ano kaya ang ibig niyang sabihin? Na dahil sa krisis pampulitikang bumayo sa rehimen, nagawa ng iba’t ibang grupo ng naghaharing uri na humingi ng samu’t saring pabor? Sa diskurso kasi ng “mahina” at “malakas” na Estado, “mahina” raw iyung naglilingkod sa interes ng mga naghaharing uri. May “malakas” kaya?

12 Marso 2010

Hindi naman sa gusto kong samantalahin ang kabaitan ng mga nagbabasa ng blog na ito, pero may paraan ba kayo para makakuha ako ng mura o libreng tiket sa concert ni Timbaland sa 27 Marso? Mayroon? Gusto ko talagang manood, lalo na’t makita si Justin Timberlake na gawin ang sayaw niya sa “My Love.” Hindi naman sa gusto o kaya kong gayahin…

Kaya lang daw boboto si Dr. Margie Holmes ngayong eleksyon ay dahil iboboto niya si Satur Ocampo sa pagka-senador. Panalo!

Tingnan ang rebyu ni Richard Seymour sa pelikulang Capitalism: A Love Story ni Michael Moore. Tingnan naman ang pagtuligsa ni Moore sa dati niyang pinapaniwalaang mga Democrats sa US.

Ang laki ng mobilisasyon noong Pandaigdigang Araw ng Kababaihan patungong Mendiola!

Dahil kakatapos lang ng 08 Marso, basahin ang panayam na ito kay Hester Eisenstein, sosyalistang feminista na maganda ang pagsusuri sa maraming bagay: mas mabangong pangulong imperyalista si Obama, aniya, at “Kalakhan ng mga feminista sa US, makitid ang isip.”

Napakatalas pero napaka-pesimistiko rin ng pagsusuri ng radikal na manunulat na si Alexander Cockburn sa kasaysayan ng Kaliwa sa US simula 1960 hanggang kasalukuyan.

Lampas 300 na ang miyembro ng fan page” sa Facebook ng blog na ito! Mabuhay!

socialism-rich

Sosyalismo para sa mayayaman at kapitalismo para sa maralita – luma bagamat tumitinding barbarismo ng kapitalismo, ng imperyalismo, na hindi nito babaguhin nang walang malakas na paglaban ng mga mamamayan ng daigdig.