Kaarawan ng Isang Abogado ng Bayan

Kaarawan pala ngayon ni Atty. Remigio “Meng” Saladero, Jr., ang legal counsel ng Kilusang Mayo Uno at, isang malaking karangalan para sa akin, kapwa-kolumnista sa Pinoy Weekly. Naging laman siya ng balita noong 2009 dahil ikinulong siya ng gobyernong Gloria Macapagal-Arroyo batay sa mga gawa-gawang kaso – bahagi ng malupit na atake ng rehimen sa kilusang paggawa at mga manggagawang Pilipino.

Kakaibang abogado – hindi, kakaibang nilalang – itong si Atty. Meng. Hindi katulad ng mga istiryutipikal na abogadong laging magara ang bihis at magarbo ang pananalita, simple lang gumayak at mangusap itong abogado ng mga manggagawa. Hindi katulad ng inaasahan sa isang abogadong tulad niya, tahimik siya sa mga usapan, nakikinig sa sasabihin ng iba, pasensyosong naghihintay ng kanyang pagkakataong magsalita.

Noong nakulong siya, lumabas ang isa niyang secret weapon: ang kanyang misis na si Maricel. Katulad nina Ka Osang Beltran at Edith Burgos, tumampok siya sa panahong sinisikil ang kanyang asawa. Ipinakita niyang kapag pinaparangalan ang mga lalakeng aktibista, kailangan ding parangalan ang kanilang misis – na hindi lang nagsisilbing “inspirasyon” kundi aktibong katuwang sa pakikibaka, kasing-husay ng mister nila.

Isa sa mga tampok na kasong huling hinawakan ni Atty. Meng ang sa 20 manggagawa ng Karnation Industries and Export Inc. na gumagawa ng handicraft. Matapos ang mahigit dalawang taon ng pagkakakulong, dahil sa kasong isinampa ng kanilang employer kaugnay ng inilunsad nilang welga, nakalabas sila sa kulungan sa tulong ni Atty. Meng – pero ito ay matapos dalawa sa kanila ang mamatay sa loob ng piitan.

Nagkaroon ako ng pagkakataong makita in action itong si Atty. Meng. Pinuntahan niya ang isang pagpupulong ng mga manggagawang lumalahok sa isang certification election. Wala siyang kotse, at lalo na ako, kaya nagdyip at naglakad lang kami. Maputik at maamoy ang mahabang daan papunta, habang mabanas at mausok sa loob ng bahay. Wala siyang reklamo, nakikinig at pangiti-ngiti sa pagpaplano ng mga manggagawa.

Noong siya na ang magsasalita, tinanong siya ng manggagawa: Ano ang pwedeng aksyong ligal laban sa kapitalistang naga-outsourcing sa sarili niyang kumpanya na pinagmumukha niyang pag-aari ng iba? Kiling ang batas sa kapitalista, pero hindi ito tahas na sinabi ni Atty. Meng. Inisa-isa lang niya ang mga probisyon ng batas. Paulit-ulit ang manggagawa sa pagtatanong: Ibig ninyong sabihin, mahirap talagang kasuhan?

Hanggang sa halos sumisigaw na ang manggagawa sa pagtatanong, nanggagalaiti hindi kay Atty. Meng kundi sa batas. At ang pobreng atorni, mahinahon pa ring nagsasalita, nangingiting naiiling sa limitasyon ng batas na sa pagpipilit niyang ipaliwanag ay lalong nalalantad na maka-kapitalista. “Show, don’t tell” ang isang panuntunan ng mga manunulat ng katha, at napakahusay rito ng abogadong ito.

Kongkretong ipinakita niya sa manggagawa ang nasasabi niya sa kanyang kolum: na walang mapapala ang mga manggagawa kung todong sasandig sa batas. Pwede at dapat pumasok sa mga aksyong ligal, pero hindi ito ang mapagpasya sa pagsulong ng karapatan at interes ng mga manggagawa. Ang mapagpasya pa rin ay ang sama-samang pagmumulat, pag-oorganisa at pagkilos para isulong ang interes ng uri.

Abogadong maka-manggagawa muna bago abogado, unyonista at hindi ligalista, alam ang lugar ng batas sa pakikibaka para sa maka-manggagawang bukas, minamahal ng napakaraming obrero sa hindi pagtahak sa landas na pinili ng marami niyang pañero, at yumayakap sa kaakibat na hirap at sakripisyo. Maligayang kaarawan, Atty. Saladero.

27 Enero 2011

Galing ang larawan sa itaas dito.

Napansin ko ang blog ni Lourd de Veyra, at nagustuhan ko ang mga inirerekomenda niyang maging Pambansang Alagad ng Sining. Isang blog tungkol sa buhay at pakikibaka ni Lorena Barros.

Nagdiwang ang mamamahayag na si Raissa Robles sa paglalantad ni Caloy H. Conde sa pekeng mamamahayag na si Rigoberto Tiglao. Isa pang paglalantad sa tambalang Tiglao-Mario Miclat.

“Ingay” ang tawag ni Richard D. Wolff sa mga pangakong makakabangon na ang ekonomiya ng US sa krisis. Matapos ni David Harvey, may website na rin ang radikal na geographer na si Neil Smith.

Limampung impluwensyal na progresibo, ayon sa kaliwa-liberal na magasing The Nation. Nakakatawag-pansin ang tanong na ito ni Adam Kotsko: tungkol sa distansya ng isang awtor at ng mga komentaryo tungkol sa gawa niya. Binabasa ni Jodi Dean ang What is to be Done? ni Lenin. Para sa isang kaibigang nag-iisip magsulat tungkol sa The Communist Hypothesis ni Alain Badiou.

Divide Then Subsidize

Sa dulo ng programang Mel and Joey noong nakaraang Linggo, may “debate” na naganap tungkol sa taas-pasahe sa MRT at LRT at dagdag sa toll fee sa NLEX at SLEX. Halatang palabas – sa masamang pakahulugan nito – ang ipinakita, na dumulo sa pag-endorso at “pagpapaliwanag” o pagtatanggol ni Mel Tiangco sa nasabing mga pagtaas.

Humirit ang panig ng kontra na niloloko ang mga tao sa mga pagtaas. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang akusasyong ito – dahil hindi naman iyan pinapatampok ng mga tutol. Mabilis itong sinagot ng isang opisyal ng gobyerno: may konsultasyon daw tungkol sa pagtaas, kaya walang panloloko. Palakpakan – na hindi ko rin naintindihan.

Biglang pasok si Tita Mel. Ang punto niya: “unfair” o hindi patas na sinusubsidyuhan ng buwis ng mga mamamayan ng Visayas at Mindanao ang transportasyong pinapakinabangan ng mga taga-Luzon. At kung hindi magtataas, mapapabayaan ang maintenance ng mga pasilidad. Kahiya-hiya raw tayong mga Pinoy kapag nangyari iyun.

Ang totoo, alingawngaw lang ang sinabi ni Tita Mel ng mga pahayag ni Pres. Noynoy Aquino. Mahusay nang nasagot ang puntong ito ni Manuel F. Almario, masipag na lumiliham sa Philippine Daily Inquirer. Aniya, palyado ang katwiran ni Noynoy: huwag nang magtayo ng tulay sa Visayas at Mindanao, huwag na ring magtayo ng mga ospital.

Hindi ito ang unang beses na hinati ng retorika ng gobyerno ang mga mamamayan sa usapin ng subsidyo. Noong dinepensahan nito ang pagtaas ng matrikula at tuwing dinedepensahan nito ang pagkaltas ng subsidyo sa Unibersidad ng Pilipinas, sinasabi nitong maling subsidyuhan ng mga mamamayan ang umano’y mayayamang iskolar.

Maririnig din ang ganitong paghati sa mga mamamayan sa usapin ng subsidyo sa pagtatanggol ng gobyerno sa programang Conditional Cash Transfer. Dapat daw ituon ang subsidyo sa “mahihirap pero karapat-dapat (poor but deserving)” – na para bang ayos lang maghirap at magdusa ang minalas na ituring nitong “hindi karapat-dapat.”

Hindi kaila sa marami ang tunay na dahilan ng ganitong katwiran: kaunti lang ang pondong inilalaan ng gobyerno sa mga serbisyong panlipunan, tulad ng transportasyon at edukasyon. Malaking pondo kasi ang ibinabayad sa utang sa malalaking dayuhang bangko at korporasyon, at sa samu’t saring pagkakataon ng mga pulitiko sa korupsyon.

Sa madaling salita, pinaghahati-hati sa barya-barya ang mga mamamayang Pilipino dahil naihatid na ang malaking pera sa kaban ng iilang mayaman at makapangyarihan. Tapos, binibigyang-katwiran ang pagtanggal ng barya-barya sa dating tumatanggap nito sa palusot na ang subsidyong ito ay “hindi patas” o “hindi karapat-dapat.”

Pero sa aktwal, mga mamamayan ang “lugi.” Hindi sa elementarya mapupunta ang badyet na kinaltas sa mga paaralang tulad ng UP, at baka idahilan pang mayroon nang CCT. Hindi sa Mindanao o Visayas mapupunta ang subsidyong aalisin sa MRT-LRT at dapat ilaan sa NLEX-SLEX, kundi sa katiwalian ng nasa pamahalaan at utang panlabas.

Ang mga mamamayan, hinuhuthutan na nga ng buwis, presyong komersyal pa ang binabayaran sa dapat sana’y serbisyong panlipunan. Ang pamahalaan, epektibo sa paghuthot sa mga mamamayan, at sa pagpahintulot sa malalaking kapitalista na gawin din ang ganito, at epektibo rin sa pagkakait ng dapat sana’y serbisyong inihahatid.

Ipinapasilip ng pahayag ni Noynoy ang bansang pinipilit likhain ng pagpapatupad ng gobyerno sa mga patakarang neoliberal para sa kita ng mga naghaharing dayuhan at iilan: walang “bayanihan” ng mga mamamayan sa pamamagitan ng gobyerno, nag-iisa ang bawat tahanan at tao – mga islang pagtawid-buhay ng sarili lang ang inaasikaso.

Takot sa hinaharap, labis na pagkamakasarili, matinding pakikipagkumpitensya sa kapwa, todong pagkayod – ito ang iniluluwal ng ganitong kalagayan. At sa ganitong matabang lupa nagiging kailangan ang pagsibol ng iba’t ibang bulaklak ng “pantasya o pampalubag-loob” – na kadalasang tinutukoy ng luma nang salitang “eskapismo.”

Maaalala ang napakagandang sulating pilosopikal ni Karl Marx patungkol sa relihiyon: “Pinipitas ng kritisismo ang mailusyong mga bulaklak sa tanikala hindi para patuloy na ibilanggo ng nasabing tanikala ang tao nang walang pantasya o pampalubag-loob, kundi para magawa niyang lagutin ang tanikala at pumitas ng buhay na bulaklak.”

At maaalala nating may isa pang tugon sa kalagayang iniluluwal ng mga patakarang neoliberal: Hindi indibidwal o pampamilya, kundi kolektibo, makauri, makabayan. Hindi pagkimkim sa pagmamahal sa kapwa kundi pagpapalaya rito para yakapin ang buong lipunan. Hindi sumusuko, tumatakas o tumatanggap sa sitwasyon. Rebolusyon.

19 Enero 2011

Kuha ang mga larawan ni Jeffrey Ocampo. Maraming salamat!

Maraming salamat din sa mga nag-link nitong huli: Ana Tolentino, M. J. Rafal at Katrina Angela Castro. Tungkol kay Engels at kalikasan, mula kay Diwa Dimagiba.

Never to Walk with Noli de Castro

Ewan ko sa inyo, pero hindi ako nasisiyahan – hindi, naaadwa ako – na mapanood si Noli de Castro sa dati niyang trabaho bilang tagabasa ng gabi-gabing balita sa TV Patrol.

Hindi lang dahil sobrang lakas ng boses niya, parang dati niyang gawi sa radyo’t telebisyon – tipong hindi na akma sa panahon ngayon. At hindi lang dahil nahihirapan ako kapag naghahatid siya ng balita, na madalas syempre ay masama, sa kakaisip kung kritikal o nangangaral siya sa rehimeng Aquino.

Hindi naman nyutral ang balita, sa kabila ng pagpapanggap nito. Pero tatanggapin na lang ba natin na tagahatid ng balita ang pulitikong sagad-sagaring naglingkod sa pinakakinasusuklamang rehimen sa huling kasaysayan hanggang dulo at nang walang paghingi man lang ng paumanhin sa publiko?

Naaadwa ako dahil hindi ako mapakaling nakabalik lang si Kabayan sa dati niyang trabaho at sa kaakibat nitong prestihiyo nang ganoon-ganoon lang. Ito rin ba ang hinaharap ng amo niyang si Gloria Macapagal-Arroyo matapos ang lahat ng katiwalian, paglabag sa karapatang-tao, pahirap na patakaran?

Malamang, resulta ito ng kasunduan niya at ng pamilyang Lopez ng ABS-CBN: na makabalik siya sa “pamamahayag” dahil hindi siya tumakbo sa eleksyon at lumaban sa manok ng mga Lopez na si Noynoy Aquino. Pero ganoon na lang? Isalaksak na lang ang kasunduan sa publikong walang kalaban-laban?

Kapag tila kumokondena siya sa mga krimen, kumakabig siya sa publiko. At minsan, nakakatawa ang hirit niya. Nitong huli, ibinalita ang malaking ibon na sumalakay sa mga pulis na nagsasanay. Pakli niya, “Pati mga ibon ngayon, galit na sa mga pulis.” Napapalambot kaya ang puso ng publiko ng pagngiti?

At hindi pagpapatawad at paglimot ang dapat na moda natin ngayon, lalo na para sa mga nagkasala pero ni hindi humingi ng dispensa. Dapat ay galit at pagkondena. Gaano kadalas nagtatago ang tigas-loob na kawalang-pakialam sa mapagmahal umano na pagpapatawad at paglimot? Pinagmumukhang normal at ginagawang katanggap-tanggap ng pagbabalik ni Kabayan sa TV Patrol ang pagreretiro sa payapang buhay ng mga susing opisyal ng salot na rehimeng Arroyo.

13 Enero 2011

Galing ang larawan dito.

Nabigo ang Multikulturalismo

/1/

Natawag ang pansin ko ng balitang ito sa Philippine Daily Inquirer nitong 04 Enero ngayong taon: “’OFWs must be taught ways of hosts’.” Ano na naman kaya ang kailangang ituro sa mga Pilipinong mago-Overseas Filipino Worker para umakma sa “kultura at mga praktika” ng mga bansang pupuntahan nila? Ano na naman kayang problema sa mga Pinoy ang sinisisi ngayon?

Sa balitang ito, nananawagan ang isang G. Jackson Gan, bise-presidente ng isang Federated Association of Manpower Exporters Inc., sa Overseas Workers Welfare Administration o Owwa na baguhin ang pre-departure seminars o PDOS na ibinibigay ng naturang ahensya sa mga Pilipinong nagbabalak mag-OFW para umano maiangkop nito sila sa pupuntahan nilang bansa.

Dalawa ang insidenteng ginamit ni G. Gan na batayan ng panawagan niya: ang isang OFW galing Saudi Arabia na nahulihan ng 150 libra ng tanso na ninakaw sa kanyang amo, at ang mga OFW galing Taiwan na nahulihan ng mga alambre ng ginto na ninakaw rin sa pagawaang pinagtatrabahuan nila. “Nakakahiyang mga insidente” ang itinawag ni G. Gan sa dalawang kasong ito.

Nagulat ako sa laman ng balita: Sinasabi ba ni G. Gan na mikrobyo ng mga Pinoy ang pagnanakaw – na kailangang banlian at banlawan ng PDOS sa mga gustong maging migranteng manggagawa sa ibang bansa, dahil hindi kultura ng ibang bansa ang pagnanakaw? Hindi ko alam kung may lahing Arabo at Taiwanese ako, pero alam ko bilang Pinoy na bawal talaga ang magnakaw.

Palyado ang mga batayan ni G. Gan. Nakakaintriga tuloy ang intensyon ng grupo niya. May gusto kaya itong ipasok na kurso sa PDOS na pagkakaperahan? O mga rekrut kaya nito ang mga nadakip at nahihiya itong tanggapin ang sisi sa pang-uumit – kung may sisi man bukod sa pagsingil ng recruitmen fee na sa grabeng laki’y nakaudyok ng pagnanakaw – kaya sinisisi nito ang PDOS?

/2/

Anu’t anuman, nabasa ko ang isa pang balita ilang buwan na ang nakakaraan: Ayon kay Angela Merkel, chancellor ng Germany, “sobrang nabigo” ang pagsisikap na lumikha ng lipunang multikultural sa bansa niya. Sobrang kaunti raw ng hinihiling sa mga migrante noon at kailangan na raw nilang matuto ng wikang Aleman para makaangkop sa paaralan at makakuha ng trabaho.

May tumitining na mensahe: kailangang umangkop ang mga migranteng manggagawa sa kultura at mga praktika ng mga bansang pinupuntahan nila. May ipinapahiwatig na mga negatibong epekto sa mga gustong magmigrante o mga migrante mismo kapag hindi tumalima: hindi sila matatanggap sa trabaho, o masisisante sila sa trabaho at titindi ang pagka-etsapwera nila sa ibang bansa.

Dahil sa matinding krisis pang-ekonomiya sa mundo ngayon, na nagdudulot ng kawalang-trabaho kahit sa mga abanteng kapitalistang bansa, lumiliit talaga ang dating mas malawak na oportunidad ng mga Pilipino na makapagtrabaho sa ibang bansa at lumalaki talaga ang posibilidad na marami ang masisante sa kanila. Batay sa mga ulat ng mga eksperto, dadami ang mga kaso ng ganito.

Ipinapasa nina Gng. Merkel at G. Gan sa indibidwal na mga migrante at sa gobyerno ng Pilipinas ang pananagutan sa mangyayari sa mga gustong magmigrante at mga migrante. Inililihis nila ang sisi palayo sa matinding krisis ng sistemang kapitalista, patungo sa mga nabanggit – na minimal naman ang magagawa para baguhin ang sitwasyon ng mga migranteng manggagawa.

Bahagi ang mga pahayag ng dalawa ng kampanyang ipatanggap sa mga migrante, gustong magmigrante, at mamamayan ang pagliit ng pagkakataong makapagtrabaho at pagkaunti ng mismong trabaho sa ibang bansa. Ipinapatanggap din sa mga nabanggit ang mas mababang sahod, mas mababang oras ng paggawa, mas kawalan ng seguridad sa trabaho, at mas pagbusabos sa mga migrante.

/3/

May komentaryo si Terry Eagleton, Marxistang intelektwal na Ingles, kung saan sinabi niyang mapanganib ang multikulturalismo para sa “mga nasa kapangyarihan.” Isang panganib raw ito “dahil ang klase ng estadong pampulitika na mayroon tayo [sa Inglatera] ay nakasandig sa mahigpit na pangkulturang konsensus para ipatupad ang mga patakarang mapanghati sa ekonomiya.”

Syempre pa, isang tugon ang multikulturalismo – na nagtutulak ng paggagalangan at pagkakapatiran ng mga kultura ng iba’t ibang mamamayan – sa loob ng mauunlad na bansa sa umigting na migrasyon ng lakas-paggawa mula Ikatlong Daigdig matapos ang ikalawang digmaang pandaigdig at kaakibat nitong huli ng neoliberal na deregulasyon ng pamilihan ng lakas-paggawa sa mundo.

Kaduda-duda kung totoong nagmumula sa mismong dami ng kultura ang problema ng mga Estado ng mga abanteng kapitalistang bansa sa migrasyon ng lakas-paggawa. Mas malamang, nakaugat ito sa limitasyon ng pang-ekonomiyang oportunidad na maiaalok ng sistemang kapitalista sa mga tao – na siya namang pinag-uugatan ng rasismo ng “sariling mga mamamayan” sa mga migrante.

Anu’t anuman, may nagbabanta sa harap ng matinding krisis pang-ekonomiya sa mundo: titindi ang rasismo at pang-aabuso sa mga migrante, at ang naunang panahon ng pagkabigo ng multikulturalismo ay posibleng tingnan pang panahon ng tagumpay nito. Hindi pa man nagtatagumpay ang multikulturalismo bilang proyektong panlipunan ay tutungo na ito sa lalong pagkabigo.

Ang dapat sigurong tanawin, tulad ng ginagawa ng mga maka-Kaliwang intelektwal, ay ang pagbuo ng isang multikulturalismong rebolusyunaryo, ng pagkakapatiran at pagkakaisa ng mga mamamayan mula sa iba’t ibang kultura sa paglaban sa sistemang kapitalista – na nagdudulot ng pagkakahati at iringan nila habang binubuklod ang mga mapagsamantala mula sa iba’t ibang kultura.

07 Enero 2011

Gawa ang mga poster sa itaas ni Tuomas Ikonen.

Hindi ko sinasadya: May isa, dalawang sulatin si Richard Seymour tungkol sa umano’y rasismo, at hindi lang probokasyon, ni Slavoj Zizek.

Inilagay ni Angela Stuart-Santiago sa blog niya ang sagot ni Elmer Ordoñez sa mga tumuligsa sa paggawad ng Nobel Prize kay Li Xiaobo.

Magandang paglalahad ni Yanis Varoufakis tungkol sa naging karera ng sikat na ekonomistang si Paul Samuelson at sa papel ng huli sa pandaigdigang krisis ngayon.

MonCasiplePeaceTalks

Sa sanaysay niyang “A Serious Peace Initiative,” nag-aalok si Ramon “Mon” Casiple, na humaharap bilang “political analyst” o “manunuring pampulitika” sa midya kahit nakahanay sa Akbayan sa totoong buhay, ng pagsusuri sa kalagayan ng bansa bilang konteksto ng magbubukas na usapang pangkapayapaan sa pagitan ng rehimeng Noynoy Aquino at ng Communist Party of the Philippines.

Dito, binuo ni Casiple ang isang “pulitikal” na pagsusuri sa armadong pag-aalsa sa bansa na isinusulong ng CPP at ng New People’s Army. Aniya, bumuti na ang sistemang pampulitika sa bansa mula nang maibagsak ang diktadurang Marcos at mapanumbalik ang walang kagatul-gatol niyang tinatawag na “demokrasya.” Itinutulak niya ang pagtapos sa armadong pakikibaka at usapang pangkapayapaan sa pamamagitan ng isang “political settlement” – na aniya’y “nakabatay sa pagreporma at pagpapalakas sa demokrasya, at walang sagkang partisipasyon ng CPP sa ating mga prosesong pampulitika” – tampok ang eleksyon.

(1) Nakadireksyon ang pagsusuring inilalako ni Casiple sa pagpapabilis ng pagtapos, pero hindi ng pagresolba, sa armadong rebolusyong pinapamunuan CPP. Sa kabila ng pagpapayo niya kapwa sa gobyerno at sa CPP para magsalubong ang dalawa, malinaw na ang gusto niya ay sumuko ang CPP. Hindi lang pagsuko ng CPP bilang organisasyon sa gobyerno ang gusto niya; mas mahalaga rito, gusto niyang isuko ng CPP ang mga prinsipyo nito at tanggapin, bilang sariling prinsipyo, ang pagbasa niya sa sitwasyong pampulitika ngayon sa bansa.

(2) Sentral sa pagsusuring inilalako ni Casiple ang paghiwalay ng pulitika sa ekonomiya at pagbibigay ng pokus sa una – nang hindi iniuugnay sa, at nang hindi pinagyayaman ng, ikalawa. “Pulitikal ang dapat na pundamental na batayan ng mga negosasyon,” aniya, at ang pagdidiing ito sa pulitika ang partikular na taktika ng pagsisikap niyang mapasuko ang CPP.

(3) Pero mahigpit na magkaugnay ang ekonomiya at pulitika. Kapos at mapanlinlang ang anumang pagsusuri na nagsisikap silang paghiwalayin. Kahit ang mga problemang tinutukoy ni Casiple, sa makaisang-panig na pagsuri niya sa pulitika, ay nakaugat sa sistemang pang-ekonomiya. Aniya, ang mga natitirang problema ng bansa ay ang “patuloy na pag-iral ng warlordismo at mga pribadong grupong armado, ang politisasyon ng [Armed Forces of the Philippines] at ng pwersa ng pulisya, at ang iba’t ibang hadlang sa todong pagtamasa ng mga mamamayan ng mga bunga ng napanumbalik na demokrasya.” Idagdag na rito ang tinutukoy niyang “pulitikang personalistiko at pinaghaharian ng mga angkan, ng ‘guns, goons and gold’.” Kung papalalimin ang mga suliraning ito, makikitang hindi karaniwang mga mamamayan ang responsable, kundi ang mga burges-komprador at panginoong maylupa – mga uring naghahari sa sistemang pang-ekonomiya.

(4) Mula sa isang perspektibang Marxista, pinatigas ng kapitalistang moda ng produksyon ang pagsasanga-sanga at espesyalisasyon ng kaalaman sa iba’t ibang disiplina at idinulot ang lalo pang pagsasanga-sanga at espesyalisasyon ng mga ito. Bukod pa ito sa pundamental na pagkakawalay ng mental at manwal na paggawa na idinulot ng kapitalismo. Resulta ito ng tulak ng kapitalismo na paunlarin ang mga kagamitan sa produksyon at lumikha ng yaman nang walang kaparis sa kasaysayan. Katulad sa pag-unlad, na mas tamang tawaging “pagrebolusyonisa,” sa mga kagamitan sa produksyon na ginawa ng kapitalismo, ang pagharap dito ng mga Marxista ay hindi ang hilingin ang pagbabalik ng kasaysayan sa nauna – ang yakapin ang naunang pyudal-relihiyosong kaalaman, sa kasong ito. Ang tinatanaw at sinisikap ng mga Marxista ay ang pagsulong mula sa kasalukuyan – ang pag-uugnayan at pag-aambagan ng iba’t ibang disiplina ng kaalaman para tugunan ang mga pangangailangan at ang pakikibaka ng nakakaraming manggagawa at mamamayan. Sa kaso ng ekonomiya at pulitika, halimbawa, ang pagsisikap ay makikita sa “ekonomiyang pampulitika” – na nagpapakita kung paanong magkaugnay ang dalawa. Paalala ng isang Marxistang intelektwal: Marxista ang mismong reyalidad.

(5) Kontra-mamamayan ang ikahon ang pakahulugan ng “demokrasya” sa regular na pagdaraos ng eleksyon at pormal na paggarantiya sa pagpapahayag ng mga kaisipan, at nang sa gayon ay magawang tawaging “demokrasya” ang umiiral sa bansa, tulad ng ginagawa ni Casiple. Dapat suriin ang nakadeklarang demokrasya sa pulitika nang kaugnay ng aktwal na kawalan ng demokrasya sa ekonomiya. Kahit ang mga eksperto sa agham panlipunan, hindi man progresibo, ay nagsasabi: sinisira at sinasalaula ng kawalan ng demokrasya sa ekonomiya ang demokrasya sa pulitika – sa puntong nagiging kwestyonable kung demokrasya pa ang huli. Maaaring mas gumanda ang tanaw kung magpopokus sa pulitika pagkatapos ng diktadurang Marcos, pero kung titingnan ang ekonomiya – at ang pulitika nang kaugnay ng ekonomiya – makikitang wala gaanong pagsulong. Sa kasaysayan ng lipunang Pilipino kung saan nakakarami ang naghihirap at iilan ang mayaman, naglingkod sa pangunahin ang pampulitikang “demokrasya” sa demokrasya ng mga naghaharing uri na ipinapataw nila bilang diktadura sa sambayanan.

(6) Paano at hanggang saang antas kaya isang kakatwang patunay ang pagkabilib sa eleksyon maging ng mga nagpapanggap na progresibo sa bansa ng lakas ng propaganda para sa “demokrasya” ng sukdulang kontra-demokratikong imperyalismong US?

(7) Sa kasaysayan ng mga progresibong kilusan sa mundo, hindi naging pangunahing larangan ang eleksyon ng pagdudulot ng makabuluhang pagbabagong panlipunan. Mula sa perspektibang ito, walang batayan para magmukhang kaakit-akit ang panawagan ni Casiple, patungkol sa mga Komunista na “Hayaan silang lumahok sa demokratikong eleksyong malaya at patas at bigyan ang mga mamamayan ng pagkakataon na tingnan ang kanilang inilalako at bilhin o ibasura ang mga ito. Ito ang esensya ng demokrasya.” Larawan ang Chile kung paanong pinahirapang magdulot ng pagbabago at marahas na ibinagsak ng pagsasabwatan ng mga naghaharing uri, ng militar at ng US ang mga sosyalistang gobyernong nahalal sa eleksyon. Larawan ang Venezuela kung paanong bagamat maraming tagumpay ang nakamit ng mga gobyernong anti-neoliberal ngayon na naluklok sa eleksyon, limitado at laging nasa panganib ang mga nagagawa nilang pagbabago. Larawan ang Indonesia ng rurok ng pagdahas sa mga Komunista na nakasandig sa ligal na pag-iral: milyun-milyong Komunista ang walang kalabang-labang minasaker dahil sa paglakas nila sa harap ng kawalan ng atrasan sa armadong paglaban.

(8) Sa kahit anong tunay na negosasyon, hindi uubra ang maling pag-unawa ng isang panig sa kahilingan ng kabila. Walang mangyayari sa usapang pangkapayapaan kung hindi kikilalanin ng gobyerno ang mga tunay na ugat ng rebolusyong isinusulong ng CPP batay mismo sa pag-unawa ng CPP at ng ibang grupo rin sa bansa. Walang mangyayari kung ang sinasabi ng CPP na mga ugat ng pag-aalsa nito ay papalitan ng gobyerno ng mga gawa-gawang dahilan tulad ng “pulitikal” na inihahapag ni Casiple.

(9) Sa isang pagtingin, nagbebenta si Casiple ng dahilan na pwedeng gamitin ng rehimen para itigil ang usapang pangkapayapaan – katulad ng ibinebenta ngayon ng militar na mga usapin sa rebolusyunaryong pagbubuwis ng CPP at NPA. Pwedeng ipangako ng rehimen na tutugunan ang mga suliraning sinabi ni Casiple nang hindi tinutugunan ang mga dahilang sinasabi mismo ng CPP. Pwede nitong ialok sa CPP ang “political settlement” ni Casiple at sa batayang ito ay makipagmatigasan hanggang magsara, muli, ang usapang pangkapayapaan. Pwedeng gamitin ang “political settlement” ni Casiple para isabotahe ang negosasyon at todong pawalang muli, nang may pakiwaring makatwiran na ito, ang pandarahas sa Kaliwa.

(10) Isa sa gawa-gawang dahilan ni Casiple kung bakit dapat mabilisang makipagkasundo ang CPP sa gobyerno ay “kapwa walang pinapatunguhan ang armadong pakikibaka ng CPP at ang programang kontra-insurhensya ng AFP para maangkin ng isang panig ang ganap na tagumpay sa kalaban.” Kahit ipagpalagay na tama ang pagsusuring ito, sa harap ng mas malaking pondo at tauhan ng AFP, dapat ituring itong mas tagumpay ng CPP.

(11) Ang gusto ni Casiple ay ibasura na agad ng CPP ang buong estratehiya nito, kasama ang taktika nito sa negosasyong pangkapayapaan, sa batayan ng aniya’y “kaseryosohan” ng rehimeng Aquino. Pero ang ipinakitang “kaseryosohan” ng rehimen ay sa pagsisimulang muli pa lang ng usapang pangkapayapaan, hindi pa sa kabuuan nito tulad ng ipinagkakamali ni Casiple. Ang pinakamahusay na sukatan ng kaseryosohan ng rehimen ay makikita pa lang – sa aktwal nitong pagtugon sa mga mayor na kahilingan ng CPP sa mismong negosasyon.

(12) Gasgas nang retorika ang sabihing dapat magbago ng isip at “tumanda nang may pinagkatandaan” ang CPP at iba pang progresibong organisasyon dahil marami na umano ang nagbago sa mundo – ang sabihing “Kailangan din ng CPP na ibasura ang mesiyaniko, ‘wastong’ balangkas na pang-ideolohiya na uso noong dekada ’60. Malaki ang pagkakaiba ng mundo ng ika-21 siglo sa mundo ng nakalipas na 50 taon.” Hindi tulad ng mga Partido Komunista sa ibang bansa na humina matapos ang dekada ’60, lumakas ang CPP matapos ang nasabing dekada at nananatiling pwersang pampulitika hanggang ngayon – patunay na hindi lang sa dekadang iyun nauso ang balangkas ng CPP. Madaling sabihin ang ganitong mga bagay nang hindi nagbabanggit ng kongkreto at makabuluhang patunay. Madali ring sabihin sa isang organisasyon na ibasura ang pagtinging “wasto” ang ideolohiya nito lalo na’t hindi iniisip na buhay at kamatayan ang pakikibakang isinusulong nito.

(13) Sa sanaysay niya, hindi na nagpapanggap na maka-kaliwa si Casiple, tulad ng dating pagpapanggap ng grupo niyang Akbayan. Dito, makikita na isa siyang liberal-demokratiko – yumayakap nang buung-buo sa gobyerno at sa sistemang umiiral sa bansa, mas panig kaysa kritikal sa mga ito. Aniya, “Kailangan ng gobyerno… na pagkaisahin ang mga mamamayan para pahusayin ang kakayahan nitong imaniobra ang bansa sa dagat ng kawalang-katiyakan na dulot ng mga krisis.” Sinasabi rin ng gobyerno at iba’t ibang rehimen ang panghuling pananalita niya: “Dapat paglingkuran ng lahat ang sambayanan, hayaang maghilom ang mga sugat ng digma, at pagkaisahin natin ang sambayanang Pilipino na isang pamilya.”

(14) Pahabol lang: Dahil nasa pwesto sa rehimeng Aquino ang mga opisyal ng Akbayan, mas may pera ang organisasyon nila ngayon, hindi ba? Kayang-kaya nilang magbayad para sa isang website. Eh bakit matagal nang patay ang website nila, na aktibo at pinapabongga tuwing eleksyon? Para huwag nang maungkat ang kanilang mga retorika tungkol sa sosyalismo, prinsipyadong pulitika at mabuting paggugobyerno? Para huwag silang mahuling namimilipit ang dila sa pakikipagsabwatan sa rehimeng Aquino?

02 Enero 2011

Manigong bagong taon sa lahat! Galing ang mga larawan sa itaas sa blog ni Sam Van Olffen.

YouTube muna para sa YouYear: Alam ninyo kung ano ang itsura ni Aling Dionisia kung naging Aprikano-Amerikanong mang-aawit siya na paborito ko? Ganito. Pero heto ang mas gusto kong kanta niya at ng banda niya.

Nitong tumitingin ako ng top songs sa ibang bansa nitong 2010, lagi kong nababasa ang pangalang Janelle Monae, na kamukha ni Monica. Heto ang sikat niyang kanta: “Tightrope.” Natuwa ako sa kanya noong nakita ko siyang nakikisayaw sa parangal kay Anita Baker – si El Debarge, kumakanta ng “Sweet Love.” Heto ang Part 1 ng magagaling na nagparangal.

Pinag-uusapan na rin lang ang parangal, heto ang mula kay Kim Burrell, na ngayon ko lang nakilala, kay Whitney Houston, na halatang matindi ang pinagdaanang problema. Heto naman ang nagustuhan kong kantang gospel nina Whitney at ng magkapatid na BeBe at CeCe Winans: “Hold Up the Light” — mesiyaniko nga lang ang papel na ibinibigay sa US.

Kilala ninyo si Eugene Wilde? Kilala ninyo, hindi lang ninyo alam. Magaling ang boses niya. Heto ang isa, dalawang dueto niya.

Hindi na ito YouTube: Nagbabasa pala si Teodoro L. Locsin, Jr. ng Zizek, sabi sa blog ni Jessica Zafra — pero “okasyunal na sipat” lang ang kinikilala niyang nakukuha rito, hindi raw dapat gayahin ang estilo ng pagsulat, at sipiin tulad ng ginawa ng isang nagsulat ng editoryal ng Inquirer. Salamat kay Leon Dulce! Mahalaga raw ang pagkaka-nominate at muntikang pagkapanalo ng blog na ito sa information technology para sa sambayanan noong 2010.

Malay ng Musmos

/1/

Tulad ng marami sa kahenerasyon niyang Aprikano-Amerikano, laki sa hirap at rasismo si Hosea Williams, isa sa mga naging lider ng Kilusang Civil Rights sa US sa maagang bahagi ng dekada ’60.

Natatandaan niya kung paano, halimbawa, basta na lang ikinukulong ng mga pulis ang mga Itim para pagkatapos ay pyansahan ng mayayamang Puti sa mga usapang pabulong at malihim. Sasabihan ang Itim na hindi na niya kailangang isipin ang pyansa, basta magtrabaho siya sa sakahan ng Puti. At hindi basta magtrabaho: pupunta ka sa sakahan nang madilim, hindi makita ang sariling kamay at aalis ka sa sakahan nang madilim, hindi makita ang sariling kamay. Kung paanong naglalakad siya nang dalawa’t kalahating milya, araw-araw, sa pagpasok sa eskwelahan – para lang daanan, araw-araw, ng mga batang Puti na sakay ng bus, nambabato, nandudura at nangungutya.

Kaya nagsumikap siya, nagtapos ng pag-aaral, naging propesyunal na chemist sa Bureau of Entomology sa Department of Agriculture sa kanyang bayan ng Savannah, Georgia, at naglathala ng maraming publikasyon. Inilarawan niya ang sarili bilang “social climbin’, middle-class Negro.” Pag-amin niya, “Akala ko, pwede mong takasan ang Itim na Amerika sa pamamagitan ng pagiging edukado at propesyunal at pagiging mayaman…” Nakabili siya ng malaking bahay at bagong kotse.

Nang minsang dinidiligan niya ang malawak niyang hardin, natuklasan niyang kapos ang kanyang nabiling hose, kailangan ng ekstensyon. Dinala niya ang dalawang anak, edad anim at walo, sa isang drugstore. Sa drugstore, may lunch counter, kung saan may mga upuang pwedeng paikutin, at sa panahong iyun ng segregasyon ng Itim at Puti sa Amerika, mga Puti lang ang pwedeng maupo at kumain dito. Naabutan nila ang mga “batang Puti, nakaupo sa mga upuan, nagpapaikut-ikot, kumakain ng hot dog at umiinom ng Coca-cola.”

Hiniling ng mga anak niyang bumili ng sandwich at Coke. Pero alam niya, sa kaloob-looban niya, na ang gusto talaga nila ay maglaro sa mga upuang umiikot. Sabi niya sa mga anak, hindi pwede. Umiyak ang isa. Nangako siyang pagdating sa bahay, magluluto ang nanay ng hot dog at bibili ng Coke. Umiyak ang dalawa at naglupasay sa sahig – na bihira nilang gawin. “At naaalala kong yumuko ako at nagsimulang umiyak, dahil naisip kong hindi ko kayang sabihin sa kanila ang totoo. Ang totoo, Itim sila at hindi pinapayagan ang mga Itim na gumamit ng mga lunch counter.” Binuhat niya ang mga bata at isinakay sa kotse. “Babalik tayo,” pangako niya. Noon siya nagsimulang kumilos at naging bahagi ng Kilusang Civil Rights.

/2/

Sa sanaysay niyang “The Significance of Theory” [1990], sabi ng Marxistang intelektwal na si Terry Eagleton,

“Sa lipunang makatarungan, hindi na kailangang gumawa ng mga teoristang radikal ng nakakapagod na paglalantad ng mga mekanismong panlipunan kung paanong sistematikong dinodomina ng isang grupo ng tao ang isa pa, dahil magigimbal o hindi maniniwala ang mga tao kapag inisip na posibleng mangyari ito. Ang mga taong tumitingin sa ganitong pananaw na napaka-romantiko o utopyano ay nakakalimot na may milyun-milyong tao sa mundo ngayon na walang pag-unawa sa mga sistema ng pagdomina at masusuklam dito. Ang mga taong ito ay ang mga bata. Ang mga bata ang pinakamahusay na teorista, dahil hindi pa sila nabigyan ng edukasyon para tanggapin ang ating mga nakagawiang praktikang panlipunan bilang ‘natural,’ kaya naggigiit na tapatan ang nasabing mga praktika ng nakakahiyang mga tanong na pangkalahatan at pundamental, tinitingnan ang mga ito nang may pagtatakang distansya (estrangement) na matagal nang nakalimutan nating matatanda. Dahil hindi pa nila niyayakap ang ating praktikang panlipunan bilang di-maiiwasan, hindi nila nakikita kung bakit hindi natin pwedeng gawin ang mga bagay nang naiiba. ‘Saan nanggaling ang kapitalismo, Nanay?’ kung gayon ang pinakamagandang halimbawang teoretikal na tanong, na kadalasang nakakatanggap ng masasabing Wittgensteinian na sagot: ‘Ganoon lang talaga ang mga bagay, utoy/ineng.’ Ang mga batang nananatiling di-kuntento sa mabuway na sagot na pangmagulang na ito ang mas malamang na maging mapagpalayang teorista, hindi kayang pangibabawan ang pagkamangha sa di-pinapansin ng iba… Ang punto ng mapagpalayang teorya ay ibalik tayo sa pagkabata… Ang tunay na kahirapan ng teorya… ay nagmumula hindi sa pagiging sopistikado nito, kundi sa kabaligtaran – sa hiling nitong bumalik tayo sa pagkabata sa pamamagitan ng pagbasura sa tila natural at sa pagtangging mapayapa ng pabagu-bagong sagot ng matatandang may magandang intensyon.”

/3/

Kumilos si Hosea Williams sa Southern Christian Leadership Conference sa pamumuno ni Martin Luther King, Jr. Sa nasabing organisasyon, si Williams ang boses ng militansya. Ang gawain niya, “imulat ang mga tao, pumunta sa mga bayan at basagin ang pagsakmal ng istruktura ng kapangyarihan sa mga tao… udyukan silang magmartsa, magpiket, magdemonstrasyon, at magpakulong” – dahil mahalaga ang pagpapakulong sa pilosopiya ng civil disobedience ng Kilusang Civil Rights. Siya mismo, nakulong nang hindi bababa sa 96 na beses.

Pero bago pa man niya makilala si King, namuno na siya sa matagumpay na kilusang civil disobedience sa kanyang bayan. Ang plano, maglunsad ng iba’t ibang porma ng sama-samang pagkilos at paglabag sa batas ng segregasyon, kahit humantong sa pagpapabugbog at pagpapakulong – sa bingit, syempre pa, ng kamatayan.

Katakut-takot na aksyon ang inilunsad nila, na nilahukan ng daan-daan at libu-libong tao. Minsan, 400 o 500 estudyanteng hayskul ang kailangang ikulong dahil sa pag-upo bilang protesta sa mga lunch counters na iniyakan ng mga anak ni Williams. Natatawa niyang ikinwento: halos mabaliw ang hepe ng pulisya sa dami ng inaresto at kung ano ang gagawin! Minsan, ikinwadra lang ang mga inaresto sa bakanteng lote na parang mga baka, walang kubeta. Pinapakain sila ng de-galon na pork and beans: bubuksan ang takip ng lata na sasalukan mo ng kamay para makakain.

Hanggang isang madaling araw, inaresto siya. Ang paniwala niya, papatayin na siya. Pinili niyang sumama sa nang-aresto dahil ayaw niyang magkaroon ng alaala ang asawa’t mga anak niya ng pagsabog ng sentido at pagkalat ng utak at dugo niya sa bahay. Sa sukalan na lang kaysa sa bahay. Ikinulong siya at pinahirapang makapagpyansa. Samu’t saring problema ang naisip niya sa kulungan – na itinuring niyang “pagsubok” sa Kristiyanong pag-unawa niya, para sa naghihintay pang mas malalaking laban.

Gustung-gusto na niyang makalabas sa piitan nang may mayamang Puti na nag-alok sa kanya ng pyansa. Sagot niya rito sa telepono, “G. Lane, kung ilalabas ninyo ako rito ngayon pero may segregasyon pa rin sa mga lunch counter at restawran at iba pa, ibabalik lang din ninyo ako bukas dito dahil mamumuno ako ng isa pang martsa.” Tumatawang sabi niya pagkatapos, “Hindi ako naniniwalang gagawin ko iyun kung nailabas ako, pero sinabi ko sa kanya iyun.” At naghapag ang mayamang Puti ng plano para sa desegregasyon.

Isang araw, ilang taon pagkatapos, bumalik siya at ang mga anak niya sa drugstore. Nakaupo na silang mag-aama sa lunch counter. Nakapagpaikut-ikot na sila sa mga upuan. Wala nang magawa ang Puting may-ari, dahil nabasag na noon ang segregasyon.

/4/

Galing ang salaysay tungkol kay Hosea Williams sa libro ng kasaysayang oral na My Soul is Rested: Movement Days in Deep South Remembered [1977] na inedit ni Howell Raines. Lumalabas sa ibang artikulo, gayunman, na napariwara sa Kanan paglaon ang pulitika ni Williams. Syempre pa, hindi rin sa desegregasyon natapos ang rasismo kontra sa mga Aprikano-Amerikano; nagpapatuloy ito ngayon sa iba’t ibang porma. Hindi namemenos ng mga katotohanang ito, gayunman, ang ambag ni Williams at ang halaga ng tagumpay ng desegregasyon sa US.

Maligaya at mapagpalayang Pasko sa lahat!

23 Disyembre 2010

Galing ang mga larawan sa A Journey Round my Skull.

Sa isa, dalawang sulatin, nagbabalik si Mong Palatino sa hilig niya sa kasaysayan. Bago nito, may maganda siyang tuligsa kay Walden Bello sa isyu ng programang conditional cash transfer ng rehimeng Aquino. May bago nang blog si Jonna Baldres, tibak sa Tate.

Ayon kay Louis Proyect, pinupuri ng midya ng US si Barack Obama matapos magpatupad ang huli ng mga patakarang tatak-Republican.

Napakagandang parangal ni Arundhati Roy kay Noam Chomsky, at pagtuligsa sa Imperyong Amerikano. May magandang kolum si Michael L. Tan tungkol sa “maruruming digma” ng US sa Latina Amerika.

Nakakaaliw basahin ang maiiksing sulatin ni Spurious: heto ang kaugnay ni Mladen Dolar at heto naman ang kay Slavoj Zizek. Astig na poster kontra sa budget cuts sa edukasyon: pwedeng militante, pero mas malamang na anarkista.

Tsismis, Tatak-Tiglao

Kung mahigpit lang ang paghusga ng Philippine Daily Inquirer sa tama at mali para sa bansa, hindi na sana napapabasa pa ni Rigoberto D. Tiglao ang mga opinyon niya sa madla. Naglingkod siya mula simula hanggang dulo sa rehimeng Arroyo bilang “pilosopong pampulitika” na kumatha ng “Matatag na Republika” bilang gabay o pagbibigay-katwiran nito sa mga patakarang kontra-mamamayan at pasista. Maipapakitang tugma, kung hindi man nagmumula, sa pagteteorya niya ng “Matatag na Republika” ang Oplan Bantay Laya 1 at 2 ng rehimen – na nagdulot ng napakaraming paglabag sa karapatang pantao, kasama na ang mga ekstrahudisyal na pagpaslang at pagdukot sa mga aktibista at mga tagasuporta nila.

Pero parang laging mauubusan ang Inquirer ng kolumnistang kontra-Kaliwa – at tila iyan ang pagkakatulad ng marami sa kanila. Kaya katulad ng ABS-CBN kay Noli de Castro, kahit nagsilbing propagandista ito ng kampanya ni Noynoy Aquino sa pagkapangulo – na tumuntong sa malawak na suklam ng sambayanan sa rehimeng Arroyo – niyakap ng Inquirer ang isang dating anak nito na naglingkod sa rehimen nang buung-buo.

Kaya heto ang “Secrets of the Communist Party,” kolum ni Tiglao kung saan isinisiwalat niya, batay sa isang libro ni “Dr. Mario Miclat” ang “marami sa mga lihim na salik na nag-ambag sa paglakas ng isa sa pinakamalalaking problema ng ating bansa: ang Communist Party of the Philippines.” Pansining kailangang may “Dr.” sa simula ng pangalan ni Miclat – para magmukha itong kagalang-galang kahit pa ayon sa isang rebyu ay siya ang dapat kumuha ng serbisyo ng doktor. “Lihim na salik” dahil hindi rin maikaila ni Tiglao, para magmukhang balanse kahit paano, ang mga hayag na salik: malawakang kahirapan, kawalang-hustisya, pambubusabos. “Isa sa pinakamalalaking problema ng ating bansa” ang turing niya sa CPP kahit hindi pa naman ito namuno sa bansa at di-hamak namang mas malaking problema ng bansa ang rehimeng Arroyo – kahit hindi iyan aaminin ni Tiglao.

Pumili si Tiglao ng dalawang karakter sa libro ni Miclat na papatampukin. Ipinapahaging niyang ang isang “Herz” ay nangwasak sa buhay ng libu-libong kabataan at isinubo sila sa kamatayan sa pamamagitan ng mga di-patas na barilan. Pero burgis na raw ang pamumuhay nito ngayon sa Canada kahit pa tumutuligsa pa rin ang dyaryong inilalathala nito sa gobyerno ng Pilipinas. Ang pinuno naman ni “Herz” na si “Goldie” ay si Prop. Monico Atienza, na nag-utos ng pagpaslang sa isang pinaghinalaang ahente ng militar pero “malamang na hindi (unlikely)” ayon kay Miclat at sang-ayon si Tiglao. Sinabi niyang ilang buwang naging comatose si Atienza – na namatay matapos ang maraming taon ng pamumuhay na mag-isa, “malungkot at mahirap (despondent and destitute)” sa maliit na sweldo ng isang propesor sa pampublikong unibersidad.

Madaling makita ang layunin ni Tiglao sa pagpili sa dalawang karakter: gusto niyang takutin ang mga mambabasa niya, lalo na ang mga kabataang pumipili ng tatahaking landas sa buhay, para huwag piliin ang buhay na niyakap ng dalawa. Nagpapahamak ng buhay o tahasang pumapatay ang mga Komunista. Huwag na nating kwestyunin ang palagay na ang mga kabataan ay walang sariling pag-iisip at nalilinlang ng kung sino para yumakap sa mahirap at masalimuot na buhay. Huwag na nating kwestyunin ang palagay na mali ang pagpatay sa nasabing ahente ng militar kahit pa halimbawa’y nagdulot na rin ito ng pagkamatay ng iba. Ang mga Komunista, kung hindi ipokrito (namumuhay nang marangya kahit patuloy sa pagiging kritikal sa sistema) ay tinatamaan ng kung anong kamalasan o karma (nagiging mahirap at malungkot) dahil sa pagyakap sa Komunismo. Hindi bale nang mas mainam na ang sosyalistang sosyal kaysa sa sosyal na hindi at buong-buhay na pinahirapan si Atienza ng malupit na tortyur na ginawa sa kanya ng militar ng diktadurang Marcos.

Kaninong buhay kaya ang inihahain ni Tiglao na dapat pamarisan? Syempre pa, iyung kanya. Tumalikod siya sa CPP matapos maghasik mula sa loob ng pagkwestyon sa malakolonyal at malapyudal na moda ng produksyon sa bansa. At nasaan na nga ba siya ngayon? Sa bandang dulo ng rehimeng Arroyo, naging embahador siya sa Greece, isinabuhay ang pangarap niyang “basahin si Socrates sa orihinal” na Griyego. Maaaring nagawa niya ang mga krimeng ibinibintang niya kina “Herz” at Atienza, pero tiyak na hindi siya mahirap tulad ni Atienza. Hindi rin siya ipokrito tulad ni “Herz” dahil talaga namang kampeon siya ng mapagsamantala at marahas na sistemang nagpapayaman sa kanya. At nito ngang huli, matapos gawin ang lahat ng kabalbalan sa ilalim ng rehimeng Arroyo, iginagalang na kolumnista pa ang bagsak niya sa pinakamabentang dyaryo sa bansa – malinaw na dahilan para hindi na maniwala sa karma.

Parang sirang plaka na ang mga paninira kay Jose Maria Sison na inilahad niya. Ayon nga sa manunulat na si Ina Silverio-Gargar, “Humahantong ang mga umaatake kay [Sison] sa paninira sa puri niya dahil patuloy silang nabibigo sa pagsisikap nilang tanggalan siya ng kredibilidad at patunayang mali ang lahat sa Kilusang pinag-ambagan niyang buuin at patuloy niyang binibigyan ng gabay at inspirasyon sa pamamagitan ng kanyang mga libro at talumpati at iba pang sulatin.”

Pero patulan natin nang kaunti ang paninira ni Tiglao. Todo-paniwala siya sa kwento ni Miclat na matapos daw masaksihan ni Bernabe “Kumander Dante” Buscayno, dating lider ng New People’s Army, na awayin ng misis ni Sison si Sison dahil sa “pambababae,” humagulgol itong parang bata. Tinanong daw nito si Sison, na parang sa isang pelikula lang: “Ilang mahusay na kasama na ba ang pinarusahan natin ng kamatayan dahil sa oportunismong sekswal?”

Madaya at mapanlinlang dito si Tiglao. Pinalaganap na niya ang kwento ni Miclat bago nanawagan kay Buscayno na linawin kung totoo ang kwento. Maaaring saklaw ng “oportunismong sekswal” ang panggagahasa, na kahit sa mata ng iba sa lipunan ay pwedeng parusahan ng kamatayan, gayundin ang konsenswal na pagtatalik o pagrerelasyon. Kahit sa kwento nina Miclat at Tiglao, mukhang ang huli ang akusasyon kay Sison, pero hindi na nila ito gustong pag-ibahin pa sa panggagahasa para matawag na “oportunismong sekswal” at palabasing napakasama ni Sison sa pagpaparusa sa iba. Kaya nga kaduda-duda ang buong eksena.

Todo-paniwala rin si Tiglao sa kwento ni Miclat na ang CPP ang responsable sa pagbomba sa miting de avance ng Liberal Party sa Plaza Miranda noong 1971. Kahit pa halatang nagdadrama na naman si Miclat sa pagsasabing may ipinatago sa kanyang dalawang granada bago ang nasabing pagbomba na sa paniwala niya’y ang mismong ginamit doon, sige lang si Tiglao sa paniwala. Ilang beses nang itinanggi ni Sison at ng mga kapanalig niya nang may malinaw na mga batayan ang akusasyong ito. Pero gustong paniwalaan ni Tiglao si Miclat kahit pa si Juan Ponce Enrile, dating kanang kamay ni Marcos, na mismo ang umamin, pagkatapos ng Edsa 1, na ang diktador nga ang nasa likod ng pagbomba. Parang gusto ring palabasin ni Tiglao na okey lang noon kay dating Sen. Benigno Aquino na bombahin ng mga Komunista ang mga kaalyado niyang si Sen. Jovito Salonga at iba pa.

Hindi ko kilala si Miclat, pero isang sanaysay pa lang niya ang nabasa ko dati, naisip ko nang baka may problema siya. Pero hindi ito alintana ni Tiglao, kahit ang eksaherado at dramang-dramang pagkukwento ni Miclat. Sakay lang siya nang sakay, o mas tama sigurong sabihing gamit lang siya nang gamit dahil manggagamit siya. Hindi naman katotohanan ang pakay niya, kundi ang pagbaluktot dito – hindi ang pag-unawa sa CPP kundi ang paninira rito. Kahit may sira ang pinaghuhugutan niya, ayos lang, basta makapanira sa pinupuntirya. Sa dulo, hindi kailangang maging miyembro ng CPP para makaligtas sa mga panloloko niya. Sapat na ang kritikal na pagsusuri, at pwede rin naman kung may kaunting simpatya.

14 Disyembre 2010

Galing ang mga imahen sa ANewBody.

Matapos ang Philippine Blog Awards, back to our regular programming tayo.

Malapit na ang Pasko pero parang ayaw pang magbakasyon ng mga isyu. Nagpapakana ang mga neoliberal sa Unibersidad ng Pilipinas para maliitin at tabunan ang matagumpay na students’ strike sa pagpapatampok ng pang-akademikong rekord ng isang mahusay na lider-estudyante. Heto ang sagot nina Rafael Anton Dulce, Mykel Andrada at Gerry Lanuza.

Kakatwang gimik ng mga estudyanteng British sa protesta laban sa mga budget cut sa edukasyon sa kanilang bansa: mga librong parang panangga. Nakakaaliw naman ang paggunita ni Spurious sa mga palaisip sa dating unibersidad. Kay Curate ko naman nalaman na may panawagan sa mga maka-Kaliwang manunulat na maka-Obama pa rin ang ibang maka-Kaliwang manunulat.

Dalawang magandang sulatin tungkol sa kanser: kay Eloisa Stuart-Amador at Carol P. Araullo. May kanser pala ang maalamat na mang-aawit na Aprikano-Amerikanong si Aretha Franklin.

Basahin ang salaysay ng tunay na nangyari sa biologist na si Leonardo Co sa Kananga, Leyte na nagdulot ng pagkamatay niya. Mahusay na kolum ni Conrado de Quiros tungkol sa pagpapalaya sa Morong 43. Ang sarap magrali para salubungin sila paglabas sa kulungan! Inilantad naman ni Tariq Ali ang pagiging konserbatibo ni Liu Xiaobo, na gagawaran sana ng Nobel Peace Prize.

I Just Need Somebody to Blog

Gaya siguro ng alam na ng marami sa mga mambabasa ng blog na ito, nominado ang Kapirasong Kritika sa Philippine Blog Awards – finalist daw para sa Readers’ Choice!

Halu-halo ang pakiramdam ko sa nominasyong ito. Hangga’t maaari, ayaw ko sanang lumahok sa kumpetisyon ng paramihan ng boto, dahil pakiramdam ko eh mang-aabala pa ng iba para sa blog na ito. Pero nominado lang kasi ako, hindi ang award-giving body.

Sa inisyal, ang layunin ko lang naman sa paglahok ay dumami ang may-alam ng blog na ito at ang nakakabasa ng mga pagsusuri rito na sinisikap kong maging progresibo. Bonus na lang – at ni hindi nga maksimum na layunin – kung mananalo pa ng award.

Kaya sobrang nakakataba ng puso – that is so Cristy Fermin! – na makita ang todong pagsuporta ng mga kasama at kaibigan sa Facebook sa blog na ito. Maraming salamat! Maraming salamat sa pagkakampanya sa FB sa gitna ng kawalan ko ng account doon!

Sa kabilang banda, namamalayan kong hindi ko dapat isiping para sa akin o sa blog na ito ang pagboto ng mga tao. Nakikita ko ang mga komento sa FB – na ang gusto ng mga bumoboto ay magpanalo ng nagsusulat sa wikang Filipino at ng blogger na aktibista.

Kaya narito ang paraan para iboto ang blog na ito: I-like ang account ng Philippine Blog Awards sa FB tapos puntahan ang album na ito, i-click ang screencap ng Kapirasong Kritika na ikatlo mula sa kaliwa, tapos i-like ang larawan. Ganoon lang po kadali! Hehe.

Maraming salamat ulit sa lahat ng bumoto! Sobrang nakakatuwa ang suporta, naiisip ko tuloy na sana, maasahan ko pa rin ang pagboto ninyo kapag sumali na ako ng singing contest sa TV. Iyun po talaga ang tunguhin ng lahat ng pagba-blog na ito! Hehe.

07 Disyembre 2010

Galing ang larawan dito.

Wage Against the Dying of the Light

Nitong Nobyembre 30, Araw ni Andres Bonifacio, nagrali ang mga manggagawa kasama ang mga kawani ng gobyerno at iba pang sektor ng lipunan. Ang panawagan nila: makabuluhang dagdag-sahod.

Kahit parang masyadong pormal, mahalaga ang salitang “makabuluhan” – malaki-laki, signipikante, substansyal. Nagbibigay kasi ang gobyerno ng dagdag-sahod, pero maliit – o, sa salita ng mga manggagawa, barya-barya at mumo. Halimbawa ang P22 dagdag sa minimum na sahod sa National Capital Region na inaprubahan nitong Hunyo. Kahit ang maka-kapitalistang Trade Union Congress of the Philippines na nagpetisyon sa gobyerno para sa dagdag-sahod na ito, kinondena ang liit ng umentong ito. At ito na ang pinakamataas na umento sa lahat ng rehiyon sa bansa sa huling bugso ng dagdag-sahod na ipinatupad ng gobyerno. Hindi ang ganitong dagdag-sahod ang gusto ng mga manggagawa – at hindi rin iyung rehiyon-por-rehiyon at maraming eksempsyon tulad ng nagaganap ngayon, kundi iyung across-the-board sa buong bansa, kaya ginawang batas ng pamahalaan kung maaari.

Maraming salita at prase ang sumusulpot kapag pinag-uusapan ang dagdag-sahod para sa mga manggagawa. Nariyan ang “nakabubuhay na sahod (living wage)” at “disenteng sahod (decent wage).” Kapag ibinigay ba ang hinihiling na makabuluhang dagdag-sahod, matatawag nang ganito ang sahod ng nakakaraming manggagawa? Hindi pa rin, dahil napakalaki ng kailangan para mailapit ang kasalukuyang minimum na sahod (P404 sa NCR) sa sinasabi ng mismong gobyerno na kailangan ng isang karaniwang pamilyang Pilipino para mabuhay nang disente (P957) – at hindi pa ganyan ka-makabuluhan ang dagdag-sahod na hinihingi ngayon ng mga manggagawa. Dagdag pa riyan at mas mahalaga, batay sa pang-ekonomiyang kalagayan at mga istruktura sa bansa, malabong magkaroon ng nakabubuhay o disenteng sahod ang nakakaraming manggagawa sa sistemang ito.

Nariyan din ang “makatarungang sahod (just wage).” Ang unang tanong: mayroon bang makatarungang sahod para sa mga manggagawa sa ilalim ng kasalukuyang sistemang panlipunan? Ang sagot: wala. Iyan ang ipinapakita ng ekonomiyang pampulitika, partikular ng mga sulatin nina Karl Marx at Friedrich Engels – na nakabatay sa pagsasamantala sa mga manggagawa ang sistema ng pagpapasahod. Sa loob ng buong araw nilang pagtatrabaho, may yugto – sa oras at dami ng paggawa nila – na nalilikha na nila ang halagang ipapambayad sa kanila o ipapasahod sa kanila. Pagkatapos, ang iba pang halagang nililikha nila ay hindi na sa kanila mapupunta, kundi sa kapitalista at iba pang naghaharing uri. Mas maliit ang halagang napupunta sa mga manggagawa kaysa sa napupunta sa kapitalista at mga naghaharing uri – at walang katarungan sa ganitong kalakaran.

Para saan kung gayon ang kahilingan ng mga manggagawa para sa makabuluhang dagdag-sahod – kung hindi rin lang naman ito magdudulot ng nakabubuhay, disente o makatarungang sahod? Mas tukoy at tiyak ang gusto ng mga manggagawa, higit sa naunang mga prase o salita: kagyat na ginhawa, matapos ang sunud-sunod na taon ng pagtaas ng presyo ng mga batayang bilihin at pagliit ng tunay na halaga ng sahod. Ayon nga sa Ibon Foundation, P5.00 lang ang itinaas ng tunay na halaga ng sahod sa loob ng mahigit siyam na taon ng paghahari ng rehimeng Arroyo. Batay sa mga presyo noong 2000, P242 lang ang halaga ng P404 minimum na sahod ngayon sa NCR, habang P237 naman ang halaga ng P250 minimum na pasahod noong nagsimula ang rehimeng Arroyo. Mahigit isang dekada ng nabansot na sahod – ito ang reyalidad sa likod ng pantasya ng pag-asenso basta kumayod.

Sa ilalim ng sistemang kapitalista, pinagsasamantalahan ang mga manggagawa – at ang eksaktong porma nito, na tinuklas ni Marx, ay ang paghuthot sa kanila ng labis na halaga (surplus-value). Sa pondo ng labis na halaga na likha ng mga manggagawa kinukuha naman ng kapitalista ang kanyang tubo. Sa transaksyong ito, hindi interes ng kapitalista at ng sistemang kapitalista na ibigay sa mga manggagawa ang kailangan ng huli para paunlarin ang sarili at pamilya. Ang interes lang nila ay ang magkamal ng malaking tubo – at sa gayo’y ibigay sa mga manggagawa ang pang-araw-araw na pangangailangan lang para makabalik sa trabaho kinabukasan at basta-mabuhay ang susunod na salinlahi ng mga manggagawa. Hindi binubusog ang mga manggagawa ng bahagi ng labis na halaga, kundi binibigyan lang ng napakaliit na bahagi nito – lalo na kung ihahambing sa tubo ng kapitalista.

At mas matindi ang pagsasamantala ng mga kapitalista sa mga bansang katulad ng Pilipinas na atrasadong agrikultural at pre-industriyal. Sa mga bansang ito, walang industriyalisasyon na magbibigay sa mga mamamayan ng dumaraming trabaho. Walang tunay na reporma sa lupa na magpapamahagi ng lupa ng iilang panginoong maylupa sa mga mamamayan para sakahin ng huli. Ang resulta: may napakalaking hukbo ng mga walang trabaho at walang kabuhayan – na, sa kanilang presensya, ay nandirigma sa mga may trabaho. Kinakayang baratin ang sahod ng mga manggagawa dahil kung aangal sila ay pwede silang palitan ng napakaraming handang tumanggap ng kahit mas mababang sahod pa. Hindi man totoo ang panakot ng mga kapitalista na mangangahulugan ang makabuluhang dagdag-sahod ng tanggalan, nagbibigay ito ng hilakbot dahil sa ganitong sitwasyon.

Sa pagpasok ng neoliberalismo, simula noong dekada ’80, pinaasta ang mahihirap na bansang katulad ng Pilipinas bilang mga tagabenta o bugaw ng lakas-paggawa, kung saan mananalo ang pinakamura – at sa gayo’y pinakasiil din – ang lakas-paggawang iniaalok. Maraming hakbangin ang ginawa: Binasag ang pambansang minimum na pasahod sa pamamagitan ng rehiyunalisasyon noong 1989 – para mas makatipid ang mga kapitalista sa labas ng NCR. Pinalaganap ang kontraktwal na paggawa, na syempre’y mura, sa pamamagitan ng mismong Labor Code ng 1989. Kinonsentra ang manupaktura na siyang tradisyunal na gulugod ng kilusang paggawa sa mga engklabong pang-ekonomiya kung saan mahigpit ang pagmanman at brutal ang pagsupil sa mga aktibidad ng mga manggagawa. Sinusupil at dinadahas sa layuning durugin ang kilusang paggawa sa bansa.

Napakalakas ng mga pwersang kabangga ng mga manggagawa sa paglaban para sa makabuluhang dagdag-sahod. Ang mga sinasabi ng mga ekonomista at iba pang “eksperto” sa ekonomiya kontra sa dagdag-sahod ay palamuti, pampaganda lang sa brutal na paggigiit ng mga kapitalista sa karapatan nilang magsamantala, magkamal ng tubo, at gawing busabos ang mga manggagawa. Hindi talino ng mga “eksperto” o galaw ng pamilihang “malaya” ang nagpapasya sa dagdag-sahod – bagamat ito ang gustong palabasin ng mga naghahari at bayaran nila. Tunggalian ng mga manggagawa-mamamayan at kapitalista ang nagpapasya. At dahil mas malakas sa lipunang ito ang mga kapitalista, grabeng pagsisikap ang kailangan ng mga manggagawa para makamit ang kahit man lang dagdag-sahod na makabuluhan – patunay, muli, na ang kailangan nilang gawin sa lipunang ito ay palitan.

02 Disyembre 2010

Galing ang mga larawan ni Cobra Commander dito, dito at dito.

Namatay na pala si dating Rep. Hortensia Starke, kritiko ng diktadurang Marcos pero numero uno sa paglaban sa reporma sa lupa. Sabi raw niya noong nabubuhay: “Ang lupa mo ay parang paborito mong damit. Kapag inalis sa iyo, para kang hinubaran.”

Heto ang isa, dalawang paliwanag ni Nato Reyes sa kontrobersyal na WikiLeaks at sa halaga ng impormasyong isinisiwalat nito para sa sambayanang Pilipino. Isang panimulang pagsusuri sa mga isiniwalat ng WikiLeaks.

Mahalagang link: imbentaryo ng mahahalagang eskandalong kinasangkutan ng mga negosyante, kahit pa sa konteksto ng pagyayabang ng Philippine Daily Inquirer.

Istruktural daw ang ugat ng suliranin sa karapatang pantao sa bansa, sabi ng hepe ng Commission on Human Rights na si Etta Rosales. Puro palusot! Parang narinig na natin dati iyan, sinasabi sa ilalim ng rehimen ni Gloria Macapagal-Arroyo.

Sana gumawa ang mga graphic/visual artists ng ganito ngayon, kahit parang nage-editoryal sa mga mayor na isyu, nagbibigay ng kontemporaryong dating sa mga bayani ng sambayanan, at iba pa. Mayroon namang Facebook para lumaganap at blogs para magtagal sa ere.

I Can’t Strike This Feeling Any Longer

Usap-usapan ngayon sa alternatibong midya ang pagpoprotesta ng mga estudyante ng mga State Colleges and Universities (SCUs), tampok ng Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas, sa itinutulak ng rehimeng Aquino na pagkaltas sa badyet ng mga paaralang ito. Lumalabas na isang porma ng protesta ang tinatawag ng mga kalahok na “strike” o welga. Mas mataas ang antas ng militansya nito kumpara sa mga nakaraang porma ng protesta tulad ng walkout sa klase, boykoteo, at paglulunsad ng rali. May konotasyon ito ng aktibong paghadlang sa normal na operasyon ng mga pamantasan para magprotesta.

Anuman ang itawag, pagtigil ang welgang ito sa pag-aaral ng mga estudyante at pagtuturo ng mga guro para iprotesta ang sa mas malawak na pagtingin ay pumipigil sa makabuluhang edukasyon sa mga pamantasan. “Makabuluhang edukasyon” hindi lang sa pakahulugang kinakaltasan ang badyet para sa kasalukuyang edukasyon, kundi sa pakahulugan ding pinapakitid sa mga aralin at kursong kagyat na papakinabangan ng Negosyo ang ibinibigay na edukasyon ngayon – penomenong kaakibat ng nauna. Pinapakitid na nga ang saklaw ng edukasyon ngayon, kinakaltasan pa ang badyet nito.

Kaugnay ng pagtigil na ito sa pag-aaral ng mga estudyante at pagtuturo ng mga guro ang isa pang, o ibang klaseng, pag-aaral – ang pag-aaral sa pagpigil sa makabuluhang edukasyon sa kasalukuyan. Ang una ay nakasalalay sa, at kinakatangian ng, ikalawa. Hindi ito walang-utak na protesta, o “mindless protest” gaya ng tiyak na ibabansag ng mga komentarista ng midyang mainstream kapag hindi na nila magawang hindi ito pansinin. Punung-puno ang welgang ito ng pag-aaral, nakasalalay ito sa pag-aaral, sa tunay na sanhi ng mga suliranin ng edukasyon sa kasalukuyan. Dapat tayong makinig.

Kung susuriin, ipinagpapatuloy lang ng rehimeng Aquino ngayon ang padron ng mga naunang rehimen sa paglalaan sa badyet ng pamahalaan, na mas magandang tinatawag ng ibang “kabang-bayan.” Kinakaltasan ang badyet sa edukasyon at iba pang serbisyong panlipunan habang ibayong pinapalaki ang para sa pagbabayad sa utang panlabas at para sa militar – na, bukod sa nangangahulugan ng militarisasyon ay pagkakataon ng kurakot para sa matataas na opisyal-militar. Diyan din mapupunta ang bulto ng kabang-bayan, sa kabila ng pagpapanggap ng rehimeng ito: sa katiwalian.

Sa kanyang sanaysay na “The Policy of ‘Neoliberal’ Globalization and Worsening Economic Crisis in the Philippines,” inugat ni Jose Maria Sison ang ganitong moda ng pagbabadyet ng mga gobyerno ng mga bansang katulad ng Pilipinas, sa kasalukuyang porma nito, sa neoliberalismo. Aniya, bilang tugon sa kombulsyon ng krisis ng labis na produksyon sa buong mundo noong dekada 1970, sinisi ang suliranin ng istagplasyon sa Keynesian at sosyal-demokratikong interbensyon ng Estado na umano’y nagpapataas sa gastos sa mga serbisyong panlipunan at sa sahod ng mga manggagawa.

Aniya, simula dekada 1980, “para kamtin ang ‘neoliberal’… na layunin, naglunsad ang mga Estadong imperyalista sa pamumuno ng US ng walang patid na pag-atake sa pinaghirapang-kamting mga karapatan ng uring anakpawis sa seguridad sa trabaho, pag-uunyon at mga benepisyong panlipunan. Pinababa ang antas ng sahod. Sa kalakhan, pinalitan ang regular na mga trabahong full-time ng mga trabahong part-time. Kinaltasan o tuluyang tinanggal ang mga di-tahas na sahod sa porma ng social insurance, medikal na insurance, benepisyong pang-edukasyon at mga serbisyong panlipunan.”

Dito maiuugnay ang isa pang pinag-uusapang welga: ang bantang ilunsad ng mga manggagawa ng Philippine Airlines. Mahigit 2,600 manggagawa ang matatanggal dahil ia-outsource ang kanilang trabaho sa ibang ahensya – na pawang pinaghihinalaang pag-aari rin, tulad ng PAL, ni Lucio Tan. Ganito ang mangyayari: matapos matanggal sa trabahong regular, muli silang tatanggapin sa parehong trabaho sa PAL bilang mga kontraktwal. Mula sa pagkakaroon ng unyon bilang mga manggagawang regular, mahihirapan na silang makapag-unyon kapag naging mga kontraktwal na sila.

May mga puntong dagdag pa si Solita Collas-Monsod. Aniya, nakaugat sa mga maling desisyon ng PAL ang “pagkalugi” ng kumpanya noong 2008 at 2009, hindi sa gastusin sa mga manggagawa. Kahit sa mismong paliwanag ng PAL, maliit lang ang matitipid nito sa pagtanggal sa mga manggagawa – at lalong maliit kung ikukumpara sa mga pagkaluging idinulot ng mga maling desisyon nito. Sa ganitong pagsusuri, pagbuwag sa unyon talaga ang layunin ng planong tanggalan at kontraktwalisasyon sa PAL: union-busting – na ayon sa batas ay ligal paglunsaran ng welga ng mga manggagawa.

At isa nga ang kontraktwalisasyon sa mga porma ng tinatawag na “neoliberal na atake” sa mga manggagawa at sa kilusang paggawa sa Pilipinas. Bukod sa pinapababa nito ang sahod at benepisyo ng mga manggagawa, at pinapahaba rin ang oras ng pagtatrabaho nila, hinahadlangan nito ang pag-uunyon nila. Mangyari, wala halos ligal na sagka sa mga kapitalista sa pagtanggal sa mga manggagawang kontraktwal. Ligtas nang sabihing mas maraming manggagawa sa bansa ngayon ang kontraktwal kaysa regular – sa pangunguna ng malalaking kapitalista, mga malls, at special economic zones.

Inilarawan ni Pierre Bourdieu ang epekto ng pagpapatupad ng utopyang neoliberal: “Una, ang pagwasak sa lahat ng kolektibong institusyong may kakayahang kontrahin ang mga epekto ng mala-impyernong makina, pangunahin iyung sa Estado, na siyang sisidlan ng lahat ng unibersal na pagpapahalagang kaugnay ng ideya ng pampublikong larangan. Ikalawa, ang pagpataw sa lahat ng lugar… ng isang klase ng panlipunang Darwinismo na, kaakibat ang kulto ng kampeon… ay nagpapairal ng pakikibaka ng lahat kontra sa lahat at ng sinisismo bilang komon sa lahat ng hakbangin at gawi.”

Sa una, inilalarawan ang pagiging lantad na sunud-sunuran ng Estado sa dikta ng mga dayuhang institusyong pampinansya at gobyerno (sa usapin ng pagbabadyet) at sa dikta ng mga dayuhan at malalaking kapitalista (sa usapin ng paggawa). Pero inilalarawan din nito ang pangkalahatang pag-atake sa iba pang porma ng kolektiba na dapat sana’y armas ng mga estudyante (konseho, publikasyon, organisasyon, at iba pa) at ng mga manggagawa (unyon) sa paggigiit ng kanilang karapatan. Dinudurog ang mga ito, ginigipit ang paggana, o pinapahina sa pamamagitan ng iba’t ibang opensiba.

Sa ikalawa, inilalarawan ang matinding kompetisyong dulot ng neoliberalismo – sa mga karaniwang tao, hindi lang mga kapitalista. Sa gitna ng napakaraming walang trabaho, “Ang ultimong pundasyon ng buong kaayusang pang-ekonomiyang ito na nasa ilalim ng karatula ng kalayaan ay ang istruktural na dahas ng kawalang-trabaho, ang kawalang-katiyakan ng seguridad sa trabaho at ang panakot ng tanggalan na ibinabadya nito.” Dito nagmumula ang kumpyansa ng Estado at mga naghahari na iratsada ang mga hakbanging neoliberal nito: kung ayaw ng manggagawa, palitan; tiyak na magkukumahog pa rin sa edukasyon ang tao, anuman ang presyo nito.

Sabi ni Slavoj Zizek, sa mundo ngayon, “Isang bagay ang malinaw: matapos ang ilang dekada ng welfare state, kung saan ang mga kaltas ay relatibong limitado at may kasamang pangakong magbabalik din ang mga bagay sa normal, pumapasok tayo ngayon sa isang panahon kung saan nagiging permanente ang isang pang-ekonomiyang state of emergency: nagiging palagian, isang kalakaran. Kasama nito ang banta ng mas malupit na hakbangin sa pagtitipid (austerity), kaltas sa mga benepisyo, papaliit na serbisyong pangkalusugan at pang-edukasyon, at mas di-tiyak na empleyo.”

Ibig sabihin, bukod sa malinaw nang hindi una ang pagkaltas sa badyet ng SCUs at pagpapatupad ng mga patakarang kontra-manggagawa, tiyak na hindi rin ito ang huli. Kaya laban ng sambayanan ang laban ng mga iskolar ng bayan ng PUP at iba pang SCUs, gayundin ang laban ng mga manggagawa ng PAL at iba pang kumpanya. Nangunguna sila ngayon, pero para sa lahat ang hamon sa susunod na panahon. Pangangailangan ng lahat ang tinatanggal sa kanila, ang makabuluhang edukasyon at regular na trabaho. Sa paglaban sa kanilang tampok na lugar, ipinaglalaban nila tayo.

Pahabol: Hinuhubog ng klase ng pamilihan ng lakas-paggawa na gustong likhain ng pamahalaan ang klase ng edukasyong ibibigay nito sa mga mamamayan. “Inaakit ang dayuhang pamumuhunan” – ito ang laging sabi ng pamahalaan, na tila napakagandang pakinggan. Pero pangunahin dito ang paghahain ng mura at siil na lakas-paggawa sa mga kapitalista, na ang tampok na porma ay ang kontraktwal na paggawa. Kung ganito lang naman ang puntiryang lakas-paggawa, hindi bibigyan ang mga mamamayan ng mataas na pinag-aralan – kahit ng tradisyunal na tinitingnang edukasyong de-kalidad.

26 Nobyembre 2010

Galing ang mga larawan dito.  Pagpupugay sa matagumpay na welga ng mga iskolar ng bayan! May nominasyon pala ang blog na ito rito:

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 182 other followers